ZiZo: mensenrechten of asiel

Europese verkiezingen: 'Elect No Hate' pleit voor campagnevoeren zonder haatboodschappen

ILGA-Europe verklaart dat de aankomende verkiezingen op een moment plaatsvinden waarop verschillende Europese politici uit verschillende lidstaten haatdragende uitspraken en uitspraken die polariseren gebruiken om stemmen te krijgen. Volgens hen hebben de politieke kandidaten van de Europese verkiezingen de plicht om op dat vlak een voorbeeld te geven: “Politici, de media en iedereen die in de openbare belangstelling staat, zijn niet alleen verantwoordelijk voor het niet voeden van deze haatdragende trend maar ook om die actief tegen te gaan.”

De campagne past helemaal binnen de visie en missie van ILGA-Europe. ILGA staat voor International Lesbian, Gay, Bisexual, Trans and Intersex Association. Het is een internationale organisatie die zich inzet voor politieke, legale en sociale veranderingen en rechten voor LGBTI+ personen.

Bedreiging mensenrechten

Volgens de vereniging zorgen die haatdragende uitspraken voor twee zaken: enerzijds bedreigen ze onze mensenrechten omdat haatboodschappen de verschillen tussen mensen benadrukt en overdrijft. ILGA-Europe zegt dat dat voornamelijk gebeurt bij minderheidsgroepen: “Het zijn vooral de meest kwetsbare mensen in onze maatschappij die uitgesloten worden door hun origine, etniciteit, religie, leeftijd, invaliditeit, seksuele geaardheid, gender, gender identiteit, gender uitdrukking en migratiestatus.”

Anderzijds zegt ILGA-Europe dat haatdragende uitspraken ook kunnen zorgen voor rechtvaardiging van haatdragende acties. Dat zorgt ervoor dat intolerantie en haat verspreid kunnen worden, wat op zijn beurt steevast zorgt voor geweld.

Met hun campagne roept ILGA-Europe op om “deel te zijn van de oplossing”. Ze vragen de kandidaten, hun teams, hun partijleden en de media om de rechten van alle mensen in Europa te promoten en zo inclusie en begrip te creëren.

Het campagnebeeld van 'Elect No Hate' © ILGA-Europe Vijf punten

Om onderdeel te worden van de oplossing voor haatboodschappen en uitspraken over verdeeldheid heeft ILGA-Europe vijf punten opgesteld.

  1. Media en mediagebruikers weigeren campagnematerialen en/of uitspraken die kunnen aanzetten tot discriminatie, vooroordelen of haat op welke manier dan ook te verspreiden.
  2. Politici en media gebruiken inclusieve woordenschat zodat er geen vooroordelen of stigma’s ontstaan of in stand gehouden worden.
  3. Iedereen luistert naar de problemen die minderheidsgroepen naar voren schuiven. Iedereen neemt met respect voor die minderheidsgroepen moeten deel aan debatten over die problemen.
  4. Media en mediagebruikers weigeren campagnematerialen en/of uitspraken te verspreiden die vijandigheid creëren tussen gemeenschappen en minderheidsgroepen.
  5. Iedereen wijst mensen die actief haat verspreiden of het mogelijk maken om haat te verspreiden, op hun verantwoordelijkheid.

Als er tijdens de campagne voor de Europese verikiezingen aan deze vijf punten wordt voldaan, dan zouden we al in een beter Europa leven volgens de ILGA-Europe. 

Meer info over de campagne vind je op hun website.

 

Bron: 

Eigen verslaggeving

ILGA-EuropecampagneEuropese verkiezingenhaatboodschappenpolitiekEuropa

Gayropa: Tsjetsjeen start vereniging om LGBT+ vluchtelingen uit vaderland te helpen

We ontmoetten elkaar in een boek- en koffiebar in het Nederlandse Eindhoven. Harlem vraagt me om zijn achternaam niet te gebruiken in het artikel. Want hoewel hij al sinds 2016 in Nederland woont, vreest hij nog altijd voor represailles. Tegenover zichzelf of zijn familie in Tsjetsjenië. 

Opgejaagd

De jongeman moet een van de eerste Tsjetsjeense LGBT+ vluchtelingen zijn in de Europese Unie. Hij ontvluchtte de autonome Russische deelrepubliek nog vóór er veel internationale aandacht kwam voor de trieste situatie van LGBT+’ers in de regio. 

Begin 2017 brachten de belangenorganisatie Russian LGBT Network en plaatselijke oppositiekrant Novaya Gazeta tientallen schrijnende getuigenissen uit van marteling en moord op voornamelijk homoseksuele mannen door de Tsjetsjeense autoriteiten. Onder grote internationale druk leek de situatie er wat verbeterd. Tot die schijn begin dit jaar wegviel toen er opnieuw berichten van extreem geweld opdoken.

In december 2018 alleen al zouden er veertig LGBT+’ers opgepakt zijn - minstens twee daarvan zouden het niet overleefd hebben

In december 2018 alleen al zouden er veertig LGBT+’ers opgepakt zijn - minstens twee daarvan zouden het niet overleefd hebben. Ondertussen blijft de grote internationale druk die er in 2017 was uit. Het lijkt erop dat Europa zijn relaties met Rusland wil normaliseren, ten koste van de LGBT+ gemeenschap in het land. Eind vorig jaar werkte ik mee aan de bekendmaking van het nieuws van de nieuwe golf van vervolgingen door een aantal getuigenissen bekend te maken die ik ontving.

Protest tegen de vervolging van holebi's in de Kaukasus | © Wikicommons Opgepakt

De heksenjacht tegen homoseksuele mannen is al veel langer aan de gang, zo blijkt uit het verhaal van Harlem. 

Op een avond in 2012 werd Harlem tvan zijn werk weggeplukt door een aantal militairen en naar een detentiecentrum gebracht. Al snel werd hem duidelijk gemaakt dat hij daar was omdat hij homo was. Het bewijs voor zijn arrestatie: een video waarop hij met een andere jongen kuste. 

Drie lange maanden werd hij er vastgehouden en urenlang verhoord en gemarteld. Zijn ondervragers zetten hem onder druk om namen van andere homoseksuele mannen te lossen. Het hotel in de stad ontvangt geregeld zakenmannen. De bar van het hotel is een ontmoetingsplek voor de bezoekers en homo’s uit de stad. De autoriteiten zagen hem als een goeie basis om hun ‘homozuivering’ voor te bereiden. 

Hoeveel LGBT+’ers er de voorbije jaren opgepakt, gemarteld en/of vermoord zijn, is moeilijk in te schatten. Maar het Russian LGBT Network gaat er alvast van uit dat het er meer dan honderd zijn

Afgeperst

Na zijn vrijlating werd hij nog jarenlang afgeperst. In ruil voor zijn leven moest hij grote delen van zijn inkomen afstaan. Wanneer hij eens niet kon betalen, moest hij andere homoseksuelen verklikken. 

Zo was hij een van de bronnen die de overheid naar de rector van de universiteit van Grozny leidden. De regering vermoedde al langer dat de man homoseksueel was en zocht naar bewijs. Toen ze dat uiteindelijk (hardhandig) loskregen, begonnen ze ook de rector af te persen. Toen hij niet langer kon betalen, verdween hij. Sindsdien is er van de man geen spoor. Wellicht werd hij vermoord. 

Hoeveel LGBT+’ers er de voorbije jaren opgepakt, gemarteld en/of vermoord zijn, is moeilijk in te schatten. Maar het Russian LGBT Network gaat er alvast van uit dat het er meer dan honderd zijn. Harlem heeft zelf weet van een dertigtal kennissen die in hetzelfde centrum een tijdlang opgesloten zaten. Zo werd een van zijn beste vrienden vorig jaar nog opgepakt en pas weer vrijgelaten nadat hij een grote som geld ophoestte. Op dit moment leeft de jongeman nog steeds ondergedoken. 

Protest tegen de klopjacht op holebi's in Tsjetsjenië | © Wikipedia Commons LGBT World Beside

Vanuit Tsjetsjenië naar Europa vluchten, is allesbehalve evident. Het is duur, de vluchtelingen spreken vaak alleen Russisch en hebben geen enkele garantie op asiel. Daarenboven moeten ze vaak halsoverkop - en dus zonder enige voorbereiding - het op een lopen zetten omdat ze te horen krijgen dat er een onderzoek naar hen loopt. 

Om de situatie van LGBT+’ers in zijn vaderland verder aan de kaak te stellen en vluchtelingen te helpen, richtte Harlem de vereniging LGBT World Beside op. Vorige week startte hij met een eerste inzamelactie. De bedoeling is om zoveel mogelijk geld in te zamelen om nieuwe vluchtelingen die in Europa aankomen beter op te vangen. Zo wil Harlem kleren kunnen kopen en een woonst buiten de algemene asielcentra kunnen aanbieden. Die centra zijn vaak erg gevaarlijk voor Tsjetsjeense LGBT+’ers. Ook daar moeten ze hun seksuele identiteit geheim houden, uit vrees dat andere (Tsjetsjeense) asielzoekers geweld tegen hen gebruiken in. Of erger nog: hen vermoorden. 

Naast onderdak en kleding wil Harlem psychologische hulp voorzien. De meeste vluchtelingen zijn vaak zeer zwaar toegetakeld, zowel fysiek als mentaal. Ten slotte wil hij de vluchtelingen ook ondersteunen met juridische bijstand. 

Duwtje in de rug

Harlems campagne kan alvast op heel wat bijval rekenen. Vlaams parlementslid Piet De Bruyn schaarde zich achter zijn initiatief en ook de Amerikaanse LGBT+ organisatie Voices4 van Wyatt Harms en Adam Eli steunt zijn werk. 
 

Bron: 

Eigen verslaggeving

GayropaEuropese verkiezingenTsjetsjeniëvluchtelingenLGBTGerelateerd nieuws: GAYROPA: Moldova en de spreidstand tussen het progressieve Europa en het conservatieve RuslandGayropa: Slovenië, een progressief eiland in voormalig Joegoslavië?Nog steeds heksenjacht op holebi's in TsjetsjeniëTsjetsjeense waanzin, een jaar later

Alexander De Croo over LGBT+ rechten in het buitenland: "Je moet altijd tegen onrecht blijven vechten"

We zijn vandaag op de ILGA-Europe conferentie. U heeft deze bijeenkomst gefinancierd en u spreekt zo dadelijk tijdens de openingsreceptie. Waarom besteedt u zo veel aandacht aan een LGBT+ conferentie?

“Het is belangrijk dat zulke conferenties naar Brussel komen. Brussel is de hoofdstad van ons land en wij hebben rond het thema een boodschap te brengen: historisch is België al zeer lang voorstander van LGBT+ rechten. Onder de Napoleontische wetten uit de 19de eeuw waren relaties tussen mensen van hetzelfde geslacht al niet langer strafbaar, we stelden als tweede land ter wereld het huwelijk open naar hen toe en we waren al bij al voortrekkers op gebied van adoptie en invitrobevruchting voor LGBT+ koppels. Ons land staat ook op de tweede plaats in de Rainbow-index van ILGA-Europe.

Voor mij is Europa niet enkel een verhaal van economie en veiligheid, maar vooral een verhaal van mensenrechten en waarden

“Tegelijk is Brussel de hoofdstad van Europa. Hoe trots we ook mogen zijn op ons land, we zien dat in de rest van Europa niet alle landen in dezelfde richting evolueren. Op veel plaatsen stijgt de intolerantie in de brede zin van het woord, maar ook ten opzichte van seksuele minderheden.

“Voor mij is Europa niet enkel een verhaal van economie en veiligheid, maar vooral een verhaal van mensenrechten en waarden. Ik wil niet in een Europa leven waarin intolerantie aanvaard wordt. België heeft al veel vooruitgang geboekt en moet zijn stem laten horen binnen Europa, want er is nog veel werk aan de winkel.”

© Laurent Achedjian (Out of the blue) Feministische moeder

Vanwaar komt uw affiniteit met LGBT+ rechten?

“Dat is een interessante vraag - ik ga iets persoonlijks vertellen. Toen ik zestien was, werkte ik als jobstudent in de keuken van een hotel. Elke avond kwam dezelfde man naar me toe en hij deed altijd vriendelijk tegen me. Op een avond vroeg hij me of ik van meisjes hield en ik antwoordde ja. ‘Dat is heel jammer voor mij’, zei hij dan. Die avond vertelde ik aan mijn moeder wat er gebeurd was.

