ZiZo: discriminatie of homofobie

Win een exemplaar van 'Eindelijk vrouw'

Hoewel ze reeds als kind niet goed in haar vel zat en elke kans aangreep om in een vrouwenrol te kruipen, outte Bo zich uiteindelijk pas op 58 jarige leeftijd als trans vrouw. In haar autobiografie vertelt Bo Van Spilbeeck over haar vele jaren als vrouw in een mannenlichaam, haar interne strijd, de definitieve beslissing om vrouw te worden, haar coming-out , haar ervaringen tijdens de geslachtstransitie en wat het betekent om vrouw te zijn. Met haar boek steekt ze een hart onder de riem van alle transgenders. Tegelijkertijd is het een dappere en inspirerende getuigenis over het recht van iedereen - man of vrouw, jong of oud - om zichzelf te kunnen zijn, wars van vooroordelen en zonder discriminatie.

Meer info

Bron: 

Eigen verslaggeving

Gay zijn en hiphopfan, geen voor de hand liggende match

We droegen in die tijd onze liefde voor hiphop nog erg zichtbaar, pijnlijk zichtbaar, uit: er waren bandana’s. Merkkledij was voor ons geen Tommy Hilfiger of Timberland zoals voor de hogere middenklassers op de colleges en instituten waar we naar school gingen. Nee meneer, doe ons maar G-Unit, Ecko Unltd, Enyce. De nieuwste shit uit Amerika!

Door de ghettoblaster die een van ons geheel in thema gekocht had, klonken die dag, zoals alle andere dagen die zomer, de extraverte tonen van 'The Documentary'. Dat album was eerder dat jaar uitgebracht door toenmalig 50 Cent-poulain en (eveneens toen nog) hiphopprodigy The Game. Met de typische cabriobeats en rauwe rap die zo kenmerkend is voor West-Coast-hiphop was 'The Documentary' de ultieme zomersoundtrack. Een soundtrack die zo hard California ademde dat het ook in de Kempen eeuwig zonnig was - voor even toch.

Stralende dagen

Het is hét beeld dat me van mijn tienerjaren bijblijft. Wij met z’n allen tijdens barbecues op stralende dagen - zijn zomers altijd zonniger als je jong bent? - met steeds weer een dikke, niet zelden plat commerciële hiphopplaat op de achtergrond. 50 Cents 'Get Rich or Die Tryin’'. 2Pacs 'Until the End of Time'. Eminems 'The Marshall Mathers LP'.

Het (faux) gangsta machismo werd als toppunt van mannelijkheid lijnrecht tegenover de homo geplaatst, die per definitie verwijfd was

Een jaar of twee na die zomer van 2005 kwam ik - in stappen, zoals dat dan gaat - uit de kast. Er is sindsdien veel veranderd. Niet in het minst mijn vestimentaire overtuigingen, ook al durf ik mijn hagelwitte Rocawear-trainingspak nog weleens vanonder het stof te halen. Maar iets dat wel gebleven is, naast de vriendengroep, is mijn liefde voor hiphop.

Mannenmannen

Gay zijn en hiphopfan, het is niet de meest voor de hand liggende match. Homofobie is lang schering en inslag geweest in de hiphopwereld. Het (faux) gangsta machismo werd als toppunt van mannelijkheid lijnrecht tegenover de homo geplaatst, die per definitie verwijfd was. Ook die vriendengroep van me was en is in zekere zin een verzameling macho’s. Niet de hatelijke soort die geen greintje zelfrelativering hebben. Eerder in de zin van wat een Brit 'lads’ zou noemen. 'Mannenmannen' vind ik in Van Dale als vertaling, maar wat is dat zelfs? Kerels dus, jongensachtig 'met een gezonde dosis testosteron'.

De grenzen van mannelijkheid blijken niet altijd onwrikbaar en eenduidig te zijn

Ik weet dat mijn vrienden hun mannelijkheid hoog in het vaandel dragen, en dat vind ik goed, ook al omdat ik zelf voor een deel zo ben. Maar ik weet ook dat ze het niet altijd even makkelijk vinden wanneer die mannelijkheid op de een of andere manier in een spanningsveld terechtkomt. Waar de grenzen van mannelijkheid niet onwrikbaar en eenduidig blijken. Mijn outing is nooit een probleem geweest voor hen - iets waar ik nog altijd heel dankbaar voor ben. Misschien was het anders geweest als ik, om het maar even zo binair te verwoorden, 'vrouwelijker' was geweest. Of als ik met mijn gender in de knoop had gelegen. In die zin verschillen mijn vrienden niet zo hard van de hiphopwereld of vergelijkbare male-dominated biotopen. Voetbalploegen. De corporate werkvloer. Politiekorpsen. Plekken waar doorgaans een traditioneler beeld geldt van 'de man'.

Frank Ocean

Maar wat is mannelijkheid? Is het stoer zijn en onverschrokken, zoals de gangsta rappers? Mag een man toegeven dat hij iets niet weet? Dat hij bang is geweest? Moet een man actie ondernemen? Dingen dóén in plaats van ze te ondergaan? Penetreren, maar zeker niet gepenetreerd worden? Betekent het beschermen? En is beschermd worden dan per definitie zwak? Zijn mannen nog mannen in het waskot? Met make-up op? Voor een kleuterklas? In tranen?

Eind 2017 doken er op internet filmpjes op van het dertigste verjaardagsfeestje van Frank Ocean. De even coole als gevoelige artiest had in 2011 de hiphop en R&B-scène bestormd met zijn mixtape 'Nostalgia, Ultra' en genoot van de spotlight dankzij zijn samenwerking met Jay-Z en Kanye West voor 'Watch The Throne', het immens populaire gezamenlijke album van die twee. Een jaar later bracht Ocean zijn debuutalbum 'channel 'ORANGE' uit, dat de hoge verwachtingen rond hem volledig inloste. Aan de vooravond van de release had hij een tekst op zijn Tumblr-pagina gezet waarin hij ingetogen vertelde over zijn verliefdheid op een man.

Ook al heeft Frank Ocean beslist niet in zijn eentje het tij gekeerd, zijn invloed valt niet te miskennen

Ik geloof doorgaans niet in grote watershed moments, zoals de Amerikanen ze met gevoel voor drama noemen, maar ik denk oprecht dat dat er een was voor de rapmuziek. Ook al heeft Frank Ocean beslist niet in zijn eentje het tij gekeerd, zijn invloed valt niet te miskennen. Zeker nadat hij in 2016 op de proppen kwam met 'Blonde'. De titel op de hoes wordt geschreven als Blond, maar de officiële naam is wel degelijk 'Blonde', een detail dat eigenlijk alles zegt.

Langzaamaan worden 'vrouwelijkheid' en kwetsbaarheid in de hiphop en R&B niet meer per definitie als iets bedreigends gezien, en dat is hoog tijd. Het is nog wachten op Frank Oceans in het voetbal, in de zakenwereld, bij de politie. Maar we zijn op de goede weg.

O ja, en het verjaardagsfeestje van Ocean? Het thema was Paris Is Burning. De rapper droeg hakken en een glinsterende panty.

Maybe I'm a fool
Maybe I should move and settle
Two kids and a swimming pool
I'm not brave
I'm not brave

Frank Ocean, Seigfried

Raf Njotea is scenarist. Hij schreef twee jaar mee aan de scenario's van Familie en helpt nu fictie ontwikkelen voor media- en storylab Zie Ze Doen. 

Bron: 

Eigen verslaggeving

columnhiphopFrank Oceanmannelijkheidgenderstereotypen

Extreemrechts maakt amok op European Lesbian Conference in Kiev

Van 12 tot 14 april vindt in Kiev de European Lesbian Conference plaats. Ongeveer 350 deelnemers uit 40 landen nemen deel aan de conferentie. De deelnemers komen uit Europa en Centraal-Azië. De eerste editie van de ELC vond in oktober 2017 plaats in de Oostenrijkse hoofdstad Wenen.

Het protest begon op donderdag 11 april, een dag voor de conferentie van start ging. Tientallen extreemrechtse betogers probeerden voorbij de veiligheidsagenten te geraken. De aanvallers hielden borden met holebifobe slogans omhoog zoals “Wij zijn tegen homo’s” en “Ga terug naar de hel, sodomieten”.  Er sneuvelden ook enkele ramen van het hotel.

