ZiZo: biseksueel

Heather Peace over vrouwen in de muziekwereld: "De ware betekenis van feminisme is gelijkheid"

ZIZO sprak met haar over haar carrière, familie en de zichtbaarheid van vrouwen in muziek.

Waarom dacht je aan het starten van het DIVA Music Festival?

"Dit idee speelt al acht jaar. Ik had in gedachten om het in een vakantiepark te organiseren. Ze doen hetzelfde bij L-Beach in Duitsland. Ik was daar geweest en heb er een paar keer gespeeld. De sfeer was geweldig!

"Ik ben een groot voorstander van lesbische en biseksuele vrouwen die een eigen plek hebben waar ze hun haar kunnen los zwieren en zich veilig kunnen voelen. Ze sluiten zo snel: plaatsen voor lesbische en biseksuele vrouwen waar ze elkaar kunnen ontmoeten. Gelijkheid is toegenomen en niemand stoort zich er nog fel aan als je een lesbisch koppel in een bar ziet. Maar ik denk nog steeds dat er iets speciaals is aan een ruimte te hebben die helemaal van jezelf is.”

Ik ben een groot voorstander van lesbische en biseksuele vrouwen die een eigen plek hebben waar ze hun haar kunnen los zwieren en zich veilig kunnen voelen

Wat was je visie voor dit festival?

"Ik wilde een muziekfestival waar vrouwelijke artiesten met hun volledige band naartoe konden gaan. Ik stelde me voor dat er ongeveer twee grote headliners zouden zijn en dat er dan andere ongelooflijke artiesten zijn die de rest van het festival ondersteunen. Ik schrijf voor DIVA Magazine, een tijdschrift voor lesbische en biseksuele vrouwen, en zij zijn mee op de boot gesprongen. Ik had niet gedacht dat ze dat zouden doen. Daarna kwam ik erachter dat er geen festival was in het VK met een volledig vrouwelijke line-up, en in Europa ook niet echt.

"Plots was er nogal wat persinteresse uit het VK. Waarschijnlijk vanwege alles wat er vorig jaar is gebeurd met betrekking tot vrouwenrechten, #MeToo bijvoorbeeld. Dat was niet de reden dat ik het deed, maar ik voelde wel dat vrouwen geen platform hebben. Ik wist ook dat er niet minder vrouwen muziek spelen.”

Wat was een belangrijk doel voor festival van vorig jaar, naast het geven van een platform aan vrouwen in de muziekindustrie?

"KT Tunstall kwam naar het festival en haar manager, Alex, wilde meteen meedoen. Hij zei, als een heteroseksuele, witte man die rondwandelde in het park, dat hij nog nooit zo'n sfeer had gevoeld. Hij vond het inclusief en voelde zich volledig thuis. We willen dat iedereen veilig en welkom is. Dat is het. En ik denk dat we dat dit jaar hebben bereikt. Er waren veel glimlachende gezichten.”

© Rosie Powell Freelance & Michelle Rhodes Feminisme is gelijkheid

Wat betekent het voor jou om een feminist te zijn? Of zou je jezelf geen feminist noemen?

"Ik zou mezelf absoluut een feminist noemen. Het zou gek zijn als je een vrouw bent en je jezelf geen feminist noemt. De ware betekenis van feminisme is gelijkheid en waarom zou je jezelf niet als gelijkwaardig beschouwen? Het is al aangetast in de loop der jaren en door middel van verschillende invloeden als iets anders gezien dan enkel dat. Het wordt zelfs beschouwd als manhatend. Dat is helemaal niet zo. We moeten onze broeders aan boord hebben om ons te steunen en vooruit te helpen.

Waarom mogen de jongens rondvaren als helden op een schip en mogen de meisjes enkel een mooie jurk aandoen?

"Het patriarchaat heeft veel te lang geregeerd. De mannen die ik ken en feministen zijn, zijn de meest geweldige mannen die je ooit zal ontmoeten.

"Ik heb drie dochters en merk nu ook de ze worden beïnvloed van buitenaf. Mijn meisje van drie en een half was uitgenodigd voor een prinses- en piratenfeest. Waarom mogen de jongens rondvaren als helden op een schip en en mogen de meisjes enkel een mooie jurk aandoen? Dat wil ik volledig uitdagen.”

© Rosie Powell Freelance & Michelle Rhodes Klein verschil gemaakt 

Hoe speelt een lesbische vrouw zijn een rol in je leven?

"Het heeft een invloed gehad, nogal per ongeluk eigenlijk. Het begon met het spelen van een lesbische vrouw in 'Lip Service', jaren geleden. Ik was vijftien jaar lang actrice geweest en was actief in de scene. Ik gaf gewoon weinig persinterviews omdat ik eigenlijk, geloof het of niet, gesteld ben op mijn privacy. Maar toen ik de rol kreeg aangeboden was ik mij er bewust van dat ik erover zou moeten praten. Het is soort plicht voor mezelf.

"Het heeft ook een invloed gehad op de acteerrollen die ik kreeg aangeboden. Zonder de lesbische en bi-gemeenschap, zonder mijn fans, had ik geen muziekcarrière gehad. Ik heb beslist geen spijt van de beslissingen die ik heb genomen. En hopelijk heb ik een klein verschil gemaakt door zichtbaar te zijn.”

Je kunt het allemaal hebben, ook als je queer bent

Hoe blijf je gemotiveerd om te blijven vechten voor vrouwen- en LGBT+ rechten in een wereld waar zoveel weerstand kan zijn?

"Het gaat niet om je gemotiveerd voelen. Het zit in je kern. Het is het feit dat je telkens op café met iemand in discussie zou gaan. Het vergt geen extra motivatie. Het is gewoon niet oké dat het anders zou zijn. Ik heb geen speciale dankwoordjes nodig, want het is gewoon wie we zijn.”

