ZiZo: sport

Jupiler Pro League organiseert regenboogcampagne tegen holebifobie, racisme en andere vormen van ongelijkheid

Hoewel de regenboogkleuren staan voor de LGBT+ communicaty, wil het Belgisch voetbal niet enkel een statement maken tegen holebifobie, maar ook tegen racisme en andere vormen van ongelijkheid, kortom een actie voor diversiteit in de breedst mogelijke zin: gender, cultuur, religie, huidskleur, ... 

Door de kleuren van deze vlag tijdens de campagne op te nemen in het logo van de clubs en van de Pro League, wil de voetbalwereld het signaal uitsturen dat iedereen welkom in de sport. Deze boodschap zit ook vervat in haar naam: FootbALL. 

Portretten van voetbalfans

Naast de spelers op het veld, vormen 4 getuigenissen het gezicht van de campagne. In vier portretten vertellen voetballiefhebbers (David, een Joodse voetbalfan, Kenny een holebi-supporter, profvoetballer Mbaye Leye en Brian Tevreden, CEO van KSV Roeselare) over hun liefde voor onze sport, maar ook over de confrontatie met spreekkoren of gezangen die hen raken in hun identiteit en hoe zij hier proberen mee om te gaan. 

Fondation Ihsane Jarfi

De opbrengsten van de veiling van de gesigneerde kapiteinsbanden en de cornervlaggen van deze regenboogspeeldag wordt integraal aan twee initiatieven geschonken: het vormingsprogramma van het museum Kazerne Dossin, dat vanuit het verleden onderzoekt hoe we vandaag kunnen samenleven, en het refugeproject van de Fondation Ihsane Jarfi, een opvangcentrum voor holebi- en transgenderjongeren die omwille van hun seksuele geaardheid thuis niet meer terecht kunnen.

"Dit is uitstekend nieuws", reageert Hassan Jarfi, Vice-Voorzitter van de Ihsane Jarfi Foundation. "Onze missie, strijden voor tolerantie en respect voor diversiteit, kunnen we alleen bereiken door samen te werken. Totnogtoe vonden we onze partners voornamelijk in de politieke en culturele wereld. We zijn enorm verheugd dat ook de Pro League een bondgenoot wordt! We willen hen alvast hartelijk danken voor de uitgestoken hand." 

Met dit campagneweekend willen we duidelijk dat iedereen welkom is in het voetbal en dat elke fan moet kunnen genieten van zijn favoriete sport

"De steun van de Pro League geeft ons ook de mogelijkheden om fondsen te werven voor de verdere uitbouw van ons Refuge-project, vult Vincent Bonomme, Managing Director van de Ihsane Jarfi Foundation, aan. Met dit Refuge-project in Wallonië willen we opvang bieden aan LGBT-jongeren, die omwille van hun seksuele geaardheid thuis niet meer welkom zijn. Helaas gebeurt dit nog al te vaak." 

"De Pro League zet met dit campagneweekend haar communicatiekanalen en die van de clubs in om duidelijk te maken dat iedereen welkom is in het voetbal en elke fan moet kunnen genieten van zijn favoriete sport. Maar onze inspanningen en ons engagement gaan uiteraard veel verder. We gaan nu, met de steun van de Federale Overheidsdienst Gelijke kansen, en de FOD Binnenlandse Zaken, vormingen en andere initiatieven uitwerken om op een positieve manier om te gaan met de diversiteit in onze clubs en in de samenleving", aldus Stijn Van Bever, woordvoerder Pro League.

Bron: 

Persbericht

voetbalPro Leagueholebifobiesportdiscriminatiecampagne

Coming-out in de sportwereld is nog niet altijd evident

Eerst werd de documentaire ‘Alone in the Game’ vertoond. Ondanks de groeiende aanvaarding van lesbische, homoseksuele, biseksuele en transgender Amerikanen, blijft de sportwereld voor velen nog steeds een verontrustende omgeving. De documentaire 'Alone in the Game' onderzoekt hoe dat komt.

De lucky few

Door de haat en spot blijft de angst, met als gevolg de geheimhouding, bestaan. Enkele interessante personen komen in de documentaire aan het woord zoals basketballer Jason Collins, American footballer Ryan O'Callaghan en Olympische medaillewinnaars Gus Kenworthy en Megan Rapinoe. Deze personen kwamen allemaal tijdens hun sportieve loopbaan uit de kast en bleven na hun coming-out ook actief in de sportwereld. De lucky few als het ware.

Maar voor lang niet elke atleet verloopt de coming-out zo soepel. Layana White, (ex-basketbalspeler voor Pepperdine Christian University) verloor samen met teamgenoot Haley Videckis haar studiebeurs toen ze verliefd werden en dit bekend werd. Na die beslissing ondernam Layana een suïcidepoging. 

In 2013 kwam de professionele voetballer Robbie Rogers uit de kast | © Alone in the Game Geen evidente getuigenissen

‘Alone in the Game’ is niet bepaald de meest cinematografische documentaire. Ze slaagt er wel in om een unieke schets te geven over LGBT in de Amerikaanse sportwereld. En ook al was het voor de makers niet evident om topsporters te vinden die hun verhaal wilden delen, de man/vrouwverdeling had toch een pak evenwichtiger gemogen.

Megan Anna Rapinoe won met het Amerikaans vrouwenvoetbalelftal goud won op de Olympische Zomerspelen in 2012 | © Alone in the Game Hoe is de situatie in België?

De avond wordt na de film nog een stuk interessanter. Na de aftiteling startten Out For The Win crew Sharon Buffel en Margot Gysbrechts het debat. Out For The Win is een organisatie die zich inzet voor de zichtbaarheid van holebi's, transgenders, queers en intersekse personen in sport. 

Topsporters Oshin Derieuw (wereldkampioen boksen), Mathias Goethals (gymnast), Charlotte Deldaele (professioneel triatleet), Sien Heirweg (onderzoek over transgenders in de sport), Jasper (Coördinator van T-jong, de jeugdbeweging voor trans personen) gaven op enkele stellingen hun opinie en ervaringen uit de sportwereld.

Het risico dat de coming-out een negatieve invloed heeft op je professionele sportcarrière bestaat nog steeds

Blijf je beter in de kast? 

Natuurlijk vinden de meesten het moreel gezien beter om uit de kast te komen, alle extra mentale ballast kun je het best vermijden wanneer je op topniveau sport. Aan de andere kant is er steeds het risico dat de coming-out een negatieve invloed heeft op je professionele sportcarrière. De aanwezigen in het debat zijn het er vooral mee eens dat je dit voor jezelf moet uitmaken en dat het afhangt van de situatie.

Na de vertoning van 'Alone in the Game' volgde nog een panelgesprek | © Michiel Devijver Teamsport vs. individuele sport

Gymnast Mathias is hier van mening dat het gemakkelijker is wanneer je, zoals hijzelf een individuele sport beoefent. “Je moet alleen met jezelf rekening te houden, niet met de rest van het team.” 

Triatleet Charlotte is er standvastig van overtuigd dat als je jezelf blijft, dit zich ook zal vertalen naar je sport. Bij haar was dat zeker het geval. “Erover zwijgen was voor mij geen optie, want ik ervaar triatlon als een heel mentale sport. Mijn entourage heeft eigenlijk heel positief, of zelfs niet op mijn coming-out gereageerd.”

Mijn coach is een tweede vaderfiguur, ik vond dat hij mij volledig moest kennen - Oshin

Veilige omgeving binnen clubs nodig

De coach van Oshin is moslim. “Mijn coach is een tweede vaderfiguur, ik vond dat hij mij volledig moest kennen. Na mijn coming-out zei hij tegen mij: ‘Zolang je maar gelukkig bent.’ Als er negatief gereageerd wordt in de club, dan spreekt hij die personen daarop aan. Als coach of voorzitter moet je een voorbeeld zijn voor de atleten. Net zoals de huidige generatie atleten een voorbeeld moeten zijn voor de volgende.”

