ZiZo Online - Laatste nieuws

Bermuda schaft holebihuwelijk af

In mei 2017 besliste het Hooggerechtshof van Bermuda dat ook koppels van hetzelfde geslacht het recht hebben te trouwen. Inwoner Winstin Goldwin wilde met Greg DeRoche uit Canada trouwen, maar de ambtenaar van burgerlijke stand weigerde. Het koppel trok naar de rechtbank en kreeg dus uiteindelijk gelijk.
 
Helaas bleek al snel dat de politiek niet akkoord ging. Er kwam een wetsvoorstel om de gevolgen van het arrest ongedaan te maken.

Samenlevingscontract

Het Lagerhuis, heeft een wet gestemd die een samenlevingscontract creëert voor holebikoppels. Dat vervangt het huwelijk. De regering heeft dus een alternatief voorzien voor koppels die hun gezinssituatie hadden geregistreerd. De Senaat moet deze wet nog behandelen, maar ook daar wordt verwacht dat de wet wordt aangenomen.
 
Rainbow Alliance of Bermuda is teleurgesteld dat de regering voor deze regeling kiest. De LGBT-organisatie hoopt dat de Senaat de wet alsnog blokkeert. 

RECENSIE | Sam Smith: een oude ziel met een gebroken hart

De eenzaamheid van het opgroeien als homo in een grootstad, de radeloosheid na een korte wip die meer kon betekenen, het stille doodgaan na het beëindigen van een relatie… Smith bezong het met een trieste tremolo in zijn soulvolle falsetstem. Het werd een wereldsucces en voor ZiZo de plaat van 2014.

Inmiddels is de ongelukkige homo opgegroeid tot een goedlachse, succesvolle en gerestylede powergay met zowat elke prijs onder de arm die er gewonnen kon worden, van de Brits over de Grammy’s tot de Oscars… Het leek dan ook onwaarschijnlijk dat hij opnieuw een weemoedige soulplaat zou kunnen maken zonder in te boeten aan geloofwaardigheid.

En toch, en toch…

Naar eigen zeggen greep Smith terug naar de moeilijke momenten van zijn vorige relaties om er inspiratie op te doen voor opnieuw trieste liedjes over scheefgelopen relaties. