ZiZo: transgender

Vijftien nieuwe verenigingen sluiten zich aan bij çavaria

Antwerpen

Regenboog Niel
Niel is een mooi dorp, waar iedereen zich thuis moet (kunnen) voelen. Ook als je holebi of transgender bent. Regenboog Niel ijvert en werkt actief rond aanvaarding van holebi en trans personen in plattelandsgemeenten.    
Facebookpagina

Limburg

Gentle Men Limburg
Gentle Men Limburg is een ontmoetings- en activiteitengroep voor mannen, met als doel het samenbrengen van mannen en het organiseren van allerhande socio-culturele activiteiten. 

Keer-Punt! 
Keer-Punt is een vereniging voor trans personen, non-binaire persone en hun naaste omgeving. Ook als vriend, familie, partner, collega… ben je welkom. Ze staan met open armen klaar voor iedereen.
Facebookpagina

Oost-Vlaanderen

GenderSpectrum777
Vereniging voor non-binaire en genderfluïde personen die elke derde donderdag van de maand samenkomt in Casa Rosa.
Facebookpagina

Vlaams-Brabant

All Bi
All Bi is een vereniging voor biseksuele personen van alle leeftijden, met als eerste focus onthaal en informatie, met Leuven als uitvalsbasis. All Bi organiseert sensibiliseringsacties, activiteiten om biseksuele personen samen te brengen, en kijkt naar mogelijke samenwerkingen met andere (bi-)verenigingen in Vlaanderen.    
Facebookpagina

Hallemaal Gelijk
Hallemaal Gelijk, zo heet de nieuwe Halse vereniging voor de holebigemeenschap in de Zennevallei. Hallemaal Gelijk wil een laagdrempelig initiatief zijn dat holebi’s samenbrengt tijdens leuke activiteiten. Maar tevens is deze organisatie ook een luisterend oor voor iedereen die vragen heeft rond zijn seksualiteit.
Facebookpagina

‘Kzenzo
De naam komt van "Ik ben zo", wat in de volksmond vertaald wordt naar 'Kzenzo. In 2016 werd de vereniging opgericht door vier goeie vrienden, om activiteiten te organiseren binnen de Halse vertoningen van het Holebifilmfestival. Het doel van onze groep is om tijdens onze activiteiten, bij een wandeling, een babbeltje, een hapje of een drankje holebi's met elkaar in contact te brengen.
Facebookpagina

Spectrum 
Spectrum ontstond vanuit enkele enthousiaste studenten die aan de universitaire associatie UC Leuven-Limburg (UCLL) studeren. Intussen breidde de groep uit, en is de vereniging niet meer rechtstreeks gelinkt aan de UCLL. Als studentenclub wil Spectrum een plaats creëren waar alle LGBT+ studenten en geïnteresseerden ruimte krijgen om zichzelf te ontwikkelen, een vriendenkring op te bouwen.
Facebookpagina 

2 Laten Vallen, 3 Oprapen
Sinds mei 2018 komt onze handwerkclub, “2 Laten Vallen, 3 Oprapen”, elke tweede en vierde woensdag bijeen in café Rocco om 20 uur. De focus ligt vooral op breien. Wil je ander handwerk doen, dan ben je uiteraard ook welkom. Als je nog niet kan breien, kan je aansluiten bij de lessen.
Facebookpagina

West-Vlaanderen

Gender Salon 
Zelfhulpgroep voor transgenders, familie en sympathisanten, zij komen de eerste zaterdag van de maand samen in Oostende.    
Facebookpagina

Zij&Zij
Zij & Zij is een feitelijke vereniging, voor vrouwen die van vrouwen houden in West-Vlaanderen. Hun werking bestaat naast het organiseren van activiteiten, uit dienstverlening aan mensen uit hun doelgroep. Dit omvat onthaal, sensibiliseren en informeren.    
Facebookpagina

Landelijk

Doof&LGBT+
Doof & LGBT+ is een vereniging voor LGBT+ personen die doof zijn. Ze is opgericht in 2017 en bestaat uit een team van zes personen. Ze organiseren activiteiten voor dove LGBT+ personen in Gent of Antwerpen en zetten ons in voor de rechten van Vlaamse dove LGBT+ personen.

Ze willen graag ook werken aan dove LGBT+ personen in contact te laten komen met horende LGBT+ personen. Ze vinden het belangrijk om bruggen te bouwen naar elkaars gemeenschap en zo informatie uit te kunnen wisselen.
Facebookpagina

Regenboogambassadeurs
Regenboogambassadeurs komen op voor de belangen van oudere holebi’s en transgenders. Oudere holebi’s en transgenders zijn weinig zichtbaar, toch vormen ze in België een groep van ruim 200.000 mensen. Recente onderzoeken en enquêtes wijzen uit dat oudere holebi’s bang zijn om zorgafhankelijk te worden.

Ze vrezen (opnieuw) discriminatie, afkeuring en uitsluiting als ze voor hun geaardheid uitkomen. Daarom zijn er nu al oudere holebi’s die zich voornemen om (terug) in de kast te kruipen.

Woonzorgcentra en seniorenverenigingen kunnen beroep doen op de Regenboogambassadeurs voor de organisatie van activiteiten of vormingen rond het thema LGBT+.
Facebookpagina

Match Belgium    
Vereniging die zich richt naar vrouwen op het LGBT-spectrum, voornamelijk in het Brusselse. Match Belgium organiseert afterworks en feesten, waar plaats is voor sprekers, designmarkten, business-speed dating en vooral veel netwerkmogelijkheden. Het doel is om vrouwen te empoweren en samen te brengen.     
Facebookpagina

Intersekse Vlaanderen
Als vereniging willen ze een stem zijn die accurate informatie levert vanuit de realiteit van het mens-zijn. Om zo ouders van kinderen die intersekse geboren zijn, te kunnen ondersteunen in het maken van de juiste keuzes voor hun kind. En dit vertrekkend vanuit de ervaring van het individu.    

Al te vaak wordt het kind vergeten en al te vaak eindigen kinderen op een operatietafel zonder echt gehoord te zijn. Daarom zijn ze hier. Om die kinderen een stem te geven. Ze waren immers alles kinderen die of de dans ontsprongen zijn, of geëindigd zijn op de operatietafel omdat ouders niet voldoende of accuraat geïnformeerd waren.     
Website

Nieuwe Raad van Bestuur

De algemene vergadering keurde de nieuwe samenstelling van de Raad van Bestuur (RvB) van çavaria ook goed. De nieuwe RvB bestaat uit 21 leden: negen experten en twaalf afgevaardigden uit de regenbooghuizen (Vlaanderen en Brussel). Van de 21 leden hebben zeven leden de genderidentiteit v, elf de genderidentiteit m en drie de genderidentiteit x.