Holebi-onvriendelijke supporters?

Ook supporters durven zich bezondigen aan holebi- en transfobe uitlatingen vanuit de tribunes. “Racisme en holebifoob gedrag zijn allemaal niet aanvaardbaar, ook niet in het heetst van de strijd”, zegt Charlotte. “Scheidsrechters mogen gerust een speler van het veld sturen als die zulke uitlatingen doet. Sport hangt samen met sportief gedrag.”

Jasper: “Je mag zulke uitspraken niet door de vingers zien, maar ik vind ook dat je iemand niet mag afknallen op een fout die ze maken. Je moet hen een beetje heropvoeden. Ga in dialoog met die mensen, als ze ervoor openstaan is dat geweldig en kan je veel bereiken.”

Out For The Win is een organisatie die zich inzet voor de zichtbaarheid van LGBT's in de sport | © Michiel Devijver Meer acceptatie in de danswereld dan in het voetbalcircuit

Jasper: “Ik denk dat het logisch is dat bv. een danser sneller aanvaard wordt als homo omdat daar het stereotiepe beeld van ‘de machoman’ al doorbroken is. Bij voetbal is dat minder het geval. We moeten blijven ingaan tegen de gendernormen.”

Sien: “Recent heb ik daar een interessante tekst over gelezen en dat ging over de danswereld. Het is niet omdat er in de danswereld veel homomannen zijn, dat die wereld er ook super tolerant naar is. Want heteroseksuele dansers hebben dan vaak het gevoel dat ze in een bepaalde context niet kunnen zeggen dat ze dansen, omdat iedereen er automatisch zou van uitgaan dat ze homo zijn. Dus staan ze er ook niet altijd positief tegenover.”

Grote merken zoals Nike en Adidas het verschil kunnen maken door de juiste rolmodellen te sponsoren - Oshin

Wat tijdens de transitie?

Mag een transgender atleet tijdens transitie kiezen of die bij de mannen- of vrouwen competitie meedoet?

Sien: “Ik heb de neiging om ja te zeggen. Als ik nee zou zeggen, dan heb ik het gevoel dat ik een grote groep mensen uitsluit en ze verplicht bepaalde operaties te gaan doen om competitief te kunnen sporten. In een ideale wereld is de competitie niet opgedeeld tussen man en vrouw, maar is die op een andere manier georganiseerd. Zaken zoals lengte en gewicht hebben niets met het geslacht te maken, maar kunnen de prestaties ook beïnvloeden.” 

Oshin gaat niet volledig akkoord: “Op een bepaald niveau is er echt wel een duidelijk reglement nodig over wanneer transgender sporters in de competitie kunnen deelnemen. Bij het boksen zit er een wezenlijk verschil in de kracht waarmee mannen en vrouwen kunnen slaan. Als ik een bokswedstrijd zou verliezen van een trans vrouw zonder dat er duidelijke regels zijn, dan zou ik daar een dubbel gevoel aan overhouden. Moreel wil ik het goed vinden dat trans personen kunnen kiezen aan welke competitie ze deelnemen, maar op sportief vlak zou ik het er toch moeilijk mee hebben.”

Op het einde van het debat gaf Oshin ook mee dat ook grote merken zoals Nike en Adidas het verschil kunnen maken door de juiste rolmodellen te sponsoren. Een mooie oproep op het einde van het interessante debat. 

Bron: 

Eigen verslaggeving

out for the winPinxsportcoming-outrolmodelsportwereldtaboe

Coming-out in de sportwereld is nog niet altijd evident

Eerst werd de documentaire ‘Alone in the Game’ vertoond. Ondanks de groeiende aanvaarding van lesbische, homoseksuele, biseksuele en transgender Amerikanen, blijft de sportwereld voor velen nog steeds een verontrustende omgeving. De documentaire 'Alone in the Game' onderzoekt hoe dat komt.