Zij reageerde eigenlijk heel cool. Ze zei dat me dat waarschijnlijk nog vaker zou overkomen en dat ze daar geen probleem in zag. Als ik er nu aan terugdenk, is de relaxte manier waarop ze ermee omsprong de beste reactie die ze kon geven. Ik weet dat die interesse soms bestaat bij mensen en dat heeft me nooit gestoord. Ik kan mijn moeder enkel dankbaar zijn om haar reactie. Ik neem die attitude dan ook mee op in de opvoeding van mijn eigen kinderen.”

Laten we het even hebben over uw beleid. Daarin focust u sterk op gendergelijkheid. Vanwaar de passie voor dat thema?

“Ik kom even terug op mijn moeder (lacht). Ik ben opgegroeid in een omgeving van sterke vrouwen met veel ambitie en een sterke stem. Mijn moeder is nog steeds een feministe en blijft heel actief in de Vrouwenraad. Ik ging er altijd van uit dat de strijd gestreden was, maar dat is helemaal niet zo.

"Er zijn nog steeds beleidsmechanismen die leiden tot genderongelijkheid. Slechts één op de drie topfuncties is ingevuld door een vrouw, het geweld tegen vrouwen blijft aanwezig en een vierde tot een derde van alle vrouwen wordt ooit geconfronteerd met ongewenst seksueel gedrag.

Ik kijk zeker niet neer op vrouwen die ervoor kiezen thuis te blijven of halftijds te werken, maar ik kijk wel neer op mannen die vrouwen op een onbewuste manier in die rol duwen

“Dat heeft me aan het denken gezet, en me van een passieve tot een actieve feminist omgevormd. Gelijke kansen en rechten zijn de absolute basis van een liberale democratie. Eigenlijk is het ongelooflijk dat we een stuk potentieel weggooien. Vandaag studeren er in ons land meer vrouwen dan mannen af met een diploma van het hoger onderwijs. Toch zien we dat veel van hen later in een halftijdse job worden gedwongen.

"Je zou kunnen zeggen dat het hun eigen keuze is, maar dat is het eigenlijk niet. Ik kijk zeker niet neer op vrouwen die ervoor kiezen thuis te blijven of halftijds te werken, maar ik kijk wel neer op mannen die vrouwen op een onbewuste manier in die rol duwen.”

© Jan Aelbers België heeft voortrekkersrol

Zeker bij beleidsvoering wordt er nog altijd voornamelijk in binaire termen over man en vrouw gesproken. Acht u daar vooruitgang mogelijk?

“Ik denk het wel. Wat onze regering heeft verwezenlijkt voor trans personen is een stap vooruit. Toch wordt die binaire logica nog steeds gehanteerd. Ik denk dat we inspanningen kunnen doen om van die idee af te wijken, maar dat zal langzamerhand moeten gebeuren omdat onze huidige maatschappij daar nu eenmaal op gebouwd is. Ik wil die evolutie meenemen in mijn beleid. We kunnen daar in België een voortrekkersrol in spelen.”

Ik ben in een katholieke Senegalese school beginnen uitleggen dat liefde kan bestaan tussen jongens en meisjes, maar dat jongens even
goed verliefd kunnen worden op jongens en meisjes op meisjes

Voor uw functie reist u veel naar ontwikkelingslanden. Hebt u zelf al ondervonden dat er nog werk aan de winkel is op vlak van LGBT+ rechten?

“Ik was ooit op bezoek in een school in Senegal. De leerkracht gaf seksuele voorlichting, maar in de boekjes werden enkel heterokoppels besproken. De leerkracht nodigde me uit om iets te vertellen. Toen ben ik in die katholieke school beginnen uitleggen dat liefde kan bestaan tussen jongens en meisjes, maar dat jongens evengoed verliefd kunnen worden op jongens en meisjes op meisjes. Je voelde de stilte in de klas. Iedereen werd ongemakkelijk, vooral de leerkracht. Maar ik ging gewoon door.

"Als je voor een klas van vijftig kinderen staat, ben je er eenmaal absoluut zeker van dat een aantal jongeren in die klas zich daar wel in herkent, ook al durven ze daar niet voor uit te komen. Op zo’n moment zie je dat er nog een hele lange weg te gaan is. Het is goed dat er seksuele voorlichting wordt gegeven, maar dat mag niet op een discriminerende manier gebeuren, dus niet zonder het over seksuele en genderdiversiteit te hebben.”