Bron: 

Eigen verslaggeving

çavariaverenigingenIntersekse Vlaanderenregenboogambassadeurs

M, V of ?

Verloochenen we dan niet wie we werkelijk zijn? Of maakt het allemaal niet zoveel uit hoe wij onszelf benoemen? Zolang we ons maar goed voelen in ons vel. Zolang we maar enigszins gelukkig zijn.

Misschien is het een gezond overlevingsmechanisme om niet te willen opvallen? Een afwijkend uiterlijk cultiveren kan een succesvolle strategie lijken om hoog te scoren op een Eurovisiesongfestival. Maar in de praktijktest van elke dag is het allicht veiliger om te kiezen voor een low profile streetwise look. Dit om het risico te beperken beschimpt, bespot of vernederd te worden. Of zelfs erger, gemolesteerd of aangerand te worden.

Worden we als transgenders misschien wel door de meerderheid getolereerd, maar voelen we ons slechts door enkelingen werkelijk gekoesterd en aanvaard?

Dan verkiezen we nog liever het licht dysthyme gevoel er niet helemaal bij te horen. Waar je toch op zijn minst overal vrij te kunnen bewegen als een schijnbaar normale man of vrouw. Zich succesvol uiten op een podium is één ding, maar er niet af te kunnen stappen is iets volslagen anders.

Altijd en overal geconfronteerd worden met het label ‘trans’? Alsof alles daarmee verklaard en gezegd is? Wie is er trots en sterk genoeg om dit etiket, deze geuzennaam met zelfvertrouwen uit te dragen? Of durven we dit niet aan? Meer nog, voelen we er ons zelfs door tekortgedaan?

Worden we als transgenders misschien wel door de meerderheid getolereerd, maar voelen we ons slechts door enkelingen werkelijk gekoesterd en aanvaard?
 
Kruipen we liever in onze schelp terug? Hebben we liever dat ons diepste verdriet onzichtbaar blijft? Te weten, dat we nooit ten volle zullen zijn, wie wij werkelijk hadden willen worden. Maar we hoeven geen voyeurs in ons hart. Je hoort mij niet beweren dat wij als trans personen niet gelukkig kunnen zijn. Maar misschien
is het wel moeilijker.

As every soldier knows, if you want to survive, you have to learn to hide. So far I was lucky, I haven’t been shot. I am living in peaceful times

Elke mens voelt de natuurlijke behoefte om een eigen, persoonlijke identiteit te ontwikkelen. Die erkend en aanvaard wordt door de anderen om ons heen. We willen tot een groep behoren van gelijkgezinden. En als buitenbeentje is dit minder evident.

Dit is ons grote dilemma. We hebben er niet voor gekozen om anders te zijn, maar we kunnen het ook niet verhinderen. Want we kunnen alleen onszelf zijn, zelfs al hadden we het liever anders gewild.

Met het ‘eigen ik’ in het reine komen is een moeizaam psychologisch proces. Maar zelfaanvaarding is niet voldoende. We willen ons ook aanvaard weten door onze omgeving. Maar dit gaat niet vanzelf. Dit vergt een bijna permanente extra alertheid van ons. Het is een levenslange inspanning om überhaupt ergens bij te horen.

As every soldier knows, if you want to survive, you have to learn to hide. So far I was lucky, I haven’t been shot. I am living in peaceful times.


Piya Deseure is geboren in Ieper. Ze studeerde geografie en werkte in de industrie. Piya is actief lid van verscheidene trans- genderorganisaties en schrijft ook regelmatig gedichten.

Bron: 

Eigen verslaggeving

transgendercolumnaanvaardingtrans personen

Hoe inclusief kan je swipen op Tinder? Transgenders en niet-binaire personen delen hun ervaringen

“Voor ik mij bij iemand out, zal ik altijd eerst proberen om te peilen hoe open-minded ze is. Dan stel ik bijvoorbeeld vragen over haar politieke voorkeur. Als iemand zegt dat ze op Theo Francken stemt, zal ik haar niet vertellen dat ik transgender ben. Dan weet je toch al wat voor reactie je zal krijgen”, lacht Sam (24) uit Ieper.

Niet dat de trans man zich ooit onveilig voelde op de populaire datingapp: “Tot hevige scheldpartijen is het gelukkig nooit gekomen. Wat wel vaak gebeurt is dat de conversatie met een match volledig stopt nadat ik haar zeg dat ik transgender ben. Een vrouw zei dat ze mijn keuze respecteerde maar praatte niet meer verder met mij. Daar zou ik niet eens mee op date willen, denk ik dan.”

Geblokkeerd uit veiligheidsoverwegingen

De conversaties die Liessa (21) uit Mechelen (Liessa is een schuilnaam, red.) op het platform had, waren van een andere aard. “Op mijn profiel stond heel duidelijk aangegeven dat ik een trans vrouw ben. Dat was voor sommigen blijkbaar een vrijgeleide om mij te kleineren in privéberichten. Ik snap de logica niet achter iemand rechts swipen enkel en alleen om lelijke dingen tegen ze te zeggen”, zucht de jonge studente.

Liessa kreeg al een paar keer te maken met ‘hoogst ongepaste opmerkingen’ in de chatfunctie van de app: “In het begin wou ik nog rustig de discussie aangaan. Ik dacht: dit komt door onwetendheid, als ik ze uitleg wie ik ben en hoe mijn leven eruitziet, zullen ze begrip tonen.”

Maar dat maakte hen alleen maar meer venijnig. Liessa: “Ik werd door een match een manwijf genoemd, hij zei dat ik ziek was in mijn hoofd en dat ze mij voor de rest van mijn leven zouden moeten opsluiten. Daar stopte het gesprek voor mij. Niet veel later was mijn account geblokkeerd.” Ze kreeg de melding dat ze geen toegang had tot haar profiel ‘uit veiligheidsoverwegingen’. Liessa: “Wie mij rapporteerde en waarom weet ik niet. Maar het is moeilijk om te geloven dat het helemaal niets met mijn genderidentiteit te maken heeft. Ik kreeg later de optie om een nieuw account aan te maken, maar de lol was er daarna echt af voor mij.”