Zie jij jezelf als een rolmodel?

"Ik weet dat ik als een rolmodel gezien wordt en dat maakte me bang toen ik begin dertig was. Ik was toen een feestbeest. Nu maakt het mij niet zoveel uit, want het leven dat ik leid is rustig. Maar als ik negentien was, had ik nooit gedacht dat ik zou trouwen en kinderen zou hebben. Dat was iets waarvan je absoluut wist dat je het opgaf toen je uit de kast kwam. Als dat wil zeggen dat ik een rolmodel ben, dan ja, dan ben ik dat. Je kunt het allemaal hebben, ook als je queer bent.”

© Rosie Powell Freelance & Michelle Rhodes Krant en croissant op zondagochtend

Welk soort advies zou je geven aan vrouwen die zowel een carrière als gezin willen of hebben ?

"Ik moet eerlijk zijn. Het is lastig. Een echtgenote hebben die mij steunt, maakt het makkelijker, maar ik heb geen vrije tijd om een krant te lezen en een croissant te eten op een zondagochtend. Zoiets gebeurt nooit. Het is gewoon timemanagement, en eerlijk zijn met je partner over wat je allebei nodig hebt. Het is teamwork. Ik heb veel respect voor alleenstaande ouders want ik weet niet hoe ze het doen. Alleen doordat mijn vrouw mij steunt, kan ik überhaupt werken.”

Inspireren je kinderen je in jouw muziekcarrière ?

"Ze inspireren me wel in mijn hoofd, maar dan heb ik geen tijd om het neer te schrijven. Ik veronderstel dat als ik nu liedjes zou gaan schrijven voor een album, het niet alleen maar simplistische liefdesliedjes zouden zijn. De ideeën die ik nu heb, gaan over veel complexere onderwerpen. Ik weet niet of dat komt door het hebben van kinderen. Ik denk gewoon dat het gaat om het ouder worden. Je hebt een wijzer overzicht over de wereld en het leven.

Maar ze zijn natuurlijk een inspiratie. Ze maken me vrolijk. Voorafgaand aan mijn kinderen werd ik soms wakker en voelde ik me een beetje down. Ik word nu nooit zo wakker. Mijn dag begint goed als ik hun gezichten zie. Ze zijn niets anders dan een positieve invloed.”

De tijd is zo kostbaar. Ik weet precies wat ik doe met elk uur

Je nieuwe album heet 'Hey Mayhem'. Heeft dit iets te maken met je drukke leven?

"Het heeft te maken met mijn werkelijke leven. Dat is mijn leven. Het is echt een wervelwind. Momenteel probeer ik tijd te vinden voor mezelf. Het klinkt stom, maar ik heb nog nooit een persoonlijke fitnesstrainer gehad. Ik heb gewoon altijd gesport. Een paar weken geleden heb ik een beetje tijd in mezelf geïnvesteerd en een personal trainer aangenomen.

"De tijd is zo kostbaar. Ik weet precies wat ik doe met elk uur. Maar dan wordt een van mijn kinderen ziek en ze bellen je vanuit de crèche om te zeggen dat je ze mee naar huis moet nemen. Dat is mijn schema voor de komende twee weken dat in het water valt omdat ik niet weet hoe ik die acht uur terug krijg. Zo specifiek ben ik met wat ik moet doen. Dat is de chaos (mayhem, red.) ervan.”

Wou je ooit dat je een andere carrière had gekozen ?

“Ik denk van niet. Mijn hobby werd mijn werk, wat niet veel mensen kunnen zeggen. Het enige is dat, als iemand mij de mogelijkheid zou hebben geboden om een mariene bioloog te worden die schildpadden op de Malediven bestudeert, had ik ja gezegd. Ik wist niet dat dat een optie was. Toen ontmoette ik een aantal mensen die dit ook daadwerkelijk deden. Ze waren getrouwd en ze leefden gewoon in de Malediven, ging in het water en filmde schildpadden. Dat had ik misschien in de plaats gedaan. Het was het mooiste leven dat ik ooit heb gezien.”

https://www.heatherpeace.com

Bron: 

Eigen verslaggeving

MuziekDIVA festivalHeather PeacelesbischbiseksueelVerenigd Koninkrijk

Heather Peace over vrouwen in de muziekwereld: "De ware betekenis van feminisme is gelijkheid"

ZIZO sprak met haar over haar carrière, familie en de zichtbaarheid van vrouwen in muziek.

Waarom dacht je aan het starten van het DIVA Music Festival?

"Dit idee speelt al acht jaar. Ik had in gedachten om het in een vakantiepark te organiseren. Ze doen hetzelfde bij L-Beach in Duitsland. Ik was daar geweest en heb er een paar keer gespeeld. De sfeer was geweldig!

"Ik ben een groot voorstander van lesbische en biseksuele vrouwen die een eigen plek hebben waar ze hun haar kunnen los zwieren en zich veilig kunnen voelen. Ze sluiten zo snel: plaatsen voor lesbische en biseksuele vrouwen waar ze elkaar kunnen ontmoeten. Gelijkheid is toegenomen en niemand stoort zich er nog fel aan als je een lesbisch koppel in een bar ziet. Maar ik denk nog steeds dat er iets speciaals is aan een ruimte te hebben die helemaal van jezelf is.”

Ik ben een groot voorstander van lesbische en biseksuele vrouwen die een eigen plek hebben waar ze hun haar kunnen los zwieren en zich veilig kunnen voelen

Wat was je visie voor dit festival?