Is dat iets wat u ook met staatshoofden en regeringsleden bespreekt?

“De afgelopen jaren heb ik geleerd dat als je ergens met een heel duidelijke redenering aankomt, je vaak met je hoofd tegen de muur zult lopen. In Senegal hebben we veel gewerkt rond family planning. Daarover discussieerde ik bijvoorbeeld met lokale religieuze leiders. Als je in dat gesprek het argument gebruikt dat het recht op abortus een absoluut recht is, zal de discussie snel voorbij zijn.

Je moet de juiste entry points vinden in het gesprek om het onderwerp niet langer taboe te maken

"Je kunt daarentegen ook aanhalen dat zwangerschappen die elkaar te snel opvolgen medische problemen kunnen veroorzaken. Vanuit die invalshoek kun je dan vragen naar voorbehoedsmiddelen uit medische noodzaak. Zoiets wordt dan bespreekbaar vanuit een medisch perspectief en zo heb je een voet binnen.

“Naar mijn mening verloopt het pleiten voor LGBT+ rechten op dezelfde manier, je moet de juiste entry points vinden in het gesprek om het onderwerp niet langer taboe te maken. Daarmee bedoel ik niet dat je overdreven pragmatisch moet zijn in je handelen of dat je niet mag reageren als er zaken gebeuren die niet door de beugel kunnen. Je moet altijd tegen onrecht blijven vechten.”

© Vlad Vanderkelen Verandering komt van onder uit

In sommige landen wordt holebiseksualiteit nog steeds bestraft. Kan dat een reden zijn om niet langer met hen samen te werken?

“Ik denk dat als je die redenering volgt, je in elk van onze veertien partnerlanden een reden kunt vinden om de deur dicht te slaan, zowel over LGBT+ rechten als bijvoorbeeld over persvrijheid en politiegeweld. Voor mij is het essentieel dat de andere kant van de tafel openstaat voor argumenten en dat zij tonen dat er vooruitgang kan geboekt worden, dat er een debat mogelijk is.

“Veranderingen komen van onder uit, de bevolking bepaalt wat wel of niet kan. Maar wat als de bevolking die kans niet krijgt? Het grootste probleem is als machthebbers hun bevolking overduidelijk geen macht willen geven om zaken bij te sturen. Dat maakt het bijzonder moeilijk voor ons. We doen uiteindelijk aan ontwikkelingssamenwerking omdat we aan de kant van de bevolking staan.

"Zijn we het bijvoorbeeld eens met wat er vandaag in de Democratische Republiek Congo gebeurt? Absoluut niet. Is dat een reden om de bevolking te laten stikken? Dat ook niet. Dus we zoeken naar manieren om toch van onder uit te werken en we zoeken lokale organisaties die we kunnen steunen.”

We gaan niet naar partnerlanden om daar op de typisch paternalistische manier aan ontwikkelingssamenwerking te doen

Wanneer u naar een partnerland gaat waar de situatie voor LGBT+ personen ongunstig is, beslist u dan op voorhand dat u het onderwerp zult aankaarten?

“Meestal is er een hele waaier aan onderwerpen die moeten worden behandeld. Ik probeer het altijd wel in de brede zin aan te kaarten. Zo zei een eerste minister me ooit dat de bevolkingsexplosie in zijn land een goede zaak was en dat wij dus helemaal fout zaten.

"Op dat moment was ik de kluts even kwijt. Maar het blijft een gesprek van gelijken. We gaan niet naar partnerlanden om daar op de typisch paternalistische manier aan ontwikkelingssamenwerking te doen. We moeten niet tegen hen zeggen: ‘Nu gaan we jullie eens uitleggen hoe je dat moet doen.’ Dat is niet meer van deze tijd. Vandaag ga je het debat aan en dat leidt er niet altijd toe dat ze aan het einde meteen hun mening zullen herzien. Zo snel gaat het natuurlijk niet.”
 

Bron: 

Eigen verslaggeving

Alexander De CrooontwikkelingshulpontwikkelingssamenwerkingOpen VldLGBT-rechten