© Yule Hermans 37 opties om genderidentiteit aan te duiden

Het blokkeren van accounts van mensen die zich als transgender of niet-binair identificeren is anno 2018 nog steeds schering en inslag op Tinder. In 2016 voerde de veelgebruikte app nochtans 37 nieuwe opties in die het gemakkelijker moesten maken voor mensen om hun genderidentiteit aan te duiden en kenbaar te maken op het platform. Daarvoor konden gebruikers zich enkel als mannelijk of vrouwelijk identificeren.

De app werkte nauw samen met transgenderactivisten van onder meer GLAAD (een Amerikaanse non-profitorganisatie die zich inzet voor het stimuleren en bewaken van oprechte representatie van LGBT’s in de media, red.) en queerwetenschappers om die mogelijkheden uit te breiden. Met hun grootschalige sociale mediacampagne #AllTypesAllSwipes poogde Tinder vervolgens om de transgender en niet-binaire gemeenschap een plaats te geven. Het bedrijf gaf in een persbericht ook toe dat ze in het verleden op dat vlak zwaar de mist in zijn gegaan en in de toekomst wilden verbeteren

Ik werd door een match een manwijf genoemd, hij zei dat ik ziek was in mijn hoofd en dat ze mij voor de rest van mijn leven zouden moeten opsluiten. Niet veel later was mijn account geblokkeerd omdat ik een bedreiging zou vormen – Liessa (21)

“Ik praat dagelijks met Tindergebruikers over hun ervaringen. Dat doe ik aan de hand van telefoongesprekken, focusgroepen, interviews en enquêtes. De ervaringen van transgebruikers zijn enorm verschillend van de algemene cisgendergebruikers, niet in het minst omdat zij unieke zorgen hebben met betrekking tot hun veiligheid. Een online ruimte waar zij zich beschermd voelen is belangrijk voor ons”, liet Jess Carbino, socioloog bij Tinder, optekenen in Nylon.

In maart 2017 liet het bedrijf weten dat als direct gevolg van de ingevoerde genderupdate een kwartmiljoen matches werden geregistreerd bij trans gebruikers. De app werd de hemel in geprezen en verschillende media kopten dat Tinder niet alleen de manier waarop we daten revolutionair veranderde, maar nu ook helpt bij het normaliseren van wat het betekent om transgender of niet-binair te zijn in het datingleven.

Kan iedereen zichzelf zijn op Tinder?

Een boude stelling die te gemakkelijk de werkelijke ervaringen van transgender en niet-binaire personen op het platform uit het oog verliest. Zo gebruikt Ines (28) uit Antwerpen Tinder niet meer nadat hun (de correcte aanspreekvormen voor niet-binaire personen zijn die/hun, red.) account werd geblokkeerd. “Toen ik na een lange tijd nog eens wou inloggen, lukte dat niet. Eerst dacht ik dat er misschien een algemene storing was en dat ik het later nog eens opnieuw kon proberen.

Na een paar dagen stuurde ik een mailtje en kreeg ik de bevestiging dat ik geblokkeerd was. De manier waarop ze dat naar mij toe hebben gecommuniceerd was voor mij helemaal niet oké. Ze stelden dat ik een bedreiging vormde. Ze zeiden: 'Wij vinden de veiligheid van onze gebruikers heel belangrijk.' Dat stoorde mij enorm, dat ik gezien werd als iemand die zelf de regels overtrad of mensen lastig zat te vallen. Dat was helemaal niet het geval.”

Tinder legt de verantwoordelijkheid bij de gebruiker zelf, terwijl zij net als bedrijf zelf zouden moeten garanderen dat inclusie werkbaar is op de app – Ines (28)

Ines moest in enkele opvolgende mails duidelijk maken dat die niet-binair is en dat het misschien daarmee te maken kon hebben. “Ik verwees naar verschillende getuigenissen van mensen met dezelfde ervaring. Daarop begonnen ze toch een beetje bij te draaien. Ik kon terug een profiel aanmaken, gaven ze toe. Ze drukten mij op het hart dat ze wilden dat iedereen zichzelf kan zijn op Tinder. Toch kreeg ik nog steeds geen uitleg over waarom ik precies was geblokkeerd. Ik kreeg geen antwoord op mijn vraag wat ze daar in de toekomst aan willen doen. Dat is de reden waarom ik nu geen Tinder meer gebruik. Ik voel mij niet meer welkom.”

Nochtans had Ines daarvoor geen slechte ervaringen met de app. Meer nog, die gebruikt Tinder al sinds 2013 en was daarmee één van de eerste swipers in België. “Mijn eerste indruk was dat ik heel snel door de mensen was (lacht). Tegenwoordig is dat veel uitgebreider.

In gesprekken met mensen heb ik nooit echt problemen gehad. Ik identificeer me nu ongeveer twee jaar als niet-binair, omdat ik voel dat ik niet helemaal thuishoor in het hokje 'man' of 'vrouw'. Dat stond ook altijd op mijn Tinderprofiel. Veel mensen lazen daar echter nog te gemakkelijk over. Uiteindelijk zullen de mensen die dat echt maar niets vinden toch naar links swipen.”

Online dating van onschatbare waarde

Uiteraard is het fijn om mensen in het echte leven te leren kennen. Maar online daten blijft van onschatbare waarde voor transgender en niet-binaire personen. Het kan hen een gevoel van veiligheid geven omdat je mensen op voorhand kan inschatten.

Ines: “Aanvaarden ze mij zoals ik ben? Dat kan je redelijk snel aftoetsen. Voor transgenders en niet-binaire personen die bijvoorbeeld nog niet of nog niet lang uit de kast zijn, is dat een manier om hun genderidentiteit te beleven in het datingleven voordat ze iemand in het echt ontmoeten.”

Onlangs stuurde iemand mij: 'Eikes, schaamt gij u niet? Hoe loop jij er nu bij? Je bent een schande voor ons allemaal.' Daarna verwijderde hij de match meteen. Dat kwam wel hard binnen" – Lander (19)

Liessa beaamt dat. De trans vrouw geeft zelfs aan dat het haar voornaamste reden was om actief te zijn op Tinder. Liessa: “Je zou kunnen zeggen: ‘Het is maar Tinder.’ Of: ‘Wat had je anders verwacht?’ En akkoord, die app is in haar kern een oppervlakkige boel. Maar voor sommige mensen is het echt de enige manier om in contact te treden met potentiële partners. Ik ben bijvoorbeeld nog niet zelfzeker genoeg om op een feestje zomaar op iemand af te stappen.