"Ik wilde een muziekfestival waar vrouwelijke artiesten met hun volledige band naartoe konden gaan. Ik stelde me voor dat er ongeveer twee grote headliners zouden zijn en dat er dan andere ongelooflijke artiesten zijn die de rest van het festival ondersteunen. Ik schrijf voor DIVA Magazine, een tijdschrift voor lesbische en biseksuele vrouwen, en zij zijn mee op de boot gesprongen. Ik had niet gedacht dat ze dat zouden doen. Daarna kwam ik erachter dat er geen festival was in het VK met een volledig vrouwelijke line-up, en in Europa ook niet echt.

"Plots was er nogal wat persinteresse uit het VK. Waarschijnlijk vanwege alles wat er vorig jaar is gebeurd met betrekking tot vrouwenrechten, #MeToo bijvoorbeeld. Dat was niet de reden dat ik het deed, maar ik voelde wel dat vrouwen geen platform hebben. Ik wist ook dat er niet minder vrouwen muziek spelen.”

Wat was een belangrijk doel voor festival van vorig jaar, naast het geven van een platform aan vrouwen in de muziekindustrie?

"KT Tunstall kwam naar het festival en haar manager, Alex, wilde meteen meedoen. Hij zei, als een heteroseksuele, witte man die rondwandelde in het park, dat hij nog nooit zo'n sfeer had gevoeld. Hij vond het inclusief en voelde zich volledig thuis. We willen dat iedereen veilig en welkom is. Dat is het. En ik denk dat we dat dit jaar hebben bereikt. Er waren veel glimlachende gezichten.”

© Rosie Powell Freelance & Michelle Rhodes Feminisme is gelijkheid

Wat betekent het voor jou om een feminist te zijn? Of zou je jezelf geen feminist noemen?

"Ik zou mezelf absoluut een feminist noemen. Het zou gek zijn als je een vrouw bent en je jezelf geen feminist noemt. De ware betekenis van feminisme is gelijkheid en waarom zou je jezelf niet als gelijkwaardig beschouwen? Het is al aangetast in de loop der jaren en door middel van verschillende invloeden als iets anders gezien dan enkel dat. Het wordt zelfs beschouwd als manhatend. Dat is helemaal niet zo. We moeten onze broeders aan boord hebben om ons te steunen en vooruit te helpen.

Waarom mogen de jongens rondvaren als helden op een schip en en mogen de meisjes enkel een mooie jurk aandoen?

"Het patriarchaat heeft veel te lang geregeerd. De mannen die ik ken en feministen zijn, zijn de meest geweldige mannen die je ooit zal ontmoeten.

"Ik heb drie dochters en merk nu ook de ze worden beïnvloed van buitenaf. Mijn meisje van drie en een half was uitgenodigd voor een prinses- en piratenfeest. Waarom mogen de jongens rondvaren als helden op een schip en en mogen de meisjes enkel een mooie jurk aandoen? Dat wil ik volledig uitdagen.”

© Rosie Powell Freelance & Michelle Rhodes Klein verschil gemaakt 

Hoe speelt een lesbische vrouw zijn een rol in je leven?

"Het heeft een invloed gehad, nogal per ongeluk eigenlijk. Het begon met het spelen van een lesbische vrouw in 'Lip Service', jaren geleden. Ik was vijftien jaar lang actrice geweest en was actief in de scene. Ik gaf gewoon weinig persinterviews omdat ik eigenlijk, geloof het of niet, gesteld ben op mijn privacy. Maar toen ik de rol kreeg aangeboden was ik mij er bewust van dat ik erover zou moeten praten. Het is soort plicht voor mezelf.

"Het heeft ook een invloed gehad op de acteerrollen die ik kreeg aangeboden. Zonder de lesbische en bi-gemeenschap, zonder mijn fans, had ik geen muziekcarrière gehad. Ik heb beslist geen spijt van de beslissingen die ik heb genomen. En hopelijk heb ik een klein verschil gemaakt door zichtbaar te zijn.”

Je kunt het allemaal hebben, ook als je queer bent

Hoe blijf je gemotiveerd om te blijven vechten voor vrouwen- en LGBT+ rechten in een wereld waar zoveel weerstand kan zijn?

"Het gaat niet om je gemotiveerd voelen. Het zit in je kern. Het is het feit dat je telkens op café met iemand in discussie zou gaan. Het vergt geen extra motivatie. Het is gewoon niet oké dat het anders zou zijn. Ik heb geen speciale dankwoordjes nodig, want het is gewoon wie we zijn.”

Zie jij jezelf als een rolmodel?

"Ik weet dat ik als een rolmodel gezien wordt en dat maakte me bang toen ik begin dertig was. Ik was toen een feestbeest. Nu maakt het mij niet zoveel uit, want het leven dat ik leid is rustig. Maar als ik negentien was, had ik nooit gedacht dat ik zou trouwen en kinderen zou hebben. Dat was iets waarvan je absoluut wist dat je het opgaf toen je uit de kast kwam. Als dat wil zeggen dat ik een rolmodel ben, dan ja, dan ben ik dat. Je kunt het allemaal hebben, ook als je queer bent.”

© Rosie Powell Freelance & Michelle Rhodes Krant en croissant op zondagochtend

Welk soort advies zou je geven aan vrouwen die zowel een carrière als gezin willen of hebben ?

"Ik moet eerlijk zijn. Het is lastig. Een echtgenote hebben die mij steunt, maakt het makkelijker, maar ik heb geen vrije tijd om een krant te lezen en een croissant te eten op een zondagochtend. Zoiets gebeurt nooit. Het is gewoon timemanagement, en eerlijk zijn met je partner over wat je allebei nodig hebt. Het is teamwork. Ik heb veel respect voor alleenstaande ouders want ik weet niet hoe ze het doen. Alleen doordat mijn vrouw mij steunt, kan ik überhaupt werken.”

Inspireren je kinderen je in jouw muziekcarrière ?