De lucky few

Door de haat en spot blijft de angst, met als gevolg de geheimhouding, bestaan. Enkele interessante personen komen in de documentaire aan het woord zoals basketballer Jason Collins, American footballer Ryan O'Callaghan en Olympische medaillewinnaars Gus Kenworthy en Megan Rapinoe. Deze personen kwamen allemaal tijdens hun sportieve loopbaan uit de kast en bleven na hun coming-out ook actief in de sportwereld. De lucky few als het ware.

Maar voor lang niet elke atleet verloopt de coming-out zo soepel. Layana White, (ex-basketbalspeler voor Pepperdine Christian University) verloor samen met teamgenoot Haley Videckis haar studiebeurs toen ze verliefd werden en dit bekend werd. Na die beslissing ondernam Layana een suïcidepoging. 

In 2013 kwam de professionele voetballer Robbie Rogers uit de kast | © Alone in the Game Geen evidente getuigenissen

‘Alone in the Game’ is niet bepaald de meest cinematografische documentaire. Ze slaagt er wel in om een unieke schets te geven over LGBT in de Amerikaanse sportwereld. En ook al was het voor de makers niet evident om topsporters te vinden die hun verhaal wilden delen, de man/vrouwverdeling had toch een pak evenwichtiger gemogen.

Megan Anna Rapinoe won met het Amerikaans vrouwenvoetbalelftal goud won op de Olympische Zomerspelen in 2012 | © Alone in the Game Hoe is de situatie in België?

De avond wordt na de film nog een stuk interessanter. Na de aftiteling startten Out For The Win crew Sharon Buffel en Margot Gysbrechts het debat. Out For The Win is een organisatie die zich inzet voor de zichtbaarheid van holebi's, transgenders, queers en intersekse personen in sport. 

Topsporters Oshin Derieuw (wereldkampioen boksen), Mathias Goethals (gymnast), Charlotte Deldaele (professioneel triatleet), Sien Heirweg (onderzoek over transgenders in de sport), Jasper (Coördinator van T-jong, de jeugdbeweging voor trans personen) gaven op enkele stellingen hun opinie en ervaringen uit de sportwereld.

Het risico dat de coming-out een negatieve invloed heeft op je professionele sportcarrière bestaat nog steeds

Blijf je beter in de kast? 

Natuurlijk vinden de meesten het moreel gezien beter om uit de kast te komen, alle extra mentale ballast kun je het best vermijden wanneer je op topniveau sport. Aan de andere kant is er steeds het risico dat de coming-out een negatieve invloed heeft op je professionele sportcarrière. De aanwezigen in het debat zijn het er vooral mee eens dat je dit voor jezelf moet uitmaken en dat het afhangt van de situatie.

Na de vertoning van 'Alone in the Game' volgde nog een panelgesprek | © Michiel Devijver Teamsport vs. individuele sport

Gymnast Mathias is hier van mening dat het gemakkelijker is wanneer je, zoals hijzelf een individuele sport beoefent. “Je moet alleen met jezelf rekening te houden, niet met de rest van het team.” 

Triatleet Charlotte is er standvastig van overtuigd dat als je jezelf blijft, dit zich ook zal vertalen naar je sport. Bij haar was dat zeker het geval. “Erover zwijgen was voor mij geen optie, want ik ervaar triatlon als een heel mentale sport. Mijn entourage heeft eigenlijk heel positief, of zelfs niet op mijn coming-out gereageerd.”