Tijdens mijn middelbareschooltijd ben ik enorm gepest geweest omdat ik transgender ben. Een keer kwam het tot fysiek geweld: ik werd door een groepje in een gang omsingeld en ze duwden mij tegen de muur. Ik viel neer en ze scholden mij uit, mensen liepen haastig voorbij en hielpen mij niet. Dat laat zijn sporen na. Tinder was voor mij een manier om te daten zonder mij onveilig te voelen. Nadat ik daar geblokkeerd werd en het gevoel kreeg dat ik degene was die iets verkeerd had gedaan, viel die optie weg.”

© Yule Hermans Tijdelijk van de app gegooid

Ook Lander (19) uit Duffel zag zijn account enkele maanden geleden nog van de radar verdwijnen. “Eerst dacht ik dat het om een algemene storing ging. Na enkele dagen mailde Tinder om te vragen hoe de vork in de steel zat. Bleek dat iemand mij had gerapporteerd en ik dus tijdelijk van de app gegooid werd.”

Lander heeft weinig begrip voor de werkwijze van de app: “Iedereen kan mij zomaar rapporteren omdat ze een probleem hebben met hoe ik mij wens te uiten. Ik had het gevoel dat ik gestraft werd. En waarom? Omdat ik mij anders kleed? Alsof ik daar in het echte leven al niet genoeg mee worstel.”

“Als ik Tinder gebruik, gaat mijn zelfvertrouwen snel naar beneden”, legt Lander verder uit. “Ik weet dat ik er vroeger meer conventioneel aantrekkelijk uitzag. Daar werd mij ook op gewezen. Een match stuurde mij eens: 'Je allereerste foto op Instagram, daar zag je er zo goed uit.' Dat was een foto van drie jaar geleden. Ik was een totaal andere persoon toen.

Ik merk dat ik minder matches heb sinds ik experimenteer met hoe ik mij kleed en daar foto's van toon op mijn Tinderprofiel. Het gebeurt regelmatig dat ik discussies heb met matches. Ik probeer daar niet op in te gaan. Onlangs stuurde iemand mij: 'Eikes, schaamt gij u niet? Hoe loop jij er nu bij? Je bent een schande voor ons allemaal.' Daarna verwijderde hij de match meteen. Dat kwam wel hard binnen. Je kan mij ook gewoon negeren en mij geen kwetsende berichten sturen.”

Trollaccounts aan het werk

Het narratief bij Tinder blijft steevast dat ze alle klachten serieus moeten nemen. Maar accounts blokkeren van mensen die vervolgens hun genderidentiteit uitgebreid moeten verdedigen voor ze terug toegang krijgen tot de app is problematisch, vindt Ines: “Tinder legt de verantwoordelijkheid bij de gebruiker zelf, terwijl zij net als bedrijf zelf zouden moeten garanderen dat inclusie werkbaar is op de app. Ze zeggen wel dat als je het op je profiel aangeeft, ze daar rekening mee houden. Toch weerhoudt het hen er niet van om mensen zonder uitleg te blokkeren.”

Bovendien zouden transgender en niet-binaire mensen niet verplicht moeten worden om dat op hun profiel te zetten, stelt Ines, omdat het uiteindelijk een heel persoonlijke keuze is: “Tinder zou eerst moeten kijken naar wie mensen rapporteert. Ik vermoed dat er veel trollaccounts aan het werk zijn. Is hun woord meer waard dan dat van gebruikers die al vijf jaar op de app actief zijn? Blijkbaar wel.”

Volgens Ines moet het rapporteringsproces strenger gemaakt worden: “Dat zou al een eerste stap in de goede richting zijn. Accounts rapporteren gaat momenteel veel te vlot. Anders gaan transgender en niet-binaire personen al uit de boot blijven vallen nog voor ze met mensen kunnen afspreken.”

ZIZO confronteerde Tinder met de vragen die de mensen in dit stuk stelden. Wij kregen geen antwoord.
 

Bron: 

Eigen verslaggeving

Tinderinclusiegenderinclusiefdatingappniet-binairtransgenderdiscriminatie

Boek Bo Van Spilbeeck is uit: “Mijn vrouw Marianne is de heldin van dit verhaal”

Actrice en vriendin van Bo Leen Dendievel leidde de boekpresentatie van ‘Bo - Eindelijk vrouw’ in. VTM-collega Cathérine Moerkerke en Van Spilbeeck zelf gingen nadien in het Antwerpse MAS dieper in op het hoe en waarom van het boek.

Geen beurswaarde

“Waarom een boek?”, begon Moerkerke het gesprek. “Ik wou eigenlijk geen boek schrijven. Veel uitgeverijen trokken na mijn bekendmaking meteen aan mijn mouw. Uitgeverij Horizon was de eerste die na een paar maanden opnieuw contact zocht”, begon Van Spilbeeck. “Het was toen dat ik besefte dat mijn verhaal mensen aanspreekt.”

“Ik had gedacht dat mijn coming-out in de krant tussen de cartoons en de kruiswoordraadsels zou staan. Maar toen ik ’s morgens op het werk arriveerde als vrouw, ontdekte ik dat mijn foto overal gepubliceerd stond. Behalve in De Tijd, beurswaarde had ik nog niet.” (lacht)

© ZIZO Therapeutisch

Blijkt dat Bo drie goede redenen heeft om haar boek uit te brengen. “Ik doe dit therapeutisch voor mezelf, om alles van me af te schrijven. De tweede en misschien wel belangrijkste reden is om anderen te inspireren. Voor mij waren rolmodellen ook belangrijk. Zo kan je iemand een duwtje in de rug geven. En reden nummer drie? Voor ons allemaal. Voor iedereen die nog nooit een transgender gezien heeft. Sommigen weten er helemaal niks over. Zo hoop ik op meer aanvaarding”, zei Bo.

Tijd om over iets anders te praten

Cathérine benadrukte dat dit boek Bo opnieuw onder de aandacht brengt, terwijl er bij de journaliste en haar gezin stilaan nood is aan rust. Bo: “Klopt, die grote aandacht mag nu wel gaan stoppen. Het is namelijk al een waterval aan emoties en gebeurtenissen geweest.”