"Ze inspireren me wel in mijn hoofd, maar dan heb ik geen tijd om het neer te schrijven. Ik veronderstel dat als ik nu liedjes zou gaan schrijven voor een album, het niet alleen maar simplistische liefdesliedjes zouden zijn. De ideeën die ik nu heb, gaan over veel complexere onderwerpen. Ik weet niet of dat komt door het hebben van kinderen. Ik denk gewoon dat het gaat om het ouder worden. Je hebt een wijzer overzicht over de wereld en het leven.

Maar ze zijn natuurlijk een inspiratie. Ze maken me vrolijk. Voorafgaand aan mijn kinderen werd ik soms wakker en voelde ik me een beetje down. Ik word nu nooit zo wakker. Mijn dag begint goed als ik hun gezichten zie. Ze zijn niets anders dan een positieve invloed.”

De tijd is zo kostbaar. Ik weet precies wat ik doe met elk uur

Je nieuwe album heet 'Hey Mayhem'. Heeft dit iets te maken met je drukke leven?

"Het heeft te maken met mijn werkelijke leven. Dat is mijn leven. Het is echt een wervelwind. Momenteel probeer ik tijd te vinden voor mezelf. Het klinkt stom, maar ik heb nog nooit een persoonlijke fitnesstrainer gehad. Ik heb gewoon altijd gesport. Een paar weken geleden heb ik een beetje tijd in mezelf geïnvesteerd en een personal trainer aangenomen.

"De tijd is zo kostbaar. Ik weet precies wat ik doe met elk uur. Maar dan wordt een van mijn kinderen ziek en ze bellen je vanuit de crèche om te zeggen dat je ze mee naar huis moet nemen. Dat is mijn schema voor de komende twee weken dat in het water valt omdat ik niet weet hoe ik die acht uur terug krijg. Zo specifiek ben ik met wat ik moet doen. Dat is de chaos (mayhem, red.) ervan.”

Wou je ooit dat je een andere carrière had gekozen ?

“Ik denk van niet. Mijn hobby werd mijn werk, wat niet veel mensen kunnen zeggen. Het enige is dat, als iemand mij de mogelijkheid zou hebben geboden om een mariene bioloog te worden die schildpadden op de Malediven bestudeert, had ik ja gezegd. Ik wist niet dat dat een optie was. Toen ontmoette ik een aantal mensen die dit ook daadwerkelijk deden. Ze waren getrouwd en ze leefden gewoon in de Malediven, ging in het water en filmde schildpadden. Dat had ik misschien in de plaats gedaan. Het was het mooiste leven dat ik ooit heb gezien.”

https://www.heatherpeace.com

Bron: 

Eigen verslaggeving

MuziekDIVA festivalHeather PeacelesbischbiseksueelVerenigd Koninkrijk

Ook dit jaar zet 'Bi My Valentine' biseksualiteit in in de spotlight op valentijn

Rond Valentijnsdag organiseren Casa Rosa, Rebus, Het Roze Huis - çavaria Antwerpen, Holebihuis Vlaams-Brabant en Regenbooghuis Limburg, in samenwerking met de werkgroep Bi van çavaria, valentijnsacties gericht op het zichtbaar maken van biseksualiteit. Beringen, Leuven, Antwerpen Berchem, Brugge en Gent worden opgeleukt door een enthousiaste groep die voorbijgangers oproepen om bi’s te steunen en hen een valentijnskaartje mee te geven met wat meer informatie op.

Het is geen fase

Met de slogan Make Your Love Visible willen we mensen vragen om biseksuele personen een hart onder de riem te steken. Dit door een selfie te posten met de hashtags #bimyvalentine en #bivisibility.

Volgens Michael Van Roosbroeck van de werkgroep ‘Bi’ van çavaria zijn zulke acties ook vandaag de dag nog hard nodig. "Er bestaan nog steeds veel taboes en stereotiepe beelden over biseksualiteit. Mensen denken dat biseksualiteit een fase is, dat je maar heel even bi bent en daarna ofwel terug hetero, ofwel terug homo of lesbisch wordt. Biseksualiteit is echter een volwaardige seksuele oriëntatie en daar willen we met deze actie de aandacht op vestigen."

Overzicht van de acties per provincie Antwerpen

Met een groepje enthousiastelingen zal Het Roze Huis - çavaria Antwerpen op donderdag 14 februari van 11 tot 13 uur aanwezig zijn op de Dageraadplaats in Antwerpen-Berchem

Limburg

Het Regenbooghuis Limburg en de bi-vereniging Ertussenin gaan op woensdag 13 februari van 8 tot 12 uur actie voeren op de markt in Beringen.

Oost-Vlaanderen

Casa Rosa laat de bi-vlag op donderdag 14 februari van 12 tot 14 uur wapperen op de Korenmarkt (of bij slecht weer onder de stadshal).

Vlaams-Brabant

Vrijwilligers van het Holebihuis Vlaams-Brabant en de bi-vereniging All Bi voeren op donderdag 14 februari van 16  tot 19 uur staan actie op het Martelarenplein in Leuven.

West-Vlaanderen

Rebus trekt op donderdag 14 februari van 14.30 tot 16.30 uur naar de markt in Brugge.

Bron: 

Eigen verslaggeving

valentijnbiseksueelBi My ValentineçavariaCasa RosaHet Roze Huis - çavaria AntwerpenHolebihuis Vlaams-BrabantREBUSRegenbooghuis Limburg

Ook dit jaar zet 'Bi My Valentine' biseksualiteit in in de spotlight op valentijn

Rond Valentijnsdag organiseren Casa Rosa, Rebus, Het Roze Huis - çavaria Antwerpen, Holebihuis Vlaams-Brabant en Regenbooghuis Limburg, in samenwerking met de werkgroep Bi van çavaria, valentijnsacties gericht op het zichtbaar maken van biseksualiteit. Beringen, Leuven, Antwerpen Berchem, Brugge en Gent worden opgeleukt door een enthousiaste groep die voorbijgangers oproepen om bi’s te steunen en hen een valentijnskaartje mee te geven met wat meer informatie op.