Met hun acties willen de betogers druk uitoefenen om de Oekraïense regering en hun ongenoegen uiten tegen de ‘LGBT+-propaganda’. Ironisch gezien was de titel van het eerste panelgesprek, dat plaatsvond tijdens de protesten, “Who is afraid of the big bad dykes? Lesbians and the anti-gender movement”.

56598195_2338901663022023_5485099963467694080_n.jpg © European Lesbian Conference Al eerder protest

Het is niet de eerste keer dat extreemrechts activiteiten voor LGBT+ en vrouwenrechten verstoord. In mei 2018 werd een LGBT+-evenement van Amnesty International onmogelijk gemaakt door extreemrechtse nationalisten. Toen greep de politie niet in.

Enkele maanden geleden getuigde mensenrechtenactiviste Vitalina Koval al op ZIZO over de schrijnende situatie in haar thuisland: “80 procent tot 90 procent van openlijk LGBT+ personen krijgen te maken met een vorm van fysiek geweld in Oekraïne.”

56666877_2338515123060677_7708478273453293568_n.jpg © European Lesbian Conference Waarom Oekraïne?

Volgens Olena Shevchenko, Oekraïens lid van ELC, is Kiev geopolitiek gezien een ideale locatie. Het zal het de mogelijkheid geven om West en Oost samen te brengen in dialoog. 

“Lesbiennes zijn in Oekraïne onzichtbaar en de meest kwetsbare gemeenschap, ze hebben te maken met seksueel en huiselijk geweld, discriminatie en worden gestigmatiseerd”, gaat Shevchenko verder.

In Oekraïne is lesbienne een vuil woord, waardoor de meeste lesbiennes zichzelf als gay profileren. Hierdoor worden ze nog meer onzichtbaar. De conferentie kan zichtbaarheid bieden, de noden van lesbiennes verwoorden en een gemeenschap creëren in Oekraïne.

57068555_2338901656355357_4223326245070307328_n.jpg © European Lesbian Conference Europese verkiezingen

Een maand voor de Europese verkiezingen is de boodschap van de organisatie duidelijk: “Lesbiennes laten zicht horen. Overal waar de vrede onder druk staat. Overal waar extreemrechtse bewegingen, die vijandig staan ten opzichte van vrouwen, lesbiennes en alle minderheden, de macht dreigen te nemen.”
De organisatie verwacht dat de demonstranten de komende dagen opnieuw zullen opduiken maar is niet van plan om de agenda van de conferentie aan te passen: “Let’s bring lesbian genius to the world: towards a momentous lesbian movement”.
 

Bron: 

Eigen verslaggeving, Persbericht, The Star

European Lesbian* ConferencelesbiennesOekraïneholebifoob geweldGerelateerd nieuws: Holebifobe aanslag op event Amnesty International in OekraïneEuropean Lesbian* Conference trekt in 2019 naar KievGerechtigheid voor mensenrechtenactivisten in Oekraïne

Belgian Pride lanceert thema ‘intersectionaliteit’ aan de hand van opvallende animatiefilm

Het sprookje is het verhaal van een prinses die omwille van haar ‘eigenaardigheden’ wordt uitgesloten. Het verhaal leidt de kijker door haar leven en laat zien dat identiteit meerlagig is en dat net dit mensen uniek maakt. “Helaas is er net op basis van intersectionaliteit ook discriminatie en uitsluiting mogelijk”, stelt Elio De Bolle, coördinator van The Belgian Pride. 

“Met dit thema benadrukken wij dat ieder mens uniek is en recht heeft op hun plaats in de samenleving, zonder discriminatie op welke grond dan ook", zegt Rachael Moore, coördinatrice van het RainbowHouse Brussels. 

De animatiefilm bevat tal van subtiele verwijzingen. Het kasteel van de prinses is een samenstelling van stadshuizen en gebouwen in heel België: Brussel, Brugge, Gent, Antwerpen, Luik, Dinant en de watervallen van Coo. De diverse jurken van de prinses vertegenwoordigen de hele wereld: Afrika, Zuid-Amerika, het Midden-Oosten, Azië, Europa, Noord-Amerika en Australië.