“Uiteraard is het fijn om aandacht te krijgen en zo mijn rol als hefboom te kunnen spelen. Maar het is heavy soms. Soms zelfs te veel. Ik wil stilaan opnieuw een gewoon leven, net als mijn vrouw Marianne en onze twee kinderen. Dit boek sluit een hoofdstuk af. Het is tijd om bij ons thuis aan tafel over iets anders te praten.”

© ZIZO Hoerenchance

De goed ontvangen coming-out van Bo kwam ook aan bod. “Ik heb 'hoerenchance' gehad”, gaf Bo toe. “En we zitten hier niet ver van het schipperskwartier. (lacht) Ik heb dat allemaal te danken aan mijn vrouw en mijn fantastische kinderen en hun partners. En mijn werkgever. Veel transgenders verliezen hun werk of belanden op zijspoor. Ik had veel schrik om die stap te zetten, want een ex-collega werd jaren geleden niet op dezelfde manier opgevangen. De tijden waren toen nog anders. Bij mij was het gelukkig anders. VTM wil hier samen met mij een succesverhaal van maken.”

Onbegrip

Moerkere en Van Spilbeeck waren realistisch in hun gesprek en hadden het ook over het onbegrip waar transgenders mee te maken krijgen. “Er zijn negatieve reacties geweest, maar die waren marginaal in alle betekenissen van het woord. Wat mij het meeste geraakt heeft op dat vlak? De reacties op de eerste avond na mijn coming-out. Weet je; sommigen aanvaarden het misschien niet omdat ze niet weten wat het is. Zelfs artsen hebben soms onbegrip over transgenders. Pas later zien ze het licht.”

© ZIZO Gelukkige momenten als man

“Sommige trans vrouwen vernietigen al hun oude foto’s. Ik doe dat niet, want ik heb ook als man gelukkige momenten meegemaakt”, zei Bo. Dan doelt ze natuurlijk op haar familie. “Mijn vrouw Marianne is de echte heldin van het verhaal. Zonder haar steun zou dit nooit gelukt zijn. Dan was er misschien zelfs niks meer. Ik moet haar bedanken tot einde van mijn dagen want ik besef wat voor fantastische vrouw ik heb.”

Marianne en Bo’s kinderen schrijven in het boek een brief aan de journaliste. Bo: “Wat ik gewonnen heb, is zij verloren. Al ben ik op vele vlakken nog dezelfde, mijn slechte eigenschappen zijn er nog! Mentaal verander ik, door de hormonen. Een groot deel van mijn mezelf is weg. Het is niet meer omkeerbaar. Ik voel me beter, en straal dat uit. Als man klopte er niks meer voor mij. Ik vond mezelf een freak. Ik weet niet hoe het anders zou geëindigd zijn.”

Bo signeert

Voorlopig staan er op 9 maart drie signeersessies gepland. Andere sessies worden later aangekondigd.

  • Van 10u tot 11u in Standaard Boekhandel Mechelen (IJzerenleen 55)
  • Van 13u tot 14u in Standaard Boekhandel Wijnegem Shopping Center
  • Van 15u tot 16u in Standaard Boekhandel Antwerpen (Schoenmarkt 16-18)

 

9789492958112_bo_eindelijk_vrouw.jpg © Horizon Bron: 

Eigen verslaggeving

Bo Van SpilbeeckVTMtransgenderLGBTBoekenGerelateerd nieuws: VTM Nieuws, 11.11.11. en Ulrike Lunacek winnen Çavaria Award

Durf voor jezelf opkomen - dat ben je verplicht tegenover jezelf

Het had gesneeuwd. Mijn examens waren net achter de rug en ik had met een vriendin afgesproken. We hadden net wat frieten, een eurodeal of twee en chicken nuggets naar binnen gespeeld in de McDonalds, zoals studenten wel vaker doen. We stonden nog wat te praten wanneer er 4 kinderen van rond de 10 jaar een sneeuwbal gooiden. 

Geen onschuldig voorval

Die vloog net tussen ons door. We besteedden er niet veel aandacht aan; het waren  kinderen en het had gesneeuwd. Dat hoort zo. Maar toen ze dichterbij kwamen, begon m’n hart sneller te kloppen. Ze stelden me de mij welgekende vraag : “Ben jij een jongen of een meisje?” 

Het had niet veel nut om hen uit te leggen hoe ik me identificeer. Ze vroegen het niet uit interesse; ik was op dat moment iets ridicuuls waar ze mee lachten. Ik ben het al gewoon dat veel mensen over me spreken, altijd achter mijn rug, maar  net luid genoeg om te horen. Of terwijl ze me aanstaren, zodat het toch duidelijk wordt. Het is iets waar ik geen aandacht meer aan besteed. Ik loop er nu eenmaal ook anders bij dan de meesten en ik neem het mensen niet kwalijk dat ze daar vragen bij hebben. 

'Vuile transgender'

Maar nee, dit was anders. Deze kinderen waren niet geïnteresseerd in mijn genderidentiteit. Ik stond er als bevroren bij - en de koude had er niets mee te maken. Als ik ze zou negeren, zouden ze het wel beu raken en vertrekken, toch? Ze stopten niet. Mijn vriendin reageerde er uiteindelijk op. Het lukte me niet om voor mezelf op te komen, en ik vervloekte mezelf erom. Verder dan “Kun je niemand anders gaan lastigvallen?” kwam ik niet. 

Het was moeilijk om te doen alsof ik me er niet ongemakkelijk bij voelde, want het was duidelijk wel zo. Uiteindelijk moest ik hun spot aanhoren terwijl ze nog een sneeuwbal naar mijn hoofd gooiden en me een 'vuile transgender' noemden. Toen mijn vriendin en ik afscheid namen, liepen ze haar nog kort achterna, haar uitscheldend voor hoer. Erna waren ze weg. 

Dit was de eerste keer dat ik zo rechtuit en duidelijk negatief werd aangesproken over hoe ik eruit zie. En het blijft in m’n hoofd spoken. 

Wat als…

Heb ik er fout aan gedaan mijn mond te houden? Had ik misschien moeten zeggen dat transgender geen scheldwoord is, maar dat ik mezelf als genderfluïde* identificeer? 

Ik betwijfel of het iets uitgemaakt zou hebben. De kinderen stonden niet open voor die informatie. Ik was op dat moment het doel van hun beledigingen en elke verdediging zou voer voor meer grappen zijn geweest. 