Het is geen fase

Met de slogan Make Your Love Visible willen we mensen vragen om biseksuele personen een hart onder de riem te steken. Dit door een selfie te posten met de hashtags #bimyvalentine en #bivisibility.

Volgens Michael Van Roosbroeck van de werkgroep ‘Bi’ van çavaria zijn zulke acties ook vandaag de dag nog hard nodig. "Er bestaan nog steeds veel taboes en stereotiepe beelden over biseksualiteit. Mensen denken dat biseksualiteit een fase is, dat je maar heel even bi bent en daarna ofwel terug hetero, ofwel terug homo of lesbisch wordt. Biseksualiteit is echter een volwaardige seksuele oriëntatie en daar willen we met deze actie de aandacht op vestigen."

© çavaria Overzicht van de acties per provincie Antwerpen

Met een groepje enthousiastelingen zal Het Roze Huis - çavaria Antwerpen op donderdag 14 februari van 11 tot 13 uur aanwezig zijn op de Dageraadplaats in Antwerpen-Berchem

Limburg

Het Regenbooghuis Limburg en de bi-vereniging Ertussenin gaan op woensdag 13 februari van 8 tot 12 uur actie voeren op de markt in Beringen.

Oost-Vlaanderen

Casa Rosa laat de bi-vlag op donderdag 14 februari van 12 tot 14 uur wapperen op de Korenmarkt (of bij slecht weer onder de stadshal).

Vlaams-Brabant

Vrijwilligers van het Holebihuis Vlaams-Brabant en de bi-vereniging All Bi voeren op donderdag 14 februari van 16  tot 19 uur staan actie op het Martelarenplein in Leuven.

West-Vlaanderen

Rebus trekt op donderdag 14 februari van 14.30 tot 16.30 uur naar de markt in Brugge.

Bron: 

Eigen verslaggeving

valentijnbiseksueelBi My ValentineçavariaCasa RosaHet Roze Huis - çavaria AntwerpenHolebihuis Vlaams-BrabantREBUSRegenbooghuis Limburg

Holebi- & transfobie in Nederland: Kunnen we de steeds groter wordende kloven in onze samenleving overbruggen?

In het huidige maatschappelijke klimaat is het niet populair om ‘anders’ te zijn. Door 9/11 en de economische crisis van 2008 is de Nederlandse samenleving op scherp komen te staan en, gefaciliteerd door internet en smartphones (plus een overweldigende hoeveelheid hijgerige nieuws- en achtergrondmedia), zijn we collectief bezig met blaten, toeteren, veroordelen en elkaar de maat te nemen. Onderzoeken van ons Sociaal-Cultureel Planbureau wijzen al jaren uit dat het met de LGBT+ gemeenschap in Nederland bepaald niet goed gaat. In tamelijk heldere bewoordingen, ondersteund door cijfers die zeker niet compleet maar bepaald welwillend zijn opgesteld, wordt iedere keer gesteld dat het “over de grote lijn steeds iets beter gaat met de tolerantie en acceptatie in het algemeen”, maar dat tegelijkertijd “niet valt te ontkennen dat er zorgwekkende bevindingen zijn per groep die als zodanig niet eenvoudig te veranderen of te verklaren zijn”.

De witte (cis-)heteronorm regeert nog altijd stevig

Lees: als gay man kun je rekenen op afkeuring, verbaal en fysiek geweld als je openlijk je expressie en/of liefde toont (mannelijkheidsideaal en conformisme), als biseksueel weet je je met name in je persoonlijke kring verzekerd van vooroordelen over promiscuïteit en besluiteloosheid (“toon vooral je straight-kant alsjeblieft”) en als trans* persoon heb je het helemaal hard te verduren (“er lijken er steeds meer te komen”, “trans bestaat helemaal niet”, “dat wordt dan nog vergoed door de mutualiteit óók”). En dan hebben we het maar niet eens over queer (dat zich dapper maar onbegrepen ontwikkelt), panseksueel (?), aseksueel (“zeker ziek of nooit goede sex gehad”) of intersekse-conditie (“ze worden toch gewoon aan dat foutje geopereerd, wat is dan het probleem?”). Lesbische vrouwen blijven onbegrepen en soort van buiten schot, want voor hetero-mannen is dat niet echt gevaarlijk voor hun mannelijkheid.

Lesbische vrouwen blijven onbegrepen en soort van buiten schot, want voor hetero-mannen is dat niet echt gevaarlijk voor hun mannelijkheid

Het patriarchaat regeert nog altijd; de witte (cis-)heteronorm is de stevig staande lat waarlangs iedereen wordt gemeten. Grote groepen in onze samenleving zien geen verschil meer tussen oorlogs- of economische migranten, tussen asielaanvragers en (inmiddels derde generatie) landgenoten met een migratie-achtergrond, laat staan dat ze zich kunnen inleven in de problematiek van biculturele transgenders. Nee, wij gooien liever met modder en schieten met scherp. De Prides - waarvan er steeds meer zijn - worden getolereerd, maar dan vooral in commerciële zin en als ‘troeteldag’/festivaldag als alle andere - waar vooral veel heteoro’s laten zien dat ze ook kunnen feesten. De inhoudelijke kant van het Pride-verhaal - onze Nederlandse variant op Stonewall is overigens primair ‘Roze Zaterdag’ - wil daardoor nogal eens wegvallen.