Dagelijkse realiteit voor veel personen

Rachael Moore hoort dagelijks verhalen over discrimitatie en uitsluiting. “We willen een duidelijke, inclusieve boodschap uitdragen: met #AllforOne, vanuit een solidair en intersectioneel standpunt, benadrukken wij dat elkeen uniek is en recht heeft op een plaats in de samenleving, zonder discriminatie op welke grond dan ook. Kom op voor elkaar en iedereen die nog dagelijks gediscrimineerd en uitgesloten wordt.”

Met dit thema grijpt de Belgian Pride terug naar de roots. “Vrouwen kregen het stemrecht niet zonder mannen. Wij kunnen zeker racisme, holebifobie en seksisme niet bestrijden zonder de hulp van alle witte personen. Samen kunnen we en moeten we de strijd aangaan.” voegt Rachael Moore er nog aan toe.

Er is een duidelijke link tussen het thema intersectionaliteit (of kruispuntdenken) en de Stonewall-rellen van 1969 - dit jaar vijftig jaar geleden - in New York. Die rellen zijn begonnen omdat holebi’s, transgenders en sekswerkers het beu waren dat de politie hen dagelijks lastig viel in het Stonewall Inn . Ze waren de symbolische start van de dappere strijd die de LGBTI+ gemeenschap nog steeds voert.

De Belgian Pride vindt dit jaar plaats op zaterdag 18 mei 2019.
 

Bron: 

Persbericht

The Belgian PridesolidariteitintersectionaliteitRachael MooreRainbowHouse BrusselsGerelateerd nieuws: Prides in België: voor elk wat wilsKruispuntdenken en #AllForOne staan centraal tijdens Belgian Pride 2019

Eerste Trans March in België: "Trans personen bestaan in alle vormen en maten en we zijn met velen"

Laten we beginnen bij het begin. Hoe ontstond Transemble?

Loïs: “Samen met Robin ontmoette ik Duitse activisten op TGEU (een Europese conferentie voor trans personen, red.) vorig jaar. Zij organiseerden de Trans Pride in Keulen en wat later stelde Robin voor om iets gelijkaardigs in Brussel te doen. Ik vond het eerst nogal eng, maar na een tijdje ging ik toch enthousiast akkoord. We hebben mensen uit onze omgeving aangesproken en hier zijn we dan!”

Misha: “Ik ben bijvoorbeeld één van de mensen die via-via in de groep beland is. Loïs benaderde Ro, en Ro vroeg of ik met hen naar de eerste samenkomst wilde gaan. Ik was nogal nerveus om in een groep nieuwe mensen terecht te komen, maar iedereen was zo warm en verwelkomend, het gaf echt een practice what you preach gevoel. Dus ben ik blijven plakken en daar heb ik geen moment spijt van gehad.”

De LGBTQI+-gemeenschap is verdeeld door taalbarrières en wij willen die barrières overbruggen - Loïc

Waar kwam de nood dan vandaan om een Trans March te organiseren?

Loïs: “Een Trans March organiseren en al de evenementen daarrond vergroot en versterkt de trans gemeenschap. België is een klein land en de LGBTQI+-gemeenschap is verdeeld door taalbarrières, met aan de ene kant Franstaligen en aan de andere kant Nederlandstaligen. Die twee groepen komen zelden samen. Voeg daar nog eens de mensen aan toe die geen Nederlands of Frans (of Duits) spreken, en het wordt moeilijk om een gemeenschap te stichten. We willen mensen verbinden over taalbarrières heen, die isolatie breken, een sterke gemeenschap bouwen die steun biedt en samen strijdt voor onze rechten.”

Misha: “Dat betekent dus ook rechten voor mensen met een handicap, ouderen, mensen van kleur, mensen die ook op andere manieren discriminatie ervaren.”

© Transemble

Loïs: “We zagen allerlei Trans Marches en Prides in het buitenland: in Brighton, Parijs, Keulen, Dublin, Belfast… en we realiseerden ons dat dit soort ruimtes belangrijk zijn, voor mensen die hun gender (nog) in vraag stellen, voor mensen die hun gender nog aan het verkennen zijn, maar ook voor mensen die hun transgender identiteit al omarmd hebben.