Ergens besef ik dat ik er niet goed aan heb gedaan door er niet op in te gaan. Als ik in hun naam het excuus gebruik “dat het toch nog maar kinderen zijn, en ze nog te jong zijn om te beseffen wat hun woorden betekenen”, dan zullen ze gewoon doorgaan. Dan zullen ze opgroeien en denken dat het normaal is om vrouwen hoer te noemen. Of te spotten met iemand die er een beetje anders uitziet dan de norm. Jong geleerd is oud gedaan. 

Opkomen voor jezelf

Ik bedacht al duizenden scenario’s over hoe ik het had kunnen aanpakken of wat ik zou kunnen doen in de toekomst. Maar in het echte leven is dit natuurlijk moeilijker. Het had gesneeuwd en ik stond daar, het te ondergaan. Te weinig gezegd, te weinig gedaan. Volgende keer moet dit anders, en een volgende keer zal komen, daar moet ik vanuit gaan. Voor veel mensen is dit het minste van de problemen waarmee ze te kampen krijgen en als ik me hier niet tegen kan verdedigen staat me nog heel wat te wachten. 

Dit voorval maakte me wel duidelijk dat ik de laatste jaren in een bubbel leefde. De voorbije acht jaar spendeerde ik het meeste van m’n tijd op kunstscholen. De kunstwereld kijkt vaak raar naar wat daarbuiten ligt, maar het omgekeerde geldt ook. Ik leerde er dan wel om trots te zijn op wie ik ben, maar sloot me ook van de buitenwereld af. Door zo lang omringd te zijn door heel open-minded mensen, was ik vergeten dat er nog zo veel mensen zijn die het moeilijk hebben met wat anders is. Gelukkig is de wereld wel degelijk een betere plek aan het worden. Misschien niet zo snel als ik dacht  of hoopte, maar traag en gestaag. 

Het is tijd om mezelf opnieuw in die buitenwereld te werpen en de confrontatie aan te gaan. 

De sneeuw is gesmolten, ik ben nog steeds mezelf en ik blijf doorgaan. 

Alleen als we voor onszelf blijven opkomen en zichtbaar zijn, kunnen we de maatschappij en haar stereotiepe manier van denken veranderen en aanvaarding afdwingen. Dus kom buiten, wees trots op wie je bent en laat je niet uit je lood slaan door scheve blikken of negatieve opmerkingen. 

 

Yorick is 19 en studeert autonome vormgeving aan KASK. Hij werkt voornamelijk met theater en dans en wil daar graag in verder gaan.

*Wie zich als genderfluïde identificeert, laat zich niet in een van de klassieke hokjes stoppen. Genderfluïde mensen voelen zich een dynamische en fluctuerende mengeling van man en vrouw: de ene dag meer man, de andere dag meer vrouw. Genderfluïditeit heeft niets te maken met anatomische geslachtskenmerken, geslachtsoperaties of seksuele geaardheid.

Heb je naar aanleiding van dit bericht nood een aan een gesprek? Contact opnemen met de Lumi kan via www.lumi.be of 0800 99 533. 

Bron: 

Eigen verslaggeving

column

Gender op de schoolbanken: We mogen alles weten over de normen, maar niet wat ervan afwijkt

ZIZO vroeg aan vier studenten die niet binnen de binaire genderhokjes vallen, hoe zij hun middelbare schoolcarrière beleefden.

© Trui Hussein Hanoulle Sarah 

Sarah Devreese (25) volgt de masteropleiding Gender en Diversiteit. Die beschrijft hun gender door te zeggen dat die niet binnen een van de twee hokjes van man of vrouw past.

Wanneer kreeg je het besef dat je niet binnen de stereotiepe gender- hokjes valt?

“Een tweetal geleden ben ik informatie gaan opzoeken rond transgender personen en gender in het algemeen. Toen ik het hele concept van gender beter begon te snappen, kreeg ik het gevoel dat een term zoals ‘non-binair’ ook op mij van toepassing was. Ik ben altijd voorzichtig met labels, dus plakte ik dat etiket ook niet meteen op mezelf. Er zijn enorm veel termen en ik wil mezelf nooit in een te nauw hokje steken.”

Hoe beleefde je jouw gender tijdens het middelbaar?

“Ik had nog nooit gehoord van de term ‘non-binair’. Ik weet wel dat ik ten opzichte van de meisjes van mijn klas ‘mannelijker’ gekleed was. Ik had altijd wel door dat ik van de gendernorm afweek ook al kende ik toen dat woord nog niet. Er is tijdens het middelbaar nooit over gepraat. Ik dacht dat ik een vrouw was omdat mij dat zo verteld en aangeleerd is. Maar ik was mezelf. Ik zeg niet dat het gemakkelijk was. Ik wist gewoon dat het niet anders kon. Ik kreeg soms commentaar op mijn uiterlijk. Ik vond dat jammer want ik liet iedereen zichzelf zijn, dus waarom lieten zij mij dat niet altijd zijn?”

Had je het gevoel dat je de enige was?

“Ik kende toen niemand die echt afweek van de binaire gendernorm. Als ik al die informatie vroeger had aangereikt gekregen, zou ik sneller de klik gemaakt hebben. Gender en seksualiteit zou standaard in het lessenpakket moeten zitten. Het excuus dat kinderen of jon- geren er nog niet klaar voor zijn, vind ik niet terecht. Ze mogen wel al alles weten over de normen, maar niet wat er ervan afwijkt. Het is een voordeel om het al vroeger te weten om zo jezelf sneller te kunnen accepteren.”

© Trui Hussein Hanoulle Alex 

Alex De Coninck (19) is dit jaar begonnen aan Sint-Lucas in Gent. Op zichzelf plakt ze niet meteen een genderlabel. Soms voelt ze zich meer vrouwelijk, de andere keer weer meer mannelijk.

Heb je altijd geweten dat binaire genderhokjes niets voor jou zijn?

“Het begon al in mijn jeugd. Ik had graag kort haar en dacht geregeld na over het feit dat ik mij soms ook meer een jongen voelde. Toen we in het middelbaar tijdens de godsdienstlessen over jongens en meisjes praatten, voelde ik dat het voor mij niet klopte. Een keer werd er specifiek over gender en non-binair-zijn gepraat omdat een student er online iets over had gelezen. De reactie van de leerkracht was dat het niet normaal is, dat je toch wel moet weten aan welke kant je staat.”

