ZiZo Online - Laatste nieuws

#oneofus brengt biseksualiteit onder de aandacht met biseksuele celebrities

Biseksualiteit: het wordt nog vaak als het onderbelichte deeltje van de LGBT+-noemer beschouwd. Het was onder meer om die reden dat Lo Å McDonald aan de slag ging met de foto’s van biseksuele celebrities. “Enquêtes tonen aan dat zo'n 40 procent van de LGBT+ gemeenschap zich identificeert als biseksueel. Toch is minder dan 30 procent daarvoor uitgekomen bij de belangrijkste mensen in hun leven, in tegenstelling tot meer dan 70 procent van de homo's en lesbiennes," aldus MacDonald. Met haar post wilde ze biseksuelen meer moed geven door middel van de nodige representatie, want ze is ervan overtuigd dat representation matters

Celebrity representatie

Voor die representatie wordt al snel naar celebrities gekeken. En hoewel de meeste mensen wel een aantal homoseksuele en lesbische celebrities kunnen opnoemen, blijkt dat iets moeilijker voor biseksuele sterren. MacDonald’s fotocollage toont echter een vijftigtal bekende biseksuele gezichten. Onder die gezichten ook enkele verrassingen, zoals vooral bleek uit de commentaren op de foto’s van Kirk Hammett (gitarist Metallica), Freddie Mercury (Queen), Billie Joe Armstrong (Green Day), Janis Joplin (zangeres) en Gillian Anderson (actrice in onder andere X Files). Andere bekendheden  in de collectie zijn onder meer David Bowie, Angelina Jolie, Drew Barrymore, Alan Cumming, Frank Ocean, Marsha P. Johnson, Lou Reed, Sia en Amy Winehouse.  

Outing-kritiek

Hoewel de intentie mooi was, waren er ook enkele kritische stemmen te horen over de lijst. Zo werd er gezegd  dat er te weinig bewijs is voor bepaalde outings, bijvoorbeeld bij Malcolm X, Kurt Cobain en Shakespeare. Daarnaast stonden er foto’s van celebrities bij die eerder als panseksueel of ‘ongelabeld’ beschouwd kunnen worden. “Het hele punt was om te tonen dat er veel mensen onder de bi+/niet-monoseksuele noemer vallen, ook al worden sommigen van hen over het hoofd gezien of worden ze beschouwd als homoseksueel,” reageerde MacDonald. 
 

RECENSIE | Eén minuut voor twaalf: een avonturenboek voor kinderen

Jesse en Alek zijn tien en elf. Ze merken op school dat juf Janny en meester Mo een geheim hebben. Maar welk geheim dan? En is hun buurman, die ze Buurmand Baard noemen, een terrorist? Dat gaan ze allemaal uitzoeken. Ze richten een detectivebureau op. Maar wie heeft dat op een dag gesloopt? En waarom moet Jesse in de vakantie bij zijn moeder gaan logeren?

Een avonturenboek voor kinderen

Eén minuut voor twaalf wil een vlot verhaal zijn voor jonge kinderen vanaf een jaar of tien, gelet op de leeftijd van de personages en vooral wat ze (mogen) doen. Alleen de trein nemen naar de moeder van Jesse, die in Zeeland woont, bijvoorbeeld. Wat detectives moeten doen en wat ze bij zich moeten hebben, wordt uitvoerig besproken en opgelijst:

  • Bespioneren zonder dat iemand dat door heeft.
  • Goed nadenken en de juiste conclusies trekken.
  • Slimme berekeningen maken, en voetstappen tellen.
  • Op de tijd letten want je moet natuurlijk op tijd thuis zijn.
  • Altijd je kaart voor het Openbaar Vervoer bij je hebben. (O.V. kaart heet die in Nederland)

Het lijstje zou grappig zijn, mocht het boek niet zo focussen op thema’s die nu actueel zijn: terrorisme is er zo eentje. Of een vader die Nederlands leert omdat hij uit een ander land dan Nederland komt. Dat zijn zoon hem regelmatig verbetert is zeker een goede zet, dat is wat kinderen doen. Maar wanneer papa 'friet' zegt als hij 'fruit' bedoelt zegt Jesse niks.

Veel thema’s en twee vaders

Papa Yusef woont samen met papa Roel, en heeft nog moeite met zijn Nederlands. Daarvoor volgt hij les. Omdat hij werkloos is, woont het gezin nu in een appartement waar Jesse liever niet wil wonen. Yusef en papa Roel zijn de ouders van Jesse. Jetteke is zijn kleine zusje.

Allebei hebben ze een andere moeder, die Roel en Yusef elk één keer wilden helpen om Jesse en Jetteke te krijgen. Dat dit thema verder niet wordt geproblematiseerd, en als heel gewoon wordt gezien, is helemaal goed, maar Jongbloed struikelt een beetje over de uitwerking van de vele andere thema’s die in het boek van amper 124 bladzijden voorkomen. Buurman Baard, die eigenlijk Faysal heet, heeft een baard, en draagt soms een witte jurk.

Terrorisme

Dat doet Jesse besluiten dat hij een terrorist is. Ik kan me best voorstellen dat een kind van tien daarmee bezig is, maar het zou het boek ten goede komen om de kinderen een iets minder naïef te laten zijn. Een kind van die leeftijd is best in staat om van een volwassene aan te nemen dat niet iedereen met een baard en die een vreemde taal spreekt (Buurman Baard komt uit Algerije) zomaar een terrorist is. Dat zijn ouders hem dat proberen uitleggen, maakt weinig goed. Dat ook vriendje Alek niet tot hem doordringt maakt het er niet beter op.

Vooroordelen en veronderstellingen

Een minuut voor twaalf is opgesteld in erg eenvoudige taal, die moeilijke lezers over de brug kan trekken om ook een boek te lezen. Misschien ben ik wel die volwassene voor wie sommige boeken echt niet meer bedoelt zijn, en kunnen kinderen er gewoon een spannend avontuur in zien. Maar voor mij bulkt het boek van de vooroordelen. Ze worden ook bijna niet ontkracht doorheen het boek, wat zeker stoort.

Ongeloofwaardig

Behalve de ongeloofwaardige uitwerking had het boek een extra redactieronde goed kunnen gebruiken. “De rode lippen draaien naar rechts”. “Tegenover hen ziet Jesse nu een smalle rode streep”. “De rode lippen kijken Jesse lachend aan.” Dat allemaal om te zeggen dat de vrouw die tegenover hen zit om het huis te verkopen, felrood gestifte lippen heeft. Jongbloed houdt haar personages stevig in de hand, maar echt het papier overstijgen, doen ze niet.

Vanzelfsprekend 

Dat je één thema vanzelfsprekend wil laten zijn in een boek, namelijk dat een jongen twee vaders heeft, pleit voor Een minuut voor twaalf. Dat je daarvoor allerlei actuele thema’s met vele vooroordelen in een verhaal stopt zonder ze degelijk te ontkrachten of uit te werken, is zeker voor een kinderboek een misrekening.

LGBT+ gemeenschap legt levensstijl op volgens Poolse minister van defensie

Volgens de minister zouden de lokale autoriteiten in Poznan beter bezig zijn met echte problemen in plaats van met 'ideologie'. "De sodomieten willen hun visie op burgerrechten opleggen aan de rest en dat mogen we niet toelaten", aldus de minister. 

"De woorden van Błaszczaka zijn schandalig. Welk beschaafd land verklaard miljoenen burgers anno 2018 sodomieten? Op basis van wat veronderstelt hij dat we gek zijn?", aldus Mateusz Sulwiński, woordvoerder van Grupa Stonewall (de grootste LGBT+ organisatie in Poznan).

Politiek spel

"De bedoeling van Błaszczaka is niet enkel om de LGBT+ gemeenschap in diskrediet te brengen, maar ook om de lokale politiek in Poznan aan te vallen. De burgemeester is lid van het Burgerplatform. Deze partij is de rechtstreekse uitdager van de rechts-conservatieve regeringspartij van de minister van defensie.", aldus Rémy Bonny (specialist LGBT+ Politiek in Oost-Europa). 

Mr. Gay Europe

Vorige week werd in Poznan nog Mister Gay Europe verkozen. De 30-jarige Duitse Enrique Doleschy veroverde de titel. Mister Gay Belgium nam niet deel dit jaar. 

Light Asylum en Le1f: zo eenvoudig kan queerness zijn

“Don’t forget, it was a riot.” Met die verwijzing naar Stonewall begon Shannon Funchess aan haar set. “Fuck the police!” riep iemand uit het publiek terug. Vanaf seconde één was de boodschap al duidelijk: wij pikken dit niet meer!