Trans personen bestaan in alle vormen en maten en we zijn met velen! We kunnen gelukkig zijn, we hebben een leven. We moeten ons niet neerleggen bij een miserabel, droevig bestaan, zoals de media het vaak voorstelt. Zo’n Trans March bewijst dat.”

Er is niet zoiets als dé trans persoon. Er bestaan net zoveel verschillen tussen trans personen onderling als er tussen cis personen bestaan - Robin

Zijn er behalve het samenbrengen van trans personen nog dingen die Transemble wilt uitdragen of verwezenlijken?

Jacky: “Persoonlijk wil ik niet per se degene zijn die een specifieke boodschap uitdraagt, maar vooral helpen een veilige, open ruimte tot stand brengen waarin andere trans personen hun eigen stem kunnen laten klinken. We vinden elkaar in de ervaringen die we gemeenschappelijk hebben maar blijven toch vooral een diverse gemeenschap en die meerstemmigheid mag gehoord worden.”

Robin: “Misschien is die openheid wel de kernboodschap. Er is niet zoiets als dé trans persoon. Er bestaan net zoveel verschillen tussen trans personen onderling als er tussen cis personen bestaan. Daarom is het thema van de mars dit jaar “nothing about us, without us” (niets over ons, zonder ons, red.). We willen allemaal onze eigen verhalen kunnen vertellen en zijn het beu om in de media veelal in clichés gerepresenteerd te worden.

Door ongefilterd trans personen hun verhaal te laten doen, willen we de diversiteit van onze gemeenschap in de verf zetten - Misha

Loïs haalde het typische verhaal al aan dat van de trans persoon die ongelukkig is met zichzelf en diens eigen lichaam, die zich “altijd al een man gevoeld” heeft, bijvoorbeeld. Dat heeft mij lang in de weg gestaan om mijn eigen trans-zijn te (h)erkennen. Mijn ervaringen zijn anders. Ondertussen is er wel al wat meer diverse representatie, maar pakweg drie jaar geleden moest je daar echt zelf op zoek naar gaan. Het is moeilijk om niet een stereotype versie van jezelf te worden als je enkel op stereotypen terug kunt vallen.”

Hoe draagt Transemble bij aan trans safe spaces?

Ro: “We willen op regelmatige basis iets organiseren om er trans, non-binaire en gender-nonconforming mensen samen te brengen. De Trans March is niet het enige dat we doen, zo hebben we bijvoorbeeld op 30 maart in de queerbar ‘Blond’ in Gent een tijdslijn gemaakt waarop we belangrijke momenten in onze persoonlijke of politieke geschiedenis als trans en queer personen samenbrachten. Dat is een manier om mensen samen te brengen in een zo veilig mogelijke omgeving, en om een gesprek op gang te brengen, om elkaar beter te leren kennen.”

We willen meer betekenen voor de gemeenschap dan één event per jaar - Ro

Robin: “En in maart organiseerden we ook Transendance, een benefietfeest voor onze mars. Het was echt fantastisch om zoveel nieuwe mensen te ontmoeten!”

Misha: “Verder verzamelen we ook nog steeds verhalen van trans personen op onze Facebookpagina. Door ongefilterd trans personen hun verhaal te laten doen, willen we de diversiteit van onze gemeenschap in de verf zetten. Laat het ons dus zeker weten als jij jouw stem wilt laten klinken!”

© Transemble

Wat mogen we van jullie verwachten na de Trans March op 4 mei?

Ro: “Een tweede, nòg betere mars in 2020, natuurlijk! En tussenin hopen we ook af en toe nog iets anders te kunnen organiseren, want we willen meer betekenen voor de gemeenschap dan één event per jaar.”

Jacky: “Onze ambities zijn best groot om te bereiken op een evenement van één dag. Een gemeenschap heeft tijd nodig om te groeien en versterken, dus het zou goed zijn om een meer duurzame praktijk te hebben en regelmatiger dingen te organiseren.”

Robin: “Ja, inderdaad! Dit jaar zijn we ook gestart zonder middelen. We hopen zelf ook wat te kunnen groeien om zo inclusief mogelijke plekken te kunnen creëren. Dat vergt zowel financiële middelen als tijd om dingen bij te leren over ondergerepresenteerde deelgroepen uit onze gemeenschap.”