Mijn coach is een tweede vaderfiguur, ik vond dat hij mij volledig moest kennen - Oshin

Veilige omgeving binnen clubs nodig

De coach van Oshin is moslim. “Mijn coach is een tweede vaderfiguur, ik vond dat hij mij volledig moest kennen. Na mijn coming-out zei hij tegen mij: ‘Zolang je maar gelukkig bent.’ Als er negatief gereageerd wordt in de club, dan spreekt hij die personen daarop aan. Als coach of voorzitter moet je een voorbeeld zijn voor de atleten. Net zoals de huidige generatie atleten een voorbeeld moeten zijn voor de volgende.”

Holebi-onvriendelijke supporters?

Ook supporters durven zich bezondigen aan holebi- en transfobe uitlatingen vanuit de tribunes. “Racisme en holebifoob gedrag zijn allemaal niet aanvaardbaar, ook niet in het heetst van de strijd”, zegt Charlotte. “Scheidsrechters mogen gerust een speler van het veld sturen als die zulke uitlatingen doet. Sport hangt samen met sportief gedrag.”

Jasper: “Je mag zulke uitspraken niet door de vingers zien, maar ik vind ook dat je iemand niet mag afknallen op een fout die ze maken. Je moet hen een beetje heropvoeden. Ga in dialoog met die mensen, als ze ervoor openstaan is dat geweldig en kan je veel bereiken.”

Out For The Win is een organisatie die zich inzet voor de zichtbaarheid van LGBT's in de sport | © Michiel Devijver Meer acceptatie in de danswereld dan in het voetbalcircuit

Jasper: “Ik denk dat het logisch is dat bv. een danser sneller aanvaard wordt als homo omdat daar het stereotiepe beeld van ‘de machoman’ al doorbroken is. Bij voetbal is dat minder het geval. We moeten blijven ingaan tegen de gendernormen.”

Sien: “Recent heb ik daar een interessante tekst over gelezen en dat ging over de danswereld. Het is niet omdat er in de danswereld veel homomannen zijn, dat die wereld er ook super tolerant naar is. Want heteroseksuele dansers hebben dan vaak het gevoel dat ze in een bepaalde context niet kunnen zeggen dat ze dansen, omdat iedereen er automatisch zou van uitgaan dat ze homo zijn. Dus staan ze er ook niet altijd positief tegenover.”

Grote merken zoals Nike en Adidas het verschil kunnen maken door de juiste rolmodellen te sponsoren - Oshin

Wat tijdens de transitie?

Mag een transgender atleet tijdens transitie kiezen of die bij de mannen- of vrouwen competitie meedoet?

Sien: “Ik heb de neiging om ja te zeggen. Als ik nee zou zeggen, dan heb ik het gevoel dat ik een grote groep mensen uitsluit en ze verplicht bepaalde operaties te gaan doen om competitief te kunnen sporten. In een ideale wereld is de competitie niet opgedeeld tussen man en vrouw, maar is die op een andere manier georganiseerd. Zaken zoals lengte en gewicht hebben niets met het geslacht te maken, maar kunnen de prestaties ook beïnvloeden.” 

Oshin gaat niet volledig akkoord: “Op een bepaald niveau is er echt wel een duidelijk reglement nodig over wanneer transgender sporters in de competitie kunnen deelnemen. Bij het boksen zit er een wezenlijk verschil in de kracht waarmee mannen en vrouwen kunnen slaan. Als ik een bokswedstrijd zou verliezen van een trans vrouw zonder dat er duidelijke regels zijn, dan zou ik daar een dubbel gevoel aan overhouden. Moreel wil ik het goed vinden dat trans personen kunnen kiezen aan welke competitie ze deelnemen, maar op sportief vlak zou ik het er toch moeilijk mee hebben.”

Op het einde van het debat gaf Oshin ook mee dat ook grote merken zoals Nike en Adidas het verschil kunnen maken door de juiste rolmodellen te sponsoren. Een mooie oproep op het einde van het interessante debat. 

Bron: 

Eigen verslaggeving

out for the winPinxsportcoming-outrolmodelsportwereldtaboe