Light Asylum is de samenwerking tussen Funchess en Bruno Coviello, waarin ze elementen van electronica, punk, synthpop en new wave samensmelten tot politiek geladen knallers. De kracht van hun muziek zit duidelijk in de loeiharde vocals van Funchess, op wie doel de songteksten, begeleiding en setlist allemaal waren afgestemd.

Is this thing on?

Qua uitrusting had Funchess een simpele set-up bij – een achtergrondtrack, een microfoon en een vocal looper – die het nu en dan ook nog eens liet afweten, maar het charisma waarvoor de band in New York bekend staat, liet haar toe om met komische ad-libs (“Is this thing on?”) die gaten te dichten.

Wel jammer dat in het huidige oeuvre van het duo singles als Heart of Dust moeilijk te onderscheiden zijn van de andere nummers op hun debuutalbum. Dat maakt dat Funchess de meute wel samen op de dansvloer krijgt, maar er ontbrak een zwepende climax waar iedereen van begint te springen.

Halfnaakt op het podium

Waar de eerste act jammer genoeg tekortschoot, liep Le1f dan weer overvol van. Als openlijk gay rapper heeft Le1f allereest een onderwerp waar maar weinig artiesten in zijn genre over rappen. Dat, gecombineerd met zijn ratelende flow en unieke intonatie die van hoog naar laag gaat, en toch ook in een kreunerige lispel durft vervallen, maakt van Le1f een krachtpatser met een arsenaal aan rasechte ‘bops’, zoals ze dat zeggen.

Vanaf het eerste nummer Koi, hoorbaar geproducet door de hyperkinetische SOPHIE, stond de dansvloer even hard te stuiteren als de halfnaakte, enthousiaste rapper op het podium, maar ook tijdens de zwoelere nummers zoals Spa Day of ‘Sup hield hij die sfeer vast met rake teksten over flirten, zelfzorg en zijn banjee attitude. Het verbaast ook niet dat er een aantal nieuwe nummers van de ‘Blue Dream’ EP op zijn programma stonden, zoals de bounce-track Fatty Acid.

Typisch New York

Le1f liep ook niet verlegen om zich tussen het publiek te mengen, met mannen en vrouwen te dansen, en op de dj-tafel achterin op het podium stevig te twerken. Zij die de nummers kenden en meelipten kregen van Le1f een guitige blik die verraadde dat hij in grote mate werkt met de energie van zijn publiek.

Beide groepen zijn typisch New York: ontstaan uit een smeltkroes van ideeën en identiteiten, onbevangen mondig over hun ervaring als gekleurde personen, en overgoten met een flinke schep feminisme, anti-racisme, en inclusiviteit. Hun eigen stijl waarmee ze die thema’s brengen verschilt enorm, maar de rode draad in de avond was duidelijk aanwezig. Queerness kan eenvoudig zijn, en intersectionaliteit kan aanstekelijk werken. Oh ja, en ook: stick it to the man!

Closing Festival afsluiter van succesvolle Antwerp Pride

De jaarlijkse Antwerp Pride mag van een topeditie spreken. De afgelopen vier dagen zakten ruim 130.000 af naar de koekenstad om de diversiteit en gelijkheid van ons landje te vieren, waaronder 90.000 bezoekers voor de parade op zaterdag. Een mooi aantal, dat uitgebreid werd gevierd op het Closing Festival.

Tussen 13 en 18 uur  zorgden een reeks optredens op het Steenplein voor een muzikale en sfeervolle afsluiting van de Antwerp Pride. Een mix van lokale en nationale sterren sierden het podium. Zo gaf theatergroep VREAK alvast een impressie van hun musical ‘Mixed Kebab’ en brachten de United Queens, vier van Belgiës bekendste Show Queen-groepen, enkele weergaloze lipsyncs.

Liefde voor muziek

Later op de dag deed het podium nog dienst als reünie voor het laatste seizoen van ‘Liefde voor Muziek’, want na Sylvie De Bie en Niels Destadsbader mocht ook Coco Jr. het aanwezige publiek entertainen met oud en nieuw materiaal. Nadien was het nog de beurt aan Queen Tribute Band Mercury Rising. Zij brachten een wilde greep uit het oeuvre van de legendarische Freddie Mercury.

Eurosongdiva en LGBT+ icoon Kate Ryan werd, zoals het een ware headliner betaamd, tot het einde bewaard. Haar optreden, waarin hits als Je ’t’adore en Désenchantée niet mochten ontbreken, werd luidkeels onthaald door het aanwezige publiek. Op het einde van haar performance werd ze door organisator Bart Abeel nogmaals in de bloemetjes gezet voor haar bijdrage en steun voor de LGBT+ gemeenschap. Zo was ze in 2013 ambassadrice van de Out Games die toen in Antwerpen plaatsvonden.

Het Closing Festival was alleszins een geslaagd einde van een mooie Antwerp Pride. Noteer alvast 8 tot en met 11 augustus 2019 in je agenda, want dan vindt alweer de twaalfde editie van de Antwerp Pride plaats. Tot dan!

Antwerp Pride 2018: Zon, regenbogen en vooral veel feest

“Ik ben zeer blij met de opkomst. We organiseren vanuit de holebi- en transgendergemeenschap een feest voor alle Antwerpenaren”, zegt Antwerp Pride-woordvoerder Wilfried Eetezonne. “We zijn dankbaar voor de diversiteit die er is en reiken de hand naar andere gemeenschappen. Iedereen is welkom. Jammer genoeg zien we aan wat eerder deze week in Gent gebeurde dat het nog steeds nodig is om aandacht te schenken aan een gelijke behandeling voor holebi’s en transgenders.” 

“Ik ben hier om te feesten, maar ook om zichtbaar te maken dat er nood is aan meer diversiteit, ook binnen de LGBT+ wereld. Want we zijn meer dan homo, lesbienne of biseksueel. We zijn onszelf. Ik draag graag een rok en niemand hoeft daar een probleem van te maken,” zegt Maja, toeschouwer en lid van Queered Up, een collectief zonder 'hokjes'. “Laat de Antwerp Pride een feest van diversiteit zijn!”, aldus Maja.

Parcours

Het parcours was 2,9 km lang. De tocht begon aan de Waterpoort op de Vlaamsekaai. Via de Verschansingstraat liep de stoet naar de Leopold De Waelstraat, bekend van het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten. Via de Karel Rogierstraat en de Marnixplaats werd er naar de Scheldestraat geparadeerd, om zo de Scheldekaaien op te gaan ter hoogte van de Sint-Michielskaai. Nadien volgen de Plantinkaai met het terras van Crazy J, de Sint-Annatunnel (Voetgangerstunnel) en de pop-upbar van Twilight en de Ernest Van Dijckkaai. 

Rainbow Village

Vlak na het einde van de parade, ging het feest door met het Love United Festival waar bekende DJ's zoals Ilse Liebens, Dimitri D'Anvers en Light Asylum op twee verschillende podia de massa entertainden. Ook dansformatie Trinxx vergaste de aanwezigen op een spetterend optreden op hoge hakken. Deze prachtige locatie, in combinatie met de vele zichzelf zijnde mensen, was the place to be voor de feestvierders. Later op de avond, volgden nog verscheidene feesten op diverse locaties in de hele stad.

Opvallende deelnemers

In totaal waren er meer dan zestig deelnemende delegaties waaronder vertrouwde gezichten zoals de Lokale Politie Antwerpen, Mister Gay Vlaanderen, çavaria, Sensoa, Het Roze Huis – çavaria Antwerpen, de Universiteit Antwerpen en Famba.

Drie  opvallende nieuwe delegaties waren die van het Stedelijk Onderwijs Antwerpen, Doof en LGBT+ Vlaanderen en het Opera Ballet Vlaanderen, die laatste had een praalwagen in het barokke thema. 

Voor het tweede jaar op rij namen ook de Trotse ouders van holebi’s deel.  Hun slogan ‘Aanvaarding begint in het gezin’ kon op veel bijval en spontaan applaus rekenen bij de toeschouwers.

"Wij kunnen uiteraard alleen maar zeer tevreden zijn met deze editie," aldus Antwerp Pride voorzitter Bart Abeel. "De sfeer in de stad was geweldig, ook het weer was optimaal en we groeien nog elk jaar. Het blijft mooi om te zien hoe de inwoners van Antwerpen onze gemeenschap steunen en omarmen. We zijn dan ook dankbaar dat we leven in een stad waar we mogen zijn wie we zijn."

Bram Michaël wint Antwerpse High Heel Race

Showqueen La Tash trotseerde de donkere wolken en regendruppels om de High Heels Race te openen, maar al snel brak de zon door en ging de race als gepland door.

De wedstrijd ging door in vijf voorrondes, een halve finale en een finale. Deelnemers van alle leeftijden, genders, nationaliteiten en seksuele geaardheden deden mee en maakten kans op leuke prijzen die werden aangeboden door lokale horeca- en handelszaken.

Mister Gay Belgium, Bart Hesters, deed dienst als jurylid. De finale was zo spannend dat er ondanks het toeziend oog van Bart Hesters een fotofinish nodig was om de winnaar te bepalen.

Drag University

Tussen het racen door werden toeschouwers verwend met optredens van de getalenteerde dames van Drag University uit de Antwerpse bar Que Pasa.

Uiteindelijk ging de welverdiende eerste plaats naar de 24-jarige Antwerpenaar Bram Michaël. Zijn schoenen waren in een vorige ronde bijna gesneuveld, maar met plakband en goede moed heeft hij toch de laatste race uitgelopen. Een eervolle tweede plaats werd in de wacht gesleept door de nog maar 14-jarige Duitse Zoe.

Klusjes

“Ik ging eerst eigenlijk niet komen,” zegt Bram Michaël aan ZiZo. “Ik wist wel dat het Pride was, maar ik kreeg niemand mee, dus was ik thuis klusjes aan het doen. Maar het bleef ergens in mijn hoofd zitten en toen dacht ik: dan ga ik maar alleen. Je moet dingen durven.” Die beslissing heeft hem geen windeieren gelegd, want hij ging naar huis met een paar mooie waardebonnen.

Voor Bram is de Pride een plek waar iedereen zichzelf kan zijn. Als dat geen mooie boodschap is om het weekend mee te beginnen.
 

Protestacties tegen LGBT+ geweld in Gent

De aanleiding

De aanleiding voor de actie was het geval van gaybashing op maandag 6 augustus in Gent. Mauro en Thomas werden zowel verbaal als fysiek aangevallen en moesten worden overgebracht naar het ziekenhuis met gebroken ruggenwervels, hoofdletsels en kneuzingen.

“Het was niet de eerste keer dat zij slachtoffer werden van agressie en het is ook geen alleenstaand geval. Verbaal en fysiek geweld maken helaas nog steeds deel uit van het leven van veel LGBT+ personen,” zeggen de organisaties. “Vandaar deze actie.”

LGBT+ monument

(A)WAKE riep de Fontein Der Geknielden van George Minne, uit als voorlopig LGBT+ monument in Gent. Het collectief vindt dat er een monument tegen LGBT+ geweld moet komen in Gent.

“Een permanent baken ter aanvaarding, herinnering en viering van seksuele vrijheid en diversiteit. Zo’n monument zou een uitroepteken zijn, een tastbaar symbool voor deze en toekomstige generaties om wakker te blijven en op te blijven komen voor gelijke rechten, bescherming en behandeling ongeacht seksuele geaardheid of genderidentiteit.” 

Bij de inhuldiging waren Mauro en Thomas, slachtoffers van het LGBT+ geweld in Gent op 6 augustus, aanwezig. Mauro zei: “Bedankt om hier te zijn. Ik voel me nietlanger alleen.” Mauro vraagt in zijn toespraak om steun van het gerecht en de politie. “Ik hou van Gent, het is de mooiste stad ter wereld, laat het dan een plaats zijn waar ieder zichzelf kan zijn."

Verhalen door een open micro 

Na de inhuldiging van het LGBT+ monument verhuisde de protestactie naar de stashal. Via een 'open micro', werd alle aanwezigen de mogelijkheid geboden om iets te komen vertellen. 

Elise van Casa Rosa wijst ons erop dat alle rechten die we tot op heden hebben verkregen, geen cadeaus zijn geweest. Dat er mensen voor hebben gevochten om te staan waar we nu staan. En dat we nog steeds moeten vechten tegen LGBT+ geweld, en -discriminatie. “We mogen ons ook niet laten verdelen,” zei Elise. “Ik roep op om allemaal naar de Antwerp Pride te gaan morgen en te blijven tonen dat we er zijn.” 

Wouter van Verkeerd Geparkeerd vertelt ons zijn verhaal over een kantelpunt in zijn leven Hoe hij als jongeman, de hand van zijn toenmalige vriend had losgelaten, wanneer iemand riep: “Homo!' Hoe hij sindsdien bang werd van verbaal en fysiek geweld. En hoe hij, jaren later met een droog “Ja, waarom roep je me?” antwoordde toen iemand riep: “Hé homo!” 

Kader wil niet dat men hem vraagt: “Zijn dit je homovrienden, zijn dit je Italiaanse vrienden, zijn dit je transgendervrienden?” “Neen, neen, neen! Het zijn mijn vriénden!” 

Boris roept op tot de strijd tegen LGBT+ geweld, maar ook tot de strijd tegen seksisme. “Laten we ervoor zorgen dat er volgende jaar een Pride in Gent komt!” aldus Boris en de juichende menigte geeft hem gelijk. 

 

Mr Gay Belgium Bart Hesters lanceert ‘House + Love = Home’-campagne tijdens Antwerp Pride

Zondag zal Mr Gay Belgium Bart Hesters een stand bemannen in de Pride village waar hij polsbandjes zal overhandigen aan de aanwezige bezoekers en zal toelichten waarom een warme thuis en jezelf aanvaard voelen enorm belangrijk zijn. Op de polsbandjes staat de slogan ‘House + Love = Home’. Zo wil hij de boodschap van verdraagzaamheid en tolerantie nog meer in de kijker te zetten.

 

De campagne is volgens Hesters nog maar de start van een groter geheel waar hij de komende maanden mee naar buiten wilt treden. 

Antwerpse politici zien bijkomende maatregelen voor LGBT+ personen in een superdiverse stad

Antwerp Pride en Het Roze Huis Antwerpen organiseerden op 10 augustus een debat over identiteit in een lokaal diversiteitsbeleid. Het was meteen het eerste kopstukkendebat voor de verkiezingen van 14 oktober. Een niet onbelangrijk kopstuk, burgemeester Bart De Wever (N-VA), was echter met vakantie en stuurde daarom schepen Fons Duchateau. Voor de andere partijen waren de lijsttrekkers wel present: Kris Peeters (CD&V), Philippe De Backer (Open Vld), Peter Mertens (PVDA), Jinnih Beels (sp.a) en Wouter Van Besien (Groen). Vlaams Belang werd niet uitgenodigd. Out professor politicologie Dave Sinardet leidde het debat.

Invalshoek verruimen

De linkse partijen sp.a, groen en PVDA zaten op dezelfde lijn: de strijd ten discriminatie is er een van alle minderheidsgroepen. Jinnih Beels, lijsttrekker voor sp.a, opende deze visie in haar antwoord op de vraag wat er nog beter kan in Antwerpen. Immers, het LGBT+ beleid is al sterk ontwikkeld, nog meer door het huidige stadsbestuur dan door het vorige, zo poneerde Sinardet. Antwerpen heeft altijd al een voortrekkersrol gespeeld, vond Beels, maar ze voegde eraan toe dat het beter zou zijn de strijd gezamenlijk aan te gaan door op te komen voor alle mensenrechten. PVDA’er Peter Mertens volgde haar daarin: door gevoelig te zijn voor alle vormen van discriminatie in de stad zorg je ervoor om mensen met elkaar te verbinden.

Voor Groen-lijsttrekker Wouter Van Besien begint diversiteit in de kleuterschool. In het onderwijs moet hiervoor meer ruimte worden gemaakt, dankzij bijkomende ondersteuning. Hij verweet het huidige stadsbestuur geen enkele actie te hebben genomen om expertise op te bouwen en aan uitwisseling te doen. Aangezien Open Vld momenteel de schepen voor onderwijs levert, was het aan Philippe De Backer om te reageren. Van Besien sloeg volgens hem de bal mis, en hij gaf concrete voorbeelden als de opleiding van leerkrachten en een project samen met de Koning Boudewijnstichting.

Klemtoon op dagelijks samenleven?

Voor vicepremier Kris Peeters (CD&V) moet verder worden gewerkt aan het realiseren van LGBT+ rechten in tal van domeinen. Hij noemde behalve het onderwijs en de bedrijven ook de woon- en zorgcentra en de woningverhuur. Als schepen voor sociale zaken en daarmee ook voorzitter van het Antwerps Zorgbedrijf was Fons Duchateau (N-VA) goed geplaatst om het huidige beleid in de woon- en zorgcentra toe te lichten. LGBT+ personen zijn zeer duidelijk welkom, ook als koppel. Wel is nog meer aandacht nodig om de eenzaamheid bij LGBT+ senioren tegen te gaan.

Volgens PVDA-lijsttrekker Peter Mertens is ‘community-building’ de rode draad in zijn programma. Het gaat om het creëren van leefbare wijken, bijvoorbeeld door buurtcentra in elke wijk in te richten, waar hij het huidige bestuur verweet de buurtnetwerken juist af te bouwen. Vanuit haar vorige functie bij de Antwerpse politie trok Beels die lijn door naar de houding van de politie. 

Het belangrijkste werk dat nog te wachten staat, is voor De Backer het tegengaan van gaybashing. Meer aandacht is nodig voor het afdwingen van onze gemeenschappelijke spelregels, zowel qua preventie als repressie. Peeters wees op de realisaties door het aanpassen van het strafrecht op federaal niveau, maar was akkoord dat er in de praktijk nog veel te realiseren valt.

Voor N-VA’er Duchateau betekent dat punt vooral: op de basisnormen en -waarden is geen enkele uitzondering toegestaan. Dat is een uitdaging omdat mensen nieuw naar de stad komen die niet opgevoed zijn binnen dat kader. Vandaar het grote belang van cursussen inburgering en integratie. Beels reageerde daarop dat er dan meer tijd moet worden vrijgemaakt voor interactie tussen de verschillende bevolkingsgroepen.

Consequent 

De N-VA-schepen viel de PVDA aan omdat haar kamerlid Raoul Hedebouw weigert om de executie van homo’s in Cuba te veroordelen. Mertens reageerde dat de PVDA elk regime veroordeelt dat niet correct met LGBT+ rechten omgaat.

Onenigheid was er ook toen Van Besien op een tegenstrijdigheid wees in de redenering van Duchateau. Die had immers zich eerst geschandaliseerd genoemd omdat de N-VA wel eens wordt verweten enkel op te komen voor LGBT+ rechten om daarmee bevolkingsgroepen met een andere afkomst op de kast te jagen, iets wat in het vakjargon bekend staat als homonationalisme. Daartegenover beklemtoonde Duchateau de oprechtheid van die strijd door zijn partij. De contradictie zag Van Besien omdat Duchateau specifiek naar nieuwkomers verwees als een bedreiging van de LGBT+ rechten. In werkelijkheid is holebi- en transfobie overal te vinden, aldus de Groen-kopman die daaruit concludeerde dat het overal moet worden bestreden. Duchateau bleef achter zijn stelling staan door te verwijzen naar onderzoek over de aanvaarding van LGBT+ personen naargelang de bevolkingsgroepen en vond dat je de problemen moet durven benoemen.

De Backer kwam tussen dat zowel groen als N-VA vast zitten in groepsdenken: ze sluiten mensen op in één aspect van hun identiteit. PVDA-voorzitter Mertens trad De Backer daarin bij, maar voegde toe dat die individuele benadering niet enkel tot individuele oplossingen mag leiden. Initiatieven van het middenveld of van scholieren moeten structureel worden ondersteund. Hij klaagde aan dat de huidige meerderheid de projectsubsidies belangrijker heeft gemaakt dan structurele subsidies voor organisaties. Duchateau repliceerde daarop dat het totale budget met twintig procent is gestegen, maar dat er inderdaad een halt is toegeroepen aan langdurige subsidies die nauwelijks werden gecontroleerd. Inderdaad moet deze verandering ook toelaten om beter aan te sluiten bij het beleid dat het stadsbestuur wenst. Op hun beurt benadrukten de groen- en CD&V-vertegenwoordigers de nood aan ondersteuning van het middenveld.

Sint-Petersburg

Tenslotte sneed Sinardet het thema internationale solidariteit aan. Antwerpen heeft nauwe banden met Sint-Petersburg, waar recent nog een Pride werd verboden en LGBT+ activisten werden opgesloten. Aangezien binnenkort een delegatie uit die Russische stad de Scheldestad aandoet, vroeg Sinardet naar een signaal van het stadsbestuur.

Namens het bestuur antwoordde Duchateau dat erover zal worden gesproken vanuit een positieve ingesteldheid. Het verbreken van de banden zou niet in het voordeel zijn van de LGBT+ personen in die landen. Dan verlegde hij het thema door erop te wijzen dat België een van de meest actieve landen is om asiel te verlenen aan LGBT+ vluchtelingen. De suggestie van Van Besien om bij de ontmoeting met de Russische delegatie ook Antwerpse LGBT+ activisten te laten aanschuiven, ontlokte bij Duchateau de opmerking dat zoiets gemakkelijk is indien er geen economische belangen zouden zijn. Om met het politiek meer wenselijke antwoord te vervolgen: “Ik neem het voorstel mee”.

 

Beelden met een verhaal in de queer space van AQAF – en een intrigerend schilderij

Het Antwerp Queer Arts Festival (AQAF), gelinkt aan Antwerp Pride, heeft voor het eerst een queer space. Het is een thuishaven waar AQAF een hele week lang een culturele ontmoetingsplaats creëert. Er vinden enkele evenementen plaats en doorlopend kan je er twee tentoonstellingen ontdekken. Ook de moeite waard is het opmerkelijke hedendaagse vijfluik ‘The queer quintet’, een schilderij dat bulkt van de kleuren en de betekenissen gemaakt door Jan Scheirs.

Queer Vinyl Sleeves

Mark Sergeant verzamelde voor deze expo een reeks platenhoezen. Telkens heeft de artiest een LGBT+ link, al is dat niet noodzakelijk omdat de betrokkene zelf LGBT+ is (of was, want er zijn ook nogal wat platen van overleden zangers bij). Soms heeft de artiest een opmerkelijke LGBT+ aanhang, zoals wijlen La Esterella. Soms was het één specifieke plaat die de artiest maakte waarop het label LGBT+ bijzonder van toepassing is, zoals ‘Transformer’ van Lou Reed.
Komen voorts onder meer aan bod: David Bowie, Elton John, Harry Belafonte, Bette Midler, Patti Smith, TC Matic, Prince, Madonna, Guido Belcanto en de Pet Shop Boys.

My Me

De tweede tentoonstelling in de queer space is het resultaat van het project ‘My life, my zoom, my shot, my point of view… My me’. De organisatie Boysproject voor mannen en transgenders die als sekswerker actief zijn of waren, vroeg enkele van hen om foto’s te maken. Niet zomaar foto’s, maar van plaatsen, gewoontes, activiteiten… die voor hen belangrijk zijn als sekswerker.

De doelgroep van Boysproject leeft in het algemeen een verdoken bestaan. Hun stem komt amper aan bod en zelden staan ze in de spotlights. De ‘My Me’-expo geeft een bijzondere toegang tot deze voor velen onbekende wereld.

Nog tot zondag te bezoeken

De tentoonstellingen ‘Queer Vinyl Sleeves’ en ‘My Me’ zijn nog tot 12 augustus te bezichtigen in ’t Kwartier, Keistraat 11 in Antwerpen (deze locatie vormt samen met het naastgelegen Stadsmagazijn de hub van deze AQAF-editie, een queer space waar je dagelijks terecht kan).

Eerder berichtten we al over de expo ‘Out of Focus’ in Gallerie Verbeeck – Van Dijck. Over elk van deze tentoonstellingen maakte de regionale zender ATV een reportage.
 

Maud Vanhauwaert maakt van literatuur een feest op 'Maud’s Mega Literary Lez Fest'

‘Maud’s Mega Literary Lez Fest’ vond plaats in de queer space, de thuishaven waar AQAF voor het eerst een hele week een culturele ontmoetingsplaats creëert. De zaal zat helemaal vol met vrienden van de literatuur.

De fantastische Maud Vanhauwaert…

Maud Vanhauwaert is sinds begin dit jaar Antwerps stadsdichter en een van de curatoren van AQAF of, zoals de organisatie het zelf omschrijft, ‘artistic promotor’. Pas nog bracht ze tijdens de Museumnacht de première van haar nieuwste stadsgedicht in het MAS. Dat is gebaseerd op de stereotiepe beelden uit het bordspelletje ‘Wie is het?’. Om de man-vrouw tweedeling te overstijgen en geen karikaturen, maar portretten van echte mensen te tonen, lanceerde ze eerder een oproep via haar website. Waar vorige stadsdichters verrasten met originele manieren om hun werk te verspreiden, zoals Tom Lanoye die de Boerentoren inpalmde of haar voorganger Maarten Inghels die zakdoeken verspreidde, is ook dit gedicht niet zomaar een papiertje. Maud Vanhauwaert liet het bordspel werkelijk opnieuw maken en zo kan je dus thuis spelen met de portretten van een fraai staaltje van de Antwerpse LGBT+ personen.