Holebi- en transgeweld en het onstaan van #IKBENHETZAT

Als er twee jongens na het stappen op een brug in Arnhem worden aangevallen met een betonschaar en ze ernstig gewond raken, dan gaat het hele land de dagen erna symbolisch hand in hand lopen, maar na een week is de hype over en de verontwaardiging weer weg. Het lukt de belangenorganisaties, verankerd in een structuur van subsidies en netwerken, niet om de ‘sense of urgency’ of het momentum vast te houden en te vertalen naar een campagne die het sociale klimaat ontvankelijker kan maken voor minderheden, in dit geval LGBT+’ers (ondanks de wel degelijk aanwezige passie van individuele medewerkers). Als er in Dordrecht een man in elkaar geslagen wordt omdat hij ‘zichtbaar anders’ was, dan oordeelt de rechter dat “woorden als ‘kankerflikker’ en ‘tyfushomo’ behoren tot het dagelijks taalgebruik van de verdachte en dus niet gelieerd kunnen worden aan holebi- en transfobie als zodanig”. Het leed in Vlaanderen rond een soortgelijke uitspraak in Gent komt ons dus absoluut niet vreemd voor. Er worden meermaals drag queens bespuugd, geweigerd en in elkaar geslagen: ook dat is slechts heel kort in het nieuws.

We hopen dat er geen versnippering optreedt en er gezámenlijk een echte activistische lijn kan ontstaan; naar buiten treden als één LGBT+ front is namelijk nog niet altijd zo evident

Op privé-initiatief van een medewerker van Trainbow (de roze afdeling van de Nederlandse Spoorwegen) kwam de actiegroep #IKBENHETZAT tot stand: eind november vorig jaar gingen we met een groep van zeer diverse personen qua genderidentiteit, seksuele oriëntatie en zelfexpressie naar het parlement om met een petitie en actieplan aan de Kamercommissie Justitie en Veiligheid te vragen werk te maken van wetgeving die holebi- en transgeweld verder moet aanpakken. Als vervolg daarop kwam de dag erna een actie uit Utrecht onder de naam #WIJZIJNHETZAT, tevens de opmaat voor de Dusty Foundation (vernoemd naar een van onze bekendste drag queens). Dit staat inmiddels allemaal in de steigers en we hopen dat er geen versnippering optreedt en er gezámenlijk een echte activistische lijn kan ontstaan; naar buiten treden als één LGBT+ front is namelijk nog niet altijd zo evident. Een ongemakkelijke conclusie, want hoe moet je de heteronormatieve maatschappij dan overtuigen van de noodzaak van inclusiviteit van diversiteit?

Provocatie en Pamflet: dat kon er ook nog bij

Eind november/begin december 2018 kenden we wederom enkele dagen van grote beroering, want voetbalanalist en professioneel provocateur Johan Derksen stelde in zijn voetbalprogramma (toch al een moeilijke arena) dat LGBT+'ers die te maken kregen met geweld niet zo moesten zeuren en en zich niet zo als slachtoffer moesten gedragen. Meteen spleet ons land zich in de voorziene twee kampen, waarbij echter de gigantische stroom van Twitterberichten met de hashtag #sorryjohan wel degelijk voor een kleine schokgolf van morele verontwaardiging leidde bij het lezen van zoveel kleine getuigenissen vol angst en pijn (de Twitteraars vertelden hun verhaal onder een ironisch '#sorryjohan, dat ik...' en dan dat ze niet in staat waren zich te verdedigen tegen alle ellende). Maar ook dat hoofdstuk raakte spoedig overspoeld door de waan van de dag.

In Nederland hebben we net zo’n groot probleem met een kloof tussen zwaar religieuze en seculiere volksdelen als dat we dénken te hebben met personen met een migratie-achtergrond

Totdat, in januari 2019, er een pamflet naar buiten kwam vanuit orthodox-protestantse hoek. Een vertaling van het al enige jaren oude Amerikaanse ‘Nashville-pamflet’, waarin de standpunten inzake ‘anders zijn’ in sekse/gender/oriëntatie nog eens stevig werden benadrukt. Het pamflet werd direct speelbal van de politiek (de politieke leider van de Staatkundig Gereformeerde Partij tekende ook) en de discussie werd verlegd naar de Vrije Universiteit (wat bij ons ‘Vrijgemaakt’ betekent en waar de vertaling en verspreiding was geïnitieerd), wat echter niet kon verhullen dat we in ons land minstens net zo’n groot probleem hebben met een kloof tussen zwaar religieuze en seculiere volksdelen als dat we dénken te hebben met personen met een migratie-achtergrond.

Bezinnen en slootjespringen, maar polderen is niet afdoende

Binnen de regenbooggemeenschap kregen we de zeer noodzakelijke en zinvolle discussie hoe om te gaan met ‘anders zijn’ versus religie, waarbij de gemoederen hoog opliepen en er noodzaak was consequent te benadrukken dat het ten eerste niet gepast is om ons als minderheid per definitie van een andere minderheid af te keren, er ten tweede een verschil bestaat tussen respectievelijk religie, kerk en geloof en ten derde dat als wij gelovige LGBT+‘ers óók categorisch gaan afwijzen uit walging van het pamflet, wij deze groep twéémaal in de kou zetten en dus in ernstige gewetensnood brengen.

We polderen voort, maar de vraag is of we met slootjespringen de steeds groter wordende kloven in onze samenleving nog kunnen overbruggen

Waar op nationale schaal er in zekere zin dus wellicht een trend te zien is die door het Sociaal-Cultureel Planbureau wordt aangegeven – dat het over de grote lijn iets beter met tolerantie en acceptatie lijkt te gaan, waarbij ik wel graag wijs op het fenomeen ‘sociaal wenselijk antwoorden’ - , worden de afwijzers en tegenstanders juist dogmatischer in hun defensieve reflex en harder in hun bewoordingen van afkeer. We polderen voort, maar de vraag is of we met slootjespringen de steeds groter wordende kloven in onze samenleving nog kunnen overbruggen. Dat de maatschappelijke gevoelstemperatuur voor LGBT+’ers in ons land echter flink is gedaald sinds de beginjaren dat ik actief werd, is mij pijnlijk duidelijk geworden.