Zijn er zo nog dingen waar je je aan ergerde tijdens het middelbaar?

“Het feit dat we tijdens de lessen lichamelijke opvoeding altijd in twee groepen werden opgedeeld. De jongens gingen voetballen en de meisjes moesten maar iets anders doen. Als ik dan mee wou voetballen, zeiden ze dat ik dat enkel deed om speciaal te doen. Het was gemakkelijker geweest als iedereen samen sportte.”

Heb je het door die binaire instelling moeilijk gehad?

“Soms had ik het daar moeilijk mee. Als ik bijvoorbeeld vertelde dat ik niet in een genderhokje paste, snapten ze dat niet. Er kwam steeds de vraag: ‘Maar ben je dan een jongen of een meisje?’ Ik vroeg me vaak af of ik toch geen kant moest kiezen om een beetje ‘normaal’ te zijn. Op sociale media zie je steeds meer mensen die zeggen dat ze niet in de binaire genderhokjes passen. Vroeger ben ik nooit iemand tegengekomen die zei: ‘zo voel ik mij ook’. Als ze er op school meer over gepraat zouden hebben en minder mee gelachen, zou die periode een stuk gemakkelijker zijn geweest.”

© Trui Hussein Hanoulle Yana

Yana Armirotto (20) studeert momenteel agro- en biotechnologie aan HoGent. Meestal beschrijft ze zichzelf als genderqueer omdat het een algemene term is.

Waarom gebruik je liever een alge- mene term om jezelf te omschrijven?

“Ik beschrijf mezelf als genderqueer als mensen naar mijn gender vragen. Maar ik plak er niet altijd een label op. Voor mij zijn labels eerder iets dat je gewoon op soepblikken terugvindt. Ook op het vlak van voornaamwoorden maakt het mij niet uit hoe ik word aangesproken.”

Was er een specifiek punt waarop je besefte dat die binaire genderhokjes niet bij jou pasten?

“Sinds mijn puberteit heb ik altijd vrien- den uit de LGBT+ gemeenschap gehad. Er waren aardig wat diverse personen bij waardoor die diversiteit een gewoonte voor mij werd. Ik heb er dus nooit bij stilgestaan tot ongeveer een jaar terug. Ik heb sindsdien heel hard zitten zoeken tot waar ik kan gaan of welke kant ik uit wil. Toen ik ervoor uitkwam bij mijn vrienden, had er ook niemand een probleem mee. Iemand vertelde mij zelfs dat ik dat eigenlijk helemaal niet zou hoeven zeggen, dat ik gewoon ben wie ik ben. Dat is een van de beste reacties die je kan krijgen.”

Waren er buiten de omgeving van je vriendenkring wel bepaalde struikelblokken?

“Mijn vriendenkring en mijn school waren verschillende werelden. Bij mijn vrienden maakte mijn seksuele geaardheid of genderidentiteit helemaal niks uit, maar op school was het soms wat moeilijker. In mijn laatste jaar werd er heel af en toe over seksualiteit gepraat maar op het vlak van gender werd er niks besproken.

"Ik zag bij mij op school wel heel hard het verschil tussen meisjes en jongens. De jongens waren heel mannelijk en de meisjes waren heel vrouwelijk. Ik was dan de enige die nooit een kleedje aandeed. Mijn kledingstijl was anders. Dat is hetgeen mij het meest opviel. Voor de rest was het een beetje de gewoonte dat ik naar de meisjestoiletten ging. Af en toe durfde ik wel eens bij de jongens gaan maar daar werd dan commentaar op gegeven.

"Er zou op school veel meer over gepraat moeten worden. Het kan gemakkelijk in de lessen verwerkt worden. Ik zou zo misschien sneller hebben ontdekt wie ik effectief ben.”

© Trui Hussein Hanoulle Yorick 

Yorick Baeke (19) studeert nu aan het KASK in Gent. Zijn genderlabel ligt niet zo vast voor hem. Hij is gewoon wie hij is.

Heb je altijd geweten wie je bent?

“In het middelbaar ben ik meer beginnen nadenken over zowel mijn seksuele geaardheid als gender. Ik moest ermee leren omgaan en ontdekken wat het voor mij betekent. Ik heb ook een hele periode gehad waarin ik dacht dat ik misschien transgender was.

"In het middelbaar heb ik voor de eerste keer iemand ontmoet die transgender was. Ik besefte toen dat er meer is, dat het label dat je kreeg opgeplakt bij je geboorte niet hoeft blijven hangen. Het was wel pas in het hoger onderwijs dat ik echt ben beginnen kijken hoever alles reikt en waar ik mij comfortabel bij voel In het middelbaar werd er niet gesproken over termen zoals non-binair of genderqueer. Ik heb pas later beseft welke mogelijkheden er zijn. Ik denk dat jezelf ontdekken een levenslang proces is.”

Hoe belangrijk is het om goed geïnformeerd te zijn?

“Het kleinste stukje informatie kan iets in gang zetten. Je gaat er dan zelf ook meer over nadenken. Het had vanuit school meer aangereikt mogen worden. We spraken sneller over seksualiteit dan over genderidentiteit. Het zijn allebei belangrijke dingen maar het zijn ook verschillende dingen. In het tweede jaar van het hoger onderwijs, is het onder- werp ‘genderdiversiteit’ pas aan bod gekomen.

"Ik denk ook dat iedere puber zich eenzaam voelt en dan komt daar dat hele gender- en seksualiteitsaspect nog bij. Er waren wel een viertal mensen bij mij op school die op het vlak van gender ook buiten de hokjes traden, maar toch heb ik nooit de link met mijzelf gelegd. Ik was wat terughoudend op dat vlak. Het was toen voor mij nog een stap te ver. Meer was voor iedereen interessant geweest.

"In ieder geval, als er een ding is wat ik ondertussen geleerd heb, is dat je moet doen waar jij je comfortabel bij voelt. Het leven is te kort om je te proberen aan te passen aan de sociale normen.”

 

Er is duidelijk nood aan meer informatie op de schoolbanken. Recent heeft er een hervorming in het onderwijs plaatsgevonden. Seksuele oriëntatie, identiteit en gender zijn voor het eerst expliciet opgenomen in de eindtermen voor de eerste graad van het secundair onderwijs. De vorige eindtermen waren twintig jaar oud en zijn grondig herbekeken en hervormd. Het is alvast een stap in de goede richting.