Ook voor het AQAF-publiek is Maud Vanhauwaert geen onbekende, want vorig jaar gaf ze al een erg gesmaakt optreden met een bloemlezing van haar eigen werk. Woensdagavond was Maud de immer geestige gastvrouw die vooral enkele van haar collega’s in de schijnwerpers plaatste (al bracht ze gelukkig ook iets van haar eigen werk).

… en haar fantastische gasten

Vanhauwaert nodigde maar liefst acht auteurs uit om enkele fragmenten uit hun werk voor te lezen. Sommige namen doen bij ZiZo-lezers wellicht een belletje rinkelen, zoals Gaea Schoeters en de Nederlandse Maartje Wortel. De andere schrijfsters waren Maud Mulier, Hanna Bervoets, Niña Weijers, Elske Van Lonkhuyzen, Els Mondelaers en Hind Eljadid.

Het podium werd dus uitsluitend door vrouwen bevolkt en, wellicht op één uitzondering na, door lesbiennes. Maud Vanhauwaert grapte daarover dat je al moeite moet doen om een niet-lesbische schrijfster te vinden van enig niveau.

Het werd beslist geen klassieke, wat stoffige poëzieavond, maar een zeer divers en LGBT+ gericht programma. Velen pasten als gegoten in het thema van AQAF ‘Out of Focus’. Zij speelden elk op hun manier met de grens tussen het zichtbare en het onzichtbare, omsluieren, onthullen, maskeren en openbaren.

  • Zo gaf Hanne Bervoets een uiteenzetting over de evolutie van lesbische personages in dramaseries, beginnend bij Xena Warrior Princess.
  • Maartje Wortel bracht een vrolijk en pikant verhaal. We mochten ondervinden waarom De Volkskrant haar prees om haar ‘droogkomische originele vertelstem die meer weglaat dan vertelt’.
  • Gaea Schoeters las één van haar zeldzame gedichten voor – een emotionele tekst die haar zichtbaar ontroerde – en een boeiende, breed uitgesponnen column. Ze leerde ons bovendien ook Els Mondelaers kennen. De zangeres gaf een bijkomende dimensie aan de avond met twee totaal verschillende maar indrukwekkend gebrachte liederen.
  • Wanneer Maud Vanhauweraert aangaf zich stilaan wat oud te voelen omdat een nieuwe generatie dichters is opgestaan, doelde ze onder andere op Hind Eljadid. Inderdaad wist ook zij te verrassen met twee uiteenlopende vormen van poetry slam.
  • Elske Van Lonkhuyzen sloot de avond af met een tiental kortebroekverhalen. We kregen er de bijhorende foto bij, een man met een korte broek hanteerde een toeter en er werd gelachen.

Daar laat ik het bij. Wie er niet bij kon zijn, kent alvast enkele namen om te volgen. Wie er wel bij was, zit nu wellicht al websites af te schuimen op zoek naar méér.

De politie, onze maat op straat!

Wat houdt jullie job concreet in?
Davy: “Ik ben jeugdinspecteur op het commissariaat Gent-West. Ik werk dus met jongeren die feiten hebben gepleegd of die dreigen af te glijden naar de criminaliteit. Daarnaast ben ik referentieambtenaar rond haatmisdrijven, oftewel alles wat te maken heeft met racisme of geweld tegen een groep die in de antidiscriminatiewet beschreven staat. Het is vooral mijn job om het thema onder de aandacht te brengen binnen het korps. Ik leid mijn collega’s op in die thematiek en geef les binnen de diversiteitsopleiding aan de politieschool hier in Gent. Ik zorg er eigenlijk voor dat mijn collega’s hun aangiftes op een correcte manier op papier zetten en dat ze op een juiste manier met slachtoffers omgaan.”

Kristof: “Ik ben diensthoofd diversiteitsbeleid bij Lokale Politie Antwerpen. Wij voeren een inclusief diversiteitsbeleid, wat wil zeggen dat we geen specifiek doelgroepenbeleid hebben. We hebben diversiteit hoog op de agenda staan zowel in onze externe contacten als in onze interne werking. Ik geloof er immers in dat een diversiteitsbeleid extern pas werkt als je zelf intern het goede voorbeeld geeft. Dat doen we door partnerschappen aan te gaan, zeer actief te werken rond lokale rekrutering, maar ook door monitoring. We bieden bovendien een ruim opleidingspakket rond diversiteit aan met themadagen rond bijvoorbeeld LGBT+, jongeren, etnisch profileren, migratiestromen… Ook op het terrein geven wij operationele ondersteuning aan de patrouilles. We hebben een diversiteitsnetwerk, waarin we 45 collega’s hebben verzameld die rond diversiteit werken. Het is een van mijn taken om dat netwerk te coördineren.”

Persoonlijk engagement

Hoe ben je op die job gekomen?
Davy: “Een paar jaar geleden hebben we hier in Gent een aantal gevallen gehad van holebifoob en transfoob geweld. Ik heb zelf een bepaalde gevoeligheid voor het thema en heb toen aan mijn korpschef laten weten dat we daar op een structurele manier iets mee moesten doen. Dat mocht, op voorwaarde dat ik het zelf zou trekken. Op dat moment werd er ook beslist dat er in elk korps een referentieambtenaar moest worden aangesteld; in Gent hebben we daarvoor twee mensen aangeduid.”

Kristof: “In 2006 reed ik nog patrouille in de zone City en ik hoorde dat er een groot evenementt (Navigaytion) zou plaatsvinden aan de Schelde. Vanuit een persoonlijk engagement ben ik toen naar mijn commissaris gegaan en heb gevraagd of we daar niets konden doen vanuit ons korps. We hebben toen besloten om met drie collega’s in uniform aanwezig te zijn op het evenementt, met een mobiel commissariaat. In het begin was dat voor beide kanten wat onwennig, maar de reacties waren over het algemeen erg positief. Ik ben nadien een aanspreekpunt rond diversiteit gebleven en heb het netwerk diversiteit mee uitgebouwd tot wat het nu is.”

Wat is jullie concrete aanpak?
Davy: “Wij hebben een actieplan met verschillende punten waaraan we willen werken. Een daarvan is het zogenaamde dark number, het aantal feiten dat niet worden aangegeven, naar beneden krijgen. Het aantal werkelijke aangiftes is zeer laag tegenover het aantal feiten dat daadwerkelijk gepleegd wordt. Heel veel slachtoffers komen om verschillende redenen niet bij ons terecht. We hebben daarom een apart meldpunt opgericht voor holebifoob en transfoob geweld. Dat is er in eerste instantie voor mensen die de stap naar de politie te groot vinden. Een tweede actiepunt is dat we de kwaliteit van onze processen verbaal vergroten door middel van vormingen. Bij een haatmisdrijf zijn er namelijk een aantal dingen belangrijk die bij een ander feit niet zo belangrijk zijn. Bijvoorbeeld de locatie, dat kan mogelijk het motief bewijzen. Als derde aandachtspunt willen we ons imago aanpakken door aanwezig zijn op evenementen en plaatsen waar veel holebi’s zijn. We willen het signaal geven dat mensen geen schrik moeten hebben om naar de politie te komen.”

Door aanwezig te zijn op evenementen en naar de mensen toe te gaan, proberen we het vertrouwen in de politie op te bouwen

Kristof: “Dat is bij ons ook zo. Wij werken vooral proactief, door aanwezig te zijn op evenementen en naar de mensen toe te gaan. Zo proberen we het vertrouwen in de politie op te bouwen. We laten zien dat slachtoffers niet bang hoeven te zijn om langs te komen. Ze zullen niet worden uitgelachen omwille van hun geaardheid of wat dan ook. Ook daarom zijn we lid geworden van organisaties als çavaria. We willen mensen laten aanvoelen dat wij eigenlijk ook gewoon maar mensen zijn. Als we de slogan 'Proud to be your friend' gebruiken, menen we dat ook echt!”

Rode draad

Is er toch een andere aanpak in de verschillende politiezones?
Davy: “Zeker. Wij zijn de enige met een eigen regenboogmeldpunt waar mensen terecht kunnen om feiten te melden. De drempel is dan veel lager en dat is toch al effectief gebleken voor ons. Dat meldpunt is uniek voor Vlaanderen en Brussel. Elke stad werkt ook anders, zeker bij deze thematiek. Holebifoob en transfoob geweld is bijvoorbeeld vooral een stedelijk probleem. Veel hangt af van de uitgaansgelegenheden. We moeten alles afstemmen op de specifieke noden en wensen van de stad."