Christian Curré (Hilversum, 1974) is van opleiding cultureel antropoloog en heeft een carrière achter de rug als ICT’er, onderzoeker, manager van overheidsprogramma’s en directeur van een culturele stichting. Hij is al ruim twintig jaar actief als gespreksleider, coach, bestuurder en redacteur/auteur binnen de LGBT+-wereld en runt als ‘The Rainbow Coach’ onder eigen naam een pagina op Facebook. Tevens is hij auteur van het enige Nederlandstalige LGBT+-feuilleton: Stijn.
 

Bron: 

Eigen verslaggeving

NederlandholebiLGBTlhbttransgenderholebifobietransfobienashville verklaringCOC NederlandGerelateerd nieuws: Ophef in Nederland door Nashville-verklaring

Holebi- & transfobie in Nederland: Kunnen we de steeds groter wordende kloven in onze samenleving overbruggen?

In het huidige maatschappelijke klimaat is het niet populair om ‘anders’ te zijn. Door 9/11 en de economische crisis van 2008 is de Nederlandse samenleving op scherp komen te staan en, gefaciliteerd door internet en smartphones (plus een overweldigende hoeveelheid hijgerige nieuws- en achtergrondmedia), zijn we collectief bezig met blaten, toeteren, veroordelen en elkaar de maat te nemen. Onderzoeken van ons Sociaal-Cultureel Planbureau wijzen al jaren uit dat het met de LGBT+ gemeenschap in Nederland bepaald niet goed gaat. In tamelijk heldere bewoordingen, ondersteund door cijfers die zeker niet compleet maar bepaald welwillend zijn opgesteld, wordt iedere keer gesteld dat het “over de grote lijn steeds iets beter gaat met de tolerantie en acceptatie in het algemeen”, maar dat tegelijkertijd “niet valt te ontkennen dat er zorgwekkende bevindingen zijn per groep die als zodanig niet eenvoudig te veranderen of te verklaren zijn”.

De witte (cis-)heteronorm regeert nog altijd stevig

Lees: als gay man kun je rekenen op afkeuring, verbaal en fysiek geweld als je openlijk je expressie en/of liefde toont (mannelijkheidsideaal en conformisme), als biseksueel weet je je met name in je persoonlijke kring verzekerd van vooroordelen over promiscuïteit en besluiteloosheid (“toon vooral je straight-kant alsjeblieft”) en als trans* persoon heb je het helemaal hard te verduren (“er lijken er steeds meer te komen”, “trans bestaat helemaal niet”, “dat wordt dan nog vergoed door de mutualiteit óók”). En dan hebben we het maar niet eens over queer (dat zich dapper maar onbegrepen ontwikkelt), panseksueel (?), aseksueel (“zeker ziek of nooit goede sex gehad”) of intersekse-conditie (“ze worden toch gewoon aan dat foutje geopereerd, wat is dan het probleem?”). Lesbische vrouwen blijven onbegrepen en soort van buiten schot, want voor hetero-mannen is dat niet echt gevaarlijk voor hun mannelijkheid.

Lesbische vrouwen blijven onbegrepen en soort van buiten schot, want voor hetero-mannen is dat niet echt gevaarlijk voor hun mannelijkheid

Het patriarchaat regeert nog altijd; de witte (cis-)heteronorm is de stevig staande lat waarlangs iedereen wordt gemeten. Grote groepen in onze samenleving zien geen verschil meer tussen oorlogs- of economische migranten, tussen asielaanvragers en (inmiddels derde generatie) landgenoten met een migratie-achtergrond, laat staan dat ze zich kunnen inleven in de problematiek van biculturele transgenders. Nee, wij gooien liever met modder en schieten met scherp. De Prides - waarvan er steeds meer zijn - worden getolereerd, maar dan vooral in commerciële zin en als ‘troeteldag’/festivaldag als alle andere - waar vooral veel heteoro’s laten zien dat ze ook kunnen feesten. De inhoudelijke kant van het Pride-verhaal - onze Nederlandse variant op Stonewall is overigens primair ‘Roze Zaterdag’ - wil daardoor nogal eens wegvallen.

© Dusty Gersanowitz Holebi- en transgeweld en het onstaan van #IKBENHETZAT

Als er twee jongens na het stappen op een brug in Arnhem worden aangevallen met een betonschaar en ze ernstig gewond raken, dan gaat het hele land de dagen erna symbolisch hand in hand lopen, maar na een week is de hype over en de verontwaardiging weer weg. Het lukt de belangenorganisaties, verankerd in een structuur van subsidies en netwerken, niet om de ‘sense of urgency’ of het momentum vast te houden en te vertalen naar een campagne die het sociale klimaat ontvankelijker kan maken voor minderheden, in dit geval LGBT+’ers (ondanks de wel degelijk aanwezige passie van individuele medewerkers). Als er in Dordrecht een man in elkaar geslagen wordt omdat hij ‘zichtbaar anders’ was, dan oordeelt de rechter dat “woorden als ‘kankerflikker’ en ‘tyfushomo’ behoren tot het dagelijks taalgebruik van de verdachte en dus niet gelieerd kunnen worden aan holebi- en transfobie als zodanig”. Het leed in Vlaanderen rond een soortgelijke uitspraak in Gent komt ons dus absoluut niet vreemd voor. Er worden meermaals drag queens bespuugd, geweigerd en in elkaar geslagen: ook dat is slechts heel kort in het nieuws.