Volg de Facebookpagina van Transemble of de eventpagina van de Trans March om op de hoogte te blijven.

Bron: 

Eigen verslaggeving

transTransembleTrans Marchgenderdiversiteitnon-binairsafe space

"Het is een moedige stap voor queer mensen van kleur om uit de kast te komen"

ZIZO ontmoette Gurchaten Sandhu eind oktober 2018 toen hij op de eerste KliQ Works Workplace Conference in Brussel een inspirerende keynote speech gaf. De conferentie wilde inclusieve aanwervingspraktijken bevorderen en gaf hands-on voorbeelden en best practices. Sandhu is een drukbezet man maar enkele maanden later kon ZIZO hem toch voor een interview strikken.

Laten we starten bij het begin. Was het moeilijk om in het reine te komen met het feit dat je homo bent?

Gurchaten Sandhu: "Ik begon te realiseren dat ik me tot mannen aangetrokken voel toen ik twaalf was, maar ik wist niet wat het was. Toen ik daarachter kwam, wist ik dat ik geen homo wou zijn, omdat ik dacht dat dit niet kon omwille van veel verschillende redenen. Bijgevolg ontkende ik te zijn wie ik werkelijk was toen ik opgroeide. Ik zou mezelf altijd beschermen door verschillende vormen van geïmiteerde mannelijkheid te doorlopen, tot het punt waarop het giftig werd. Het werd een deel van mij. Het grootste ding voor mij was dat ik mezelf bleef ontkennen, ook al wist ik dat ik homo was.”
 
"Aanvaarden wie ik werkelijk was, was een geleidelijk proces. Maar ik was niet in staat om mijn seksualiteit te ontdekken omdat ik voortdurend over mijn schouder moest kijken in angst dat ik betrapt zou worden of dat iemand het zou ontdekken. Het was niet totdat ik was verhuisd naar Genève dat ik mezelf de vrijheid gaf om mijn seksualiteit volledig te verkennen en begon met mezelf te zijn.”

Mijn eerste ervaring met discriminatie was niet vanwege mijn seksualiteit, maar vanwege mijn ras, etniciteit en geloof

Op welke schaal ervaar je discriminatie op deze kruispunten, een homoseksuele Brits-Indische, Sikh man zijnde?
 
“Mijn eerste ervaring met discriminatie was niet vanwege mijn seksualiteit, maar vanwege mijn ras, etniciteit en geloof. Deze delen van mij zijn zichtbaar en kan ik niet verbergen, in tegenstelling tot mijn seksualiteit. Ik herinner me dat, toen ik kind was, werd gezegd ‘ga terug naar waar je hoort’ of ‘Paki, ga naar huis!’ Een voorval dat ik me duidelijk herinner was toen ik samen met mijn neven en nichten vanuit het park naar huis wandelde en mijn tulband werd afgetrokken. Ik voelde me zo aangevallen en beschaamd. Alsof het mijn schuld was dat ik Indisch was, van kleur... omdat ik een Sikh-jongen met een tulband was. De enige plek waar ik mij veilig voelde was thuis bij mijn ouders. Maar als het over mijn seksualiteit ging, veranderde dit en ik was niet zeker of ik nog veilig zou zijn bij mijn familie en of ze me zouden accepteren zoals ik ben.”
 
"Wat ik heb gezien in de homogemeenschap, een Indische man van kleur met een tulband zijnde, is veel racisme en stereotypen. Mensen stellen vaak vragen zoals: 'wat zit er onder uw tulband?' of ik wordt gehyperfetisheerd vanwege mijn tulband en lang haar. Er is ook het tegenovergestelde, wanneer je helemaal niet als aantrekkelijk wordt gezien, alleen vanwege de kleur van je huid of omdat ik een tulband draag."

Toen ik uit de kast kwam moest ik werken aan het niveau van giftige mannelijkheid in me dat ik had geërfd van zowel de Punjabi als de Britse cultuur waarin ik ben opgegroeid

"Je leeft in het midden van deze twee parallelle universums en wordt constant van het ene naar het andere geduwd. Je wordt gehyperseksualiseerd aan de ene kant en aan de andere kant wordt je gewoon gezien als lelijk of walgelijk, als gevolg van racisme. Er is een soort van een standaard van hoe homoseksuele mannen er moeten uitzien en je moet erbij horen en dat doe ik niet.”
 