Kristof: “Absoluut. Antwerpen is een heel andere stad dan Gent en dat vraagt om een andere aanpak. Wij zijn een hele grote politiezone met veel diversiteit. Onze rode draad moet dus inclusiviteit zijn, mét oog voor verschil. Hoewel we in Antwerpen bijvoorbeeld geen meldpunt hebben, gebruiken we wel algemene invalspunten zoals de blauwe lijn, waarnaar mensen kunnen bellen voor niet-dringende politiehulp. Als de drempel te hoog is om naar 101 te bellen, kunnen mensen dus ook altijd bij de blauwe lijn terecht met hun problemen. Als dan blijkt dat het toch dringend is, kunnen we onmiddellijk overgaan tot een snelle tussenkomst.”

Spitsen jullie je daarin ook praktisch toe op wat er momenteel gaande is?
Davy: “Ja, zeker. We besteden eigenlijk heel veel aandacht aan een thematiek met lage effectieve cijfers, omdat we weten dat er meer problemen dan aangiftes zijn. Het is niet evident dat er toch zoveel politieke en politie aandacht aan wordt gegeven.”

Kristof: “Wij werken heel praktijkgericht, proactief en bemiddelend. Als er een incident plaatsvindt, is het eigenlijk al te laat. Wij reageren zodra we ook maar iets horen vertellen, zodat we mogelijke problemen in de kiem kunnen smoren. Dat is eigenlijk ons doel: problemen aanpakken voor ze zich echt hebben gevormd.”

“Daarnaast zijn we aanwezig op LGBT+ evenementen, om de vinger aan de pols te kunnen houden. Dit jaar hebben we bijvoorbeeld een opvallende campagne voorgesteld op Mister Gay Belgium in de aanloop naar Antwerp Pride. Intern communiceren we over die evenementen en hebben we bijvoorbeeld een checklist die politiemensen moet helpen om haatmisdrijven te herkennen en om processen verbaal op te stellen.”

Tendensen

Waar baseren jullie je dan op?
Davy: “Wij doen bevragingen, onder meer in de horeca. Zo weten we waar de problemen juist zitten. In de zomer richten wij patrouilles op die speciaal zichtbaar zijn voor holebi’s. Op die manier creëren we een boodschap naar de maatschappij.”

Kristof: “Allereerst baseren wij ons op de wetgeving. België is daarin echt een voortrekker. Wij proberen zoveel mogelijk aanwezig te zijn, want dan hoor je heel veel relevante informatie waaien. Daardoor kunnen we snel inspelen op tendensen. Als we bijvoorbeeld merken dat er een conflict ontstaat, sturen we proactief bemiddelaars op pad. We hebben die methode al gebruikt bij burenruzies of in de horeca.”

Baseren jullie je ook op cijfermateriaal?
Davy: “Haatmisdrijven worden pas gemeten sinds de invoering van de wetgeving COL13. Er zijn dus pas cijfers sinds 2013, dat is nog niet zo heel lang. We zien altijd een verhoging in de cijfers wanneer er net ergens iets is gebeurd. Als er iets in de media verschijnt, of als we zelf een actie voeren, dan komt het meldpunt in de aandacht en dan zien we een aantal extra meldingen binnenkomen. Soms van dingen die al lang geleden gebeurd zijn, maar uit die cijfers leren we wel heel veel.”

Kristof: “Inderdaad. Wij hebben in 2016 een ‘Meld het’-campagne gevoerd. Uit een meting bleek toen dat er een stijging van 51 procent was in het aantal meldingen van discriminatie en haatmisdrijven. Beleidsmatig neem ik dat dan mee als we onze acties afstemmen. Wij meten alle feiten van discriminatie, omdat dat een barometer is van wat er in het veld allemaal gebeurt.”

Het eerste contact is bijzonder belangrijk. Je moet je echt geholpen voelen, we moeten geloofwaardig overkomen

Waarop wordt er bijzonder ingezet in jullie politiezone?
Davy: “We proberen aan politiemensen zelf zoveel mogelijk informatie over de thematiek te geven tijdens opleidingen. Daarna zoomen we in op dat proces verbaal, maar dan heel praktijkgericht. Welke vragen kan je een slachtoffer stellen? Hoe moet je zo iemand bejegenen? Hoe ga je op zoek naar een dader? Hoe ga je juist om met een dader? We proberen onze mensen bruikbare info te geven, zodat zij alles in handen hebben om het goed te doen. Het eerste contact is bijzonder belangrijk. Je moet je echt geholpen voelen, we moeten geloofwaardig overkomen.”

Kristof: “In Antwerpen start alles met een correcte opleiding over discriminatie en haatmisdrijven. Al onze medewerkers moeten klaar zijn om op een juiste manier een aangifte te noteren. Daarnaast geef ik ook opleidingen buiten Antwerpen in samenwerking met UNIA. We beseffen maar al te goed dat zulke feiten niet stoppen aan de stadsgrenzen. Ik probeer zo veel mogelijk collega’s mee te krijgen in dit verhaal. Ook internationaal geef ik vormingen aan politiepersoneel. Telkens realiseer ik me dat we het in België niet slecht doen. Al vind ik in het buitenland soms inspirerende praktijken die ik kan gebruiken in Antwerpen. Het is echt ontzettend fijn om te doen en om waardering te krijgen voor je werk.”

Ouderwets taalgebruik

Welke droom zou je graag nog verwezenlijkt zien worden?
Davy: “Het zou mooi zijn als iedereen zich aan de regels zou houden, want dan waren wij niet nodig. Maar mijn echte droom is eigenlijk dat mensen weten dat ze bij de politie terecht kunnen, welke seksuele geaardheid of origine ze ook hebben. Niet alleen als er iets mis is, maar ook bijvoorbeeld om te komen werken.”

Kristof: “Een inclusieve stad, zonder hokjesdenken, zonder discriminatie, zonder polarisatie, met een divers politiekorps en misschien zonder een speciaal team binnen de politie dat zich moet bezighouden met diversiteit? Voorlopig zijn we daar nog lang niet aan toe, vrees ik. Ik put in ieder geval veel energie uit het feit dat er veel collega’s actief bezig zijn met diversiteit. Zo hebben we de netwerkleden, maar dagelijks zie ik ook patrouilles die uitstekend werk leveren. Spijtig genoeg halen deze professionele tussenkomsten weinig of niet de media.”

Wat is je persoonlijke ambitie nog bij de politie?
Davy: “De politie is nog vreselijk ouderwets in haar taalgebruik. Er wordt vaak nog een taal gehanteerd van de jaren 30 uit de vorige eeuw, zeker in geschreven communicatie. Daardoor blijft de kloof tussen de bestuurlijke overheid en de burger groot. Ik zou dan ook heel graag voor een moderner taalgebruik willen strijden. Woorden als ‘manspersoon’ zou ik echt wel willen schrappen, dat is mijn persoonlijke strijd.” (lacht)

Kristof: “Het is eigenlijk mijn droom om wat we voor de LGBT+ gemeenschap doen, ook te doen voor andere groepen in Antwerpen. Zo zijn er zeker mooie kansen binnen de zwart-Afrikaanse gemeenschap of de moslimgemeenschap. Ik wil dat we als korps maximaal in de gemeenschappen staan en dat er vertrouwen in de politie is. Alleen zo kunnen we onze slogan 'Proud to be your friend' echt waarmaken.”

OPINIE | Als we enkel een ideaalbeeld van onze gemeenschap willen tonen, sluiten we zelf heel veel mensen uit

Op de stripmuur zie je mensen die een reuzengrote regenboogvlag dragen. Er zijn kussende vrouwen, kussende mannen, een trans* persoon, enkele gespierde mannen, een paar schrielere mannen, een vrouw met de vuist omhoog, een geschokt nonnetje (en een konijn). Sommigen zijn blank, anderen koffie met melk of donkerder bruin. Een gevarieerd beeld van een diverse gemeenschap die zich allemaal samen achter de regenboogvlag scharen. Dat was de bedoeling van de kunstenaar en RainbowHouse Brussels als ik me de speeches bij de onthulling van de muur goed herinner.

Clichés

Waarom dan de beschuldiging van racisme en transfobie? Wel, de bruine vrouw op de muurschildering heeft dikke rode lippen en de trans* vrouw ziet er niet bepaald uit als de ideale schoondochter. Je zou dus kunnen stellen dat de tekening clichés uitvergroot. Maar is het daarom racisme en transfobie? 

Ik denk het niet. Zeker niet doelbewust. De tekening wil duidelijk de diversiteit van de LGBT-gemeenschap uitstralen. Racistische of transfobe afbeeldingen zouden die boodschap ondergraven dus het zou totaal onlogisch zijn mochten de kunstenaar of RainbowHouse Brussels zoiets doen.