We hopen dat er geen versnippering optreedt en er gezámenlijk een echte activistische lijn kan ontstaan; naar buiten treden als één LGBT+ front is namelijk nog niet altijd zo evident

Op privé-initiatief van een medewerker van Trainbow (de roze afdeling van de Nederlandse Spoorwegen) kwam de actiegroep #IKBENHETZAT tot stand: eind november vorig jaar gingen we met een groep van zeer diverse personen qua genderidentiteit, seksuele oriëntatie en zelfexpressie naar het parlement om met een petitie en actieplan aan de Kamercommissie Justitie en Veiligheid te vragen werk te maken van wetgeving die holebi- en transgeweld verder moet aanpakken. Als vervolg daarop kwam de dag erna een actie uit Utrecht onder de naam #WIJZIJNHETZAT, tevens de opmaat voor de Dusty Foundation (vernoemd naar een van onze bekendste drag queens). Dit staat inmiddels allemaal in de steigers en we hopen dat er geen versnippering optreedt en er gezámenlijk een echte activistische lijn kan ontstaan; naar buiten treden als één LGBT+ front is namelijk nog niet altijd zo evident. Een ongemakkelijke conclusie, want hoe moet je de heteronormatieve maatschappij dan overtuigen van de noodzaak van inclusiviteit van diversiteit?

© iStock Provocatie en Pamflet: dat kon er ook nog bij

Eind november/begin december 2018 kenden we wederom enkele dagen van grote beroering, want voetbalanalist en professioneel provocateur Johan Derksen stelde in zijn voetbalprogramma (toch al een moeilijke arena) dat LGBT+'ers die te maken kregen met geweld niet zo moesten zeuren en en zich niet zo als slachtoffer moesten gedragen. Meteen spleet ons land zich in de voorziene twee kampen, waarbij echter de gigantische stroom van Twitterberichten met de hashtag #sorryjohan wel degelijk voor een kleine schokgolf van morele verontwaardiging leidde bij het lezen van zoveel kleine getuigenissen vol angst en pijn (de Twitteraars vertelden hun verhaal onder een ironisch '#sorryjohan, dat ik...' en dan dat ze niet in staat waren zich te verdedigen tegen alle ellende). Maar ook dat hoofdstuk raakte spoedig overspoeld door de waan van de dag.

In Nederland hebben we net zo’n groot probleem met een kloof tussen zwaar religieuze en seculiere volksdelen als dat we dénken te hebben met personen met een migratie-achtergrond

Totdat, in januari 2019, er een pamflet naar buiten kwam vanuit orthodox-protestantse hoek. Een vertaling van het al enige jaren oude Amerikaanse ‘Nashville-pamflet’, waarin de standpunten inzake ‘anders zijn’ in sekse/gender/oriëntatie nog eens stevig werden benadrukt. Het pamflet werd direct speelbal van de politiek (de politieke leider van de Staatkundig Gereformeerde Partij tekende ook) en de discussie werd verlegd naar de Vrije Universiteit (wat bij ons ‘Vrijgemaakt’ betekent en waar de vertaling en verspreiding was geïnitieerd), wat echter niet kon verhullen dat we in ons land minstens net zo’n groot probleem hebben met een kloof tussen zwaar religieuze en seculiere volksdelen als dat we dénken te hebben met personen met een migratie-achtergrond.

Bezinnen en slootjespringen, maar polderen is niet afdoende

Binnen de regenbooggemeenschap kregen we de zeer noodzakelijke en zinvolle discussie hoe om te gaan met ‘anders zijn’ versus religie, waarbij de gemoederen hoog opliepen en er noodzaak was consequent te benadrukken dat het ten eerste niet gepast is om ons als minderheid per definitie van een andere minderheid af te keren, er ten tweede een verschil bestaat tussen respectievelijk religie, kerk en geloof en ten derde dat als wij gelovige LGBT+‘ers óók categorisch gaan afwijzen uit walging van het pamflet, wij deze groep twéémaal in de kou zetten en dus in ernstige gewetensnood brengen.

We polderen voort, maar de vraag is of we met slootjespringen de steeds groter wordende kloven in onze samenleving nog kunnen overbruggen

Waar op nationale schaal er in zekere zin dus wellicht een trend te zien is die door het Sociaal-Cultureel Planbureau wordt aangegeven – dat het over de grote lijn iets beter met tolerantie en acceptatie lijkt te gaan, waarbij ik wel graag wijs op het fenomeen ‘sociaal wenselijk antwoorden’ - , worden de afwijzers en tegenstanders juist dogmatischer in hun defensieve reflex en harder in hun bewoordingen van afkeer. We polderen voort, maar de vraag is of we met slootjespringen de steeds groter wordende kloven in onze samenleving nog kunnen overbruggen. Dat de maatschappelijke gevoelstemperatuur voor LGBT+’ers in ons land echter flink is gedaald sinds de beginjaren dat ik actief werd, is mij pijnlijk duidelijk geworden.

© Christina Curré

Christian Curré (Hilversum, 1974) is van opleiding cultureel antropoloog en heeft een carrière achter de rug als ICT’er, onderzoeker, manager van overheidsprogramma’s en directeur van een culturele stichting. Hij is al ruim twintig jaar actief als gespreksleider, coach, bestuurder en redacteur/auteur binnen de LGBT+-wereld en runt als ‘The Rainbow Coach’ onder eigen naam een pagina op Facebook. Tevens is hij auteur van het enige Nederlandstalige LGBT+-feuilleton: Stijn.
 

Bron: 

Eigen verslaggeving

NederlandholebiLGBTlhbttransgenderholebifobietransfobienashville verklaringCOC Nederland Gerelateerd nieuws: Ophef in Nederland door Nashville-verklaring