"Ik denk dat het belangrijk is om te beseffen dat we allemaal vooroordelen hebben, ook ikzelf. Heb ik ook gediscrimineerd? Toen ik uit de kast kwam, had ik dit niveau van giftige mannelijkheid in me dat ik had geërfd van zowel de Punjabi als de Britse cultuur waarin ik ben opgegroeid. Ik moest hieraan werken én aan mijn eigen vooroordelen. Voordat we naar andere mensen wijzen, moeten we nadenken over onszelf.”

© Gurchaten Sandhu Vloeibare identiteiten

“Het geweldige ding aan het feit dat ik een verdediger ben van LGBTI-rechten is dat het me heeft geholpen met mijn eigen reis in het leren over de verschillende delen van mijn identiteit. Het is zeer bevrijdend. Ik heb mijn eigen vooroordelen kunnen erkennen en waar ze vandaan komen. Ik zag ook in hoe die geïmiteerde mannelijkheid zo ingebakken zat in mezelf. Ik moest daar eerst aan werken, evenals aan mijn eigen onbewuste bevooroordeeldheid. Ik denk dat dat een van de moeilijkste delen van mijn reis was en nog steeds is."

Mijn identiteiten zijn fluïde en kruisen elkaar. Ze leven en zijn niet statisch

"Ik worstelde ook met mijn eigen culturele identiteit: ben ik Brits of ben ik Indisch? Welnu, dankzij dit concept van spectrums en continuïteiten die ik heb geleerd, kan ik beide zijn. Op sommige dagen ben ik hier meer van en op sommige dagen ben ik daar minder van. Het is wie ik ben. En het is oké. Mijn identiteiten zijn fluïde en kruisen elkaar. Ze leven en zijn niet statisch. Ik wil niet gevangen zitten in een hokje.”
 
Wat is de positieve invloed van het leven op deze verschillende kruispunten? Geeft het je een andere visie op bepaalde dingen?
 
"Dat doet het zeker. Ik voel me nu zeer bevoorrecht om deze kruisende identiteiten te hebben van waaruit ik kan spreken. Ik kan mijn twaalf jaar oude zelf zien zeggen: 'Nee, die kunnen niet samenleven.' Toen ik opgroeide, wilde ik altijd wit zijn, toen wilde ik hetero zijn, dan wilde ik niet gelovig zijn. Ik wilde geen lange haren hebben en een tulband dragen. Dat waren allemaal onderdelen die ik mezelf probeerde te ontzeggen, maar nu kunnen ze, tot op zekere hoogte, in harmonie leven.”

© Gurchaten Sandhu Dappere stap

Je begon je stage bij de International Labour Organisation in Genève in 2006, maar was pas jaren later open over je seksuele geaardheid. Was je in eerste instantie van plan om uit de kast te komen tijdens je stage?
 
"Binnen een paar weken na het starten van mijn stage waarschuwde een collega me om niet uit de kast te komen en dat door het bekendmaken van mijn seksuele geaardheid ik het risico kon lopen om geen contract te krijgen. Dat was het enge deel omdat het invloed kon hebben op mijn carrière binnen de VN. Ik was ook enigszins verrast omdat de perceptie van de VN er een is van een inclusieve werkplek, wanneer in feite dit niet de realiteit was.”  
 
"Ik denk dat mijn innerlijke homofobie en angst ook een belangrijke rol hebben gespeeld. Ik hoorde ook vaak veel homofobe opmerkingen. Samen stapelde dit zich op bij de angst van zelfonthulling en zelfidentificatie. Ik was erg bang. Ik moest constant liegen tegen collega's over het geslacht van mijn partners en met wie ik tijd doorbracht in mijn privéleven. Uit de kast komen in een grote organisatie als de VN is niet gemakkelijk, vooral voor mensen van kleur. Het is een moedige stap voor queer mensen van kleur om uit de kast te komen en het moet niet als vanzelfsprekend worden beschouwd.”

Ik besprak een intern LGBTI-onderzoek met een collega die verklaarde dat er geen LGBTI-collega's waren op de afdeling waar we werkten. Ik antwoordde: ‘Jawel. Ik!’

Wat was een keerpunt?

"Hoewel ik dacht dat ik geaccepteerd had dat ik homo ben en uit was tegenover goede vrienden, worstelde ik nog steeds met diepe niveaus van interne homofobie. Ik moest dit afhandelen omdat het invloed had op mijn relatie met mijn toenmalige partner en op mijn productiviteit op het werk. Na veel nadenken besloot ik om in 2011 een psycholoog te bezoeken en met therapie te beginnen. Mijn therapeut was geweldig en met haar werken was gewoon fantastisch. Ze hielp me omgaan met mijn interne homofobie en werkte samen met mij naar een punt waar ik alle delen van mezelf kon accepteren. Het heeft me echt vooruit geholpen.”
 
“In 2013 begon ik langzaam bij collega's op het werk uit de kast te komen. Ik ben begonnen met mijn manager, die extreem behulpzaam geweest is. Een paar maanden later besprak ik een intern LGBTI-onderzoek met een collega die verklaarde dat er geen LGBTI-collega's waren op de afdeling waar we werkten. Ik antwoordde: ‘Jawel. Ik!’”
 
In 2014 werd je lid van het UN-Globe-bestuur. Waarom heb je besloten om dit te doen?
 
"Ik denk dat het idee was om terug te willen geven, om ervoor te zorgen dat niemand anders daar nog een keer door moet. Dat was de sleutel. Het feit dat we de situatie voor het LGBTI-personeel in het VN-systeem beter kunnen maken, was erg belangrijk voor me.”

© Gurchaten Sandhu Vooroordelen wegwerken

Hoe belangrijk is het werk van UN-Globe in het algemeen?
 
"Het werk van UN-Globe is essentieel om van de VN een meer diverse en inclusieve werkplek te maken. Zonder UN-Globe zou het proces een stuk langzamer zijn geweest. We hebben niet enkel het beleid veranderd, maar we hebben ook culturele veranderingen teweeggebracht."

"Wat er vaak gebeurt in de VN is dat, bijvoorbeeld, mensen uit culturen komen waar wordt verteld dat LGBTI’ers niet gelijk zijn of ze denken dat ze nog nooit een LGBTI-persoon hebben ontmoet. We werken aan het wegnemen van eventuele negatieve vooroordelen op de VN-werkplek. Enkel omdat het de VN is, wordt het als extra speciaal beschouwd. Op een bepaalde manier is het dat wel, maar net zoals elke andere organisatie, hebben we onze uitdagingen.”  

We proberen vooroordelen te doorbreken en een omgeving te creëren die accepterend is

Voor wie is dit werk het belangrijkst?
 
“Het is belangrijk voor LGBTI-personeel, en zeker voor degenen die werkzaam zijn in culturen of landen waar de VN is gebaseerd en homoseksualiteit gecriminaliseerd is of als er anti-crossdressing wetten zijn. We proberen vooroordelen te doorbreken en een omgeving te creëren die accepterend is.”
 
"Er is nog veel werk aan de winkel voor LGBTI-medewerkers, van internationaal tot nationaal niveau. We moeten dit doen door op alle niveaus van de VN te werken, van het management tot het internationale en nationale personeel; van de directeuren tot de chauffeurs. Het is niet alleen homoseksueel en lesbisch personeel, maar ook biseksueel en trans. En ja, we moeten meer doen voor intersekse personen. Ik denk dat dit een van onze belangrijkste prioriteiten zal worden.”
 
"We helpen bondgenoten ook. Als wij als stafgroep kunnen helpen om onze collega's het best voor te bereiden om te begrijpen wat seksuele geaardheid, genderidentiteit, genderexpressie en geslachtskenmerken zijn. Onze collega’s kunnen een sleutelrol spelen voor LGBTI-begunstigden. Het is een golfbeweging die helemaal naar buiten uitbreidt.”
  
 ---
Disclaimer: dit interview is alleen gebaseerd op de mening van de geïnterviewde. Het weerspiegelt niet de mening van UN-Globenoch de mening van de International Labour Organisation.   

Bron: 

Eigen verslaggeving

Verenigde NatiesVerenigd KoninkrijkGurchaten SandhuwerkvloerSikhKliQ vzw