Karikaturen

Nu zou het ook - en dat is geen reden om het te minimaliseren - onbewust kunnen zijn. Is dat hier het geval? Opnieuw, ik denk het niet. Wie Ralf König een beetje kent, weet dat de man mensen nooit van hun meest flatterende kant afbeeldt. Zijn figuren zijn karikaturen. Al zijn figuren. Hij viseert iedereen. Als homoman herken ik me ook niet in zijn dommige fitness-nichten of schriele leermannen. En ik heb verschillende lesbische vriendinnen die helemaal niet de butch-types zijn die hij afbeeldt.

De kwestie van de lippen van de donkere vrouw doet denken aan de discussie rond het album van Suske en Wiske waar Dalila Hermans terecht tegen opkwam. Alleen was die figuur de enige die karikaturaal werd afgebeeld en is dat hier niet het geval. Bovendien heeft ook de trans* vrouw op de stripmuur dezelfde dikke rode lippen en heeft de donkerbruine man die verder afgebeeld staat, die niet. Als je geen intentieproces van een kunstenaar wil maken, dan kan je het verschil net zo goed zoeken in het al dan niet gestift zijn van de lippen van deze vrouwen. 

Humor

Natuurlijk kan je je gekwetst voelen door zo’n afbeelding. Je hoeft de tekening ook helemaal niet grappig te vinden. Maar dat maakt ze daarom nog niet racistisch of transfoob. Als we als LGBT-gemeenschap deze woorden te snel gebruiken, hollen we ze uit zodat ze hun kracht verliezen. Er zijn helaas nog altijd meer dan genoeg gevallen waarbij het echt nodig is.

Bovendien: als wij enkel nog een ideaalbeeld van onze gemeenschap willen tonen dan sluiten we zelf heel veel mensen uit. Al wie niet beantwoordt aan het perfecte prentje van de brave, mooie, intelligente en seksloze homo, lesbienne, bi- of transpersoon mag het dan vergeten? Alleen bestaan die mensen niet echt. Je kunt geen respect verdienen of gelijke kansen eisen als je zelf het onderscheid maakt tussen wie de goede en wie de slechte zijn. 

En laten we alsjeblieft ons gevoel voor humor niet verliezen. Ironie, karikaturen en satire zijn zeer nuttige manieren om mistoestanden aan te klagen, om te tonen dat de wereld en de maatschappij niet eenduidig zijn. Als we ons daartegen afzetten, dreigen we even intolerant te worden als degenen die we willen bevechten. Daar pas ik voor.

Bruno De Lille
Fractievoorzitter Groen
Brussels Hoofdstedelijk Parlement

Bart Kaëll en Luc Appermont gaan in duet

De twee starten binnenkort met hun theatertournee, Luc en Bart – Intiem. Daarin brengen ze het lied en al snel werd beslist om het ook uit te brengen op single.  “De eerste en de laatste keer”, zegt Bart Kaëll over dit unieke duet. Het vergeten liedje van de Groot past volgens Bart heel goed bij hun relatie. 

Werk aan de winkel

Voor presentator Luc Appermont is het niet de eerste keer dat hij zich op muzikaal terrein waagt. In 1983 kwam zijn laatste single uit, De Kruistocht. Ondertussen  is Appermont weer begonnen met zanglessen te nemen. In Het Laatste Nieuws zegt Bart dat Luc vorderingen maakt. “Maar er is wel wat werk aan de winkel.” 

Bij het Joe-ochtendduo Sven en Anke vertelde Luc wat meer over zijn nieuwe muzikale avontuur. “Ik dacht dat zingen een afgesloten hoofdstuk was, maar een oude vos verleert zijn streken niet zeker? Het is eigenlijk volledig onder druk van Bart dat ik nog eens ga zingen, omdat we ons samen voor de eerste keer de theaterwereld in wagen. In ons stuk moet gezongen worden, ik sta dus met mijn rug tegen de muur”, lachte hij.

Verhalen gecombineerd met liedjes

In hun theatershow nemen Luc en Bart hun publiek mee doorheen hun verste verleden, hun mooie en emotionele momenten, hun lief maar ook hun leed. Zo zal Luc vertellen hoe het eraan toe ging toen Sandra Kim in 1986 het Songfestival won, hij was er toen immers bij als Vlaamse commentator. De twee beloven een unieke inkijk in hun leven. De speeldata staan online
 

WIN | Duotickets Pann

Get ready for Magic, Glitter & Fairy dust! Tijdens de Antwerp Pride brengt PANN: Voel je vrij! op zaterdag 11 augustus haar eerste internationale feest naar België in Ampere! Wat je daarvan kunt verwachten? Rainbows, unicorns en een heleboel Hot & Sexy Sweetness ♥ Kortom, gewoon het allerlekkerste straight-friendly gay feest!

Meer info

WIN | Sodastream ‘Love is Love’-flessensets

SodaStream lanceert een limited edition set herbruikbare flessen ter ere van de Pride. Onder de naam ‘Love is Love’, de eerste huisregel bij SodaStream, voert zij wereldwijd campagne om de LGBT+ acceptie te vergroten. 

De reden dat SodaStream deze campagne heeft ontwikkeld is tweeledig: ten eerste is gelijkheid één van de belangrijkste kernwaarden van hun bedrijfscultuur. ‘We willen deze boodschap ook wereldwijd verspreiden. Liefde is liefde, ongeacht nationaliteit, religie of seksuele geaardheid. Dat is de eerste stap om de wereld mooier te maken, ’ legt  Johan Schepers, General Manager van SodaStream Benelux uit.  Tegelijkertijd wil SodaStream de liefde voor een duurzamere wereld delen en stimuleren. Alleen al in 2018 werden er 1 miljard plastic frisdrankflessen bespaard door de toename van het gebruik van SodaStream. 

Om de ‘Love is Love’ boodschap te versterken werd de internationale video ‘Home is where the love is’  geproduceerd. Hierop zijn een man en een vrouw te zien die een gezellig dagje in het park doorbrengen met twee meisjes. Wanneer ze naar huis gaan zie je dat de man en vrouw afscheid van elkaar nemen; de man gaat naar zijn man met één dochter en de vrouw gaat naar haar vrouwelijke partner met hun dochter. 

Bekijk het filmpje

 

De juiste voornaam en/of gender op je paspoort

Sinds 1 augustus is het makkelijker geworden om van voornaam te veranderen in België. Waar je vroeger via de FOD Justitie diende te gaan met een attest van je arts of psycholoog om dit in orde te laten brengen, kan het nu gewoon via de ambetanaar van de burgerlijke stand waar je woont. De voornaamswijziging via de gemeente is een stuk toegankelijker, verloopt veel vlugger (vroeger moest je rekening houden met een termijn van minstens zes maand) en is in verschillende gemeenten nog goedkoper ook.

Verklaring op eer

Als je een wijziging van voornaam wenst omwille van je genderidentiteit, heb je enkel een verklaring op eer nodig. Een voorbeeld-document van hoe dit eruit ziet kun je terugvinden op de website van het Instituut voor de Gelijkheid van Vrouwen en Mannen (IGVM). Je vult dit document gewoon zelf in, en je hebt geen andere handtekeningen of medische attesten nodig.

Vervolgens ga je met dat document naar het loket van de burgerlijke stand van de gemeente waar je bent ingeschreven. De gemeenteambtenaar beslist vervolgens of er een gegronde reden is voor de aanvraag. Binnen de drie maand is de procedure normaal gezien rond en kun je je nieuwe pas verwachten met daarop (eindelijk!) je correcte voornaam.
Voor een wijziging van gender zijn er wel twee dergelijke documenten nodig, met een wachtperiode ertussen. Hou er dus rekening mee dat hier drie tot zes maand over gaat. Je kan in de gemeente navragen hoe je het kan regelen dat dit parallel verwerkt kan worden met een aanvraag tot voornaamswijziging, zodat je slechts één maal een nieuw paspoort hoeft.

Hoeveel deze procedure kost is afhankelijk van de gemeente, vroeger kostte een voornaamswijziging 490€, met een speciaal tarief van 49€ voor trans* personen. De regel dat trans* personen maximum 10 procent van het tarief voor een naamswijziging betalen, blijft van kracht. Een aantal gemeentes, waaronder Gent en Kortrijk, lieten intussen al weten dat de procedure tot voornaamswijziging bij hen gratis zal zijn, ongeacht de motivatie, een beslissing die we enkel kunnen toejuichen.

Gemengde gevoelens 

Goed nieuws dus, maar dat dit een verbetering van de situatie is, wil niet zeggen dat er geen elementen zijn waarop er nog vooruitgang kan worden geboekt.