Bron: 

Eigen verslaggeving

middelbaar onderwijsonderwijsgendergenderdiversiteitjongerenGerelateerd nieuws: Meer aandacht voor seksuele oriëntatie, gender en identiteit in nieuwe eindtermen

Wat we kunnen leren uit casting trans personage ‘Gent West’

Eerst en vooral moet worden gezegd dat Gents productiehuis Marmalade en zender Vier niet alle touwtjes in handen hebben als het over deze gevangenisreeks gaat. ‘Gent West’, waarvan het tweede seizoen nu loopt, is de Vlaamse bewerking van de Australische tv-reeks Wentworth. De reeks loopt o.a. ook in Nederland op SBS 6, onder de naam ‘Celblok H’.

Ook geen trans actrice in de moederreeks

Marmalade volgt met andere woorden de verhaallijnen en het plot van de ‘moederreeks’ in Australië. Zowel in de originele als in de Nederlandse versie speelt een heteroseksuele man het trans personage in de serie. In ‘Wentworth’ vertolkt acteur Socratis Otto de rol van Maxine Conway. Bij ons werd het personage omgedoopt tot Axelle Van Haver.

Vier geeft zelf toe dat er nog nooit trans acteurs te zien waren in series die op de zender geprogrammeerd stonden. Leen Dendievel speelt als cis vrouw de trans vrouw Kaat in ‘Thuis’, terwijl Emile Jacobs voor een ‘Vlaamse primeur’ zorgt door als trans jongen mee te spelen in een Ketnet-reeks.

Beste vertolking

Interessant genoeg om van Vier te weten te komen hoe de casting voor ‘Gent West’ is verlopen. Programmamanager Fictie & Comedy Klaas Cockx stond ZIZO graag te woord. Cockx stak zijn licht op bij de productieleiding in Gent. “De casting voor Axelle dateert al van twee jaar geleden. Op dat moment was bij de verantwoordelijke geen professionele trans actrice bekend die in aanmerking zou kunnen komen. Acht acteurs deden auditie en Sebastien Dewaele zette de beste vertolking neer”, zegt hij.

Acteren is een métier, dat talent en ervaring vereist - Klaas Cockx

Ik kweekte ook nooit weed

Dat het gevoelig kan liggen om geen trans acteurs te zoeken of te selecteren voor bepaalde rollen, begrijpt de tv-maker. Maar volgens Klaas Cockx mogen we niet vergeten dat het hier in de eerste plaats om acteren gaat. “Het is een métier, dat talent en ervaring vereist.”

‘Gent West’-acteur Sebastien Dewaele beaamt dat als we hem kort spreken. “Ik hoop dat ik niemand tegen de borst stoot met mijn vertolking van Axelle. Dat zou ik niet willen. Als acteur vragen ze me om op overtuigende manier een rol neer te zetten. Deze keer is dat een transgender. Ik heb zelf ook nooit weed gekweekt (Sebastien speelde mee in Eén-serie ‘Eigen Kweek’, red.) en toch speelde ik zo’n personage op tv”, verduidelijkt hij.

Heeft de acteur contact gehad met trans personen? “Nee, dat niet”, zegt hij. “Toen ik de auditie ging doen, was ik volop aan het repeteren voor een theaterstuk waarin ik een homo moest neerzetten. Ik weet dat je dat niet met elkaar moet vergelijken, maar ik heb toch al die ervaring gebruikt.”

Actiever zoeken naar trans acteurs

Volgens programmamanager Klaas Cockx is er bereidheid om samen te werken met professionele tranS acteurs. ”Als we op hun een beroep kunnen doen, dan nodigen we deze acteurs zeker uit voor toekomstige audities”, laat hij weten.

Het lijkt het me gepast dat producties niet alleen met een open castingprocedure werken, maar ook een stapje verder gaan door contact op te nemen met organisaties als Transgender Infopunt en çavaria om de zoektocht naar de geschikte persoon voor de rol op zijn minst te verbreden - Florian Vanlee

Wringt daar het schoentje? Omdat er momenteel weinig Vlaamse trans acteurs zijn, zou een extra inspanning van tv-producties wel op zijn plaats zijn. Florian Vanlee voert voor zijn doctoraat aan UGent onderzoek uit naar de representatie van seksuele- en genderdiversiteit in Vlaamse televisiefictie. Hij geeft tekst en uitleg. “Hebben ze actief stappen ondernomen om een transactrice te vinden?”

Contacteer organisaties

“Het lijkt het me gepast dat producties niet alleen met een open castingprocedure werken, maar ook een stapje verder gaan door contact op te nemen met organisaties als Transgender Infopunt en çavaria om de zoektocht naar de geschikte persoon voor de rol op zijn minst te verbreden”, geeft Vanlee als mogelijke oplossing.

De doctoraatsstudent benadrukt langs de andere kant dat we moeten opletten met de stelling dat alleen trans personen zulke rollen mogen spelen. “Dan zouden er veel minder transverhalen in mainstream televisie en film aan bod komen, wat een weinig zichtbare groep nog meer in de vergetelheid zou duwen.”

Coming-out op nationale televisie

Bij een rol in een dagelijkse soap of populaire serie komt snel veel meer kijken dan enkel en alleen acteren. “Kijk naar de personages van Kaat Bomans in ‘Thuis’, of Axelle in ‘Gent West’. Als trans acteur betekent dit een coming-out op nationale televisie en plotsklaps een nationale bekendheid worden – met alle drukte die ermee gepaard gaat. Het zou schitterend zijn als trans personen dit willen doen, maar je wel toegeven dat zoiets een grote inspanning vraagt”, is het besluit van Florian Vanlee.

Inspanningen doen, is misschien de beste manier om deze kwestie te benaderen. Het zou niet slecht zijn voor zowel de transgemeenschap als de tv-wereld om met elkaar in contact te komen. Ga het gesprek aan. Zoals aangehaald kunnen bepaalde organisaties daarin een sleutelrol opnemen. En wie weet duikt er dan ooit een trans actrice op als de vergeten zus van Marie-Rose in ‘Familie’.

Bron: 

Eigen verslaggeving

tv-serieGent WestVierThuisLeen DendievelSebastien DewaeletransgendertransGerelateerd nieuws: Het kleine scherm in transitiePrimeur op de Vlaamse tv: Trans jongen Emile vertolkt trans jongen Lewis in Ketnetreeks '4eVeR'