Dat een willekeurige ambtenaar beslist of je naam al dan niet samenvalt met je genderidentiteit geeft bijvoorbeeld een bittere nasmaak. Waarom moet daar nog een beslissing over worden gemaakt, gezien het gaat om een persoonlijk issue, waar die ambtenaar in kwestie overigens zelden tot nooit ervaring mee of expertise over zal hebben? Waarom is het nodig dat er een wachttijd en een tweede verklaring worden gevraagd als het gaat om de correctie van je gender bij de overheidsinstanties?

En er vallen nog altijd mensen uit de boot, want wat met niet-Belgen? Deze gewijzigde procedure is immers enkel van toepassing voor Belgen, erkende vluchtelingen en staatslozen. Mensen die ingeschreven zijn in het wachtregister, zoals nog niet erkende vluchtelingen die een aanvraag hebben lopen, kunnen deze procedure niet starten. Daarnaast blijft het een feit dat gender standaard vermeld wordt op je paspoort en andere wettelijke documenten, en dat enkel de binaire opties M of V mogelijk zijn in België.. Is het werkelijk nodig,  laat staan een meerwaarde om iemands geregistreerd gender te vermelden op officiële documenten?  

De nieuwe procedure wordt terecht positief onthaald, maar enige kanttekeningen zijn toch op hun plaats. Bovendien is de kous niet af met je aanvraag bij de gemeente.

De administratieve molen

Behalve de wijziging aanvragen bij de gemeente, komen er nog wel meer zaken te kijken bij een voornaamswijziging. Het IGVM heeft een handige brochure voorzien waarin je alle details kan terugvinden over de te volgen procedure en de praktische gevolgen ervan in verband met bijvoorbeeld diploma's, ziekenfonds, de bank en dergelijke. Er wordt opgelijst welke instanties automatisch ingelicht worden, en welke je zelf zult moeten verwittigen.

Jammer genoeg duiken er soms problemen op bij de administratieve afhandeling van deze wijziging. Als je op problemen botst bij de wijziging van je voornaam en of gender, is het vooral van groot belang om de juiste organisaties in te lichten. Het advies van çavaria is om bij problemen contact op te nemen met het Instituut voor de Gelijkheid van Vrouwen en Mannen (IGVM), çavaria, of de Holebifoon.

“Mensen laten ons weten dat de aanpassing van je M/V-aanduiding niet overal even vlot loopt”, legt çavaria-woordvoerder Jeroen Borghs uit. “Soms zijn er achteraf problemen met de belastingdienst, de vakbond of de ziekteverzekering bijvoorbeeld.”

Annelies Cardon van de juridische cel van het IGVM bevestigt dat er de laatste maanden inderdaad al een aantal meldingen werden ontvangen over problemen die zich hebben voorgedaan bij verschillende instanties, zoals bijvoorbeeld banken en ziekenfondsen, na de wijziging van de geslachtsregistratie. “We proberen nu in kaart te brengen welke problemen er zich precies voordoen, om dan samen met de bevoegde beleidsinstanties naar oplossingen te kunnen zoeken, en de melders correct te adviseren,” geeft ze nog mee.

Door problemen te melden aan het IGVM, çavaria, of de Holebifoon, kunnen deze partijen de nodige stappen zetten om niet enkel jou te adviseren en helpen, maar ook om deze pijnpunten aan te pakken en ervoor te zorgen dat andere mensen in de toekomst beter geholpen worden en dat alles vlotter verloopt.

OPINIE | Holebi's en trans* personen zijn niet raar, we zijn zelfs niet bijzonder, we zijn gewoon onszelf

Enkele wetten, een interfederaal actieplan of een lokaal beleidsplan zijn goede initiatieven die helpen, maar er is meer nodig. De verhalen van fysiek geweld tegen holebi’s en transgenders die in de media belanden, zijn slechts het topje van de ijsberg. In 2017 opende het interfederaal gelijkekansencentrum Unia 84 dossiers over holebifobie.

Dat getal is slechts peanuts in vergelijking met de realiteit. Voor sommigen is de drempel te hoog om naar de politie te stappen. Anderen hebben geen zin in een omslachtige procedure. Vaak is de dader al gaan lopen, of verschuilt hij zich achter een anoniem computerscherm. En zelfs al ken je de dader, doe maar eens aangifte als de dader een collega, een buurman of een gezinslid is. Toch mag je het belang van aangifte doen niet onderschatten. Je helpt er niet alleen jezelf, maar ook anderen mee.

Minder shit

Het beleidsmatige kader waarin we leven staat niet stil bij de bagger die zo vele holebi’s en transgenders te pas en te onpas over zich heen krijgen. Op straat werd ik recent nageroepen omdat iemands gaydar plots afging en hij dat aan de omstanders wereldkundig wilde maken. Op Facebook lees ik regelmatig posts van kennissen die lastiggevallen werden omdat ze hand in hand over straat liepen of zich niet volgens ‘de norm’ kleedden. Ik hoor verhalen van transgenders die in zak en as zitten omdat iemand hen weigert met het correcte voornaamwoord aan te spreken...

Maatschappelijke verandering komt er niet van vandaag op morgen. Het is belangrijk dat er blijvende aandacht is voor genderdiversiteit en de diverse seksuele oriëntaties in alle lagen van het sociale leven: het onderwijs, de sportclub, de beeldvorming in de media en de reclame… Er moeten nog belangrijke stappen gezet worden zodat holebi’s en transgenders minder shit over zich heen krijgen.

Aan één muggenbeet schenk je geen aandacht, maar als je lijf volstaat kan je er niet langer omheen. Dat geeft een deuk aan je zelfvertrouwen en zorgt ervoor dat ik mezelf af en toe stiekem censureer. Dan laat ik een bepaald kledingstuk in de kast liggen omdat het misschien te gay is. Of liet ik de hand van mijn ex-vriendje eerder los omdat iemand op ons afwandelde.

Vlees en bloed

Al die berichten en ervaringen nestelen zich als parasieten onder onze huid en beïnvloeden onze psychische gezondheid. Een onderzoek van het Vlaams Expertisecentrum Suïcidepreventie uit 2016 toonde aan hoe slecht het gesteld was met het psychisch welzijn van de Vlaamse holebi’s en transgenders. Niet minder dan 22 procent van de bevraagde holebi’s ondernam al een poging tot zelfdoding, bij transgenders liep dat cijfer zelfs op tot 38,7 procent.

Want vergis je niet: we allemaal zijn mensen. Van vlees en bloed. Met gevoelens. We rouwen net zo om het verlies van een dierbare. We houden intens van onze partner(s) en kinderen. We ergeren ons ook aan de files en maken ons zorgen om het klimaat. Of het nu het kleurtje van Aster, de hoofddoek van Aya, de rosse haren van Linde of mijn seksuele geaardheid is, wie zoekt zal altijd wel een verschil vinden. Why bother? Focus liever op datgene wat ons verbindt en laat iedereen gewoon lekker zichzelf zijn, wel of niet in regenboogkleuren.

Als je zaterdag naar de verslaggeving van de Antwerp Pride kijkt, doe dat dan zonder vooroordelen. We zijn niet raar, we zijn zelfs niet bijzonder, we zijn gewoon onszelf. Of zoals de Australische comédienne Hannah Gadsby’s het in haar show Nanette (te bekijken op Netflix) verwoordde: “A man in a dress? That’s fucking weird. No it isn’t! You know what’s weird? Pink headbands on bald babies.

Stijn Depoorter is hoofdredacteur van ZiZo, het lgbt+ magazine van de holebi- en transgenderkoepelvereniging Çavaria. Dit opiniestuk verscheen ook op De Morgen.

WIN | VIP-tickets voor Pride Night

Zet wel de wekker rond de middag, zodat je stevig kan feesten voor, tijdens en na de parade. Na zo’n tien uur in de frisse buitenlucht lonkt de Pride Night. Het officiële festival draagt de veelbelovende titel Pride Circus en vindt plaats op verschillende locaties.

Enerzijds kan je terecht in drie aangrenzende zalen aan de Rijnkaai. Songfestivalwinnares Netta zal optreden in De Shop, voor Extravaganza ga je naar Club Vaag en Bar Helder huisvest Cafe de Love.

Anderzijds is Ikon een fabuleuze discotheek, meer noordelijk gelegen aan de dokken. Ook hier heb je nog keuze. In twee zalen zet het grootse evenement H.I.M iedereen aan het dansen, terwijl een derde zaal gewijd is aan Flash. Dat klinkt misschien weinig bekend, maar het is de opvolger van de iconische Le You Gay Tea Dance, wat beslist niet alleen bij Brusselaars heerlijke herinneringen oproept.

Meer info

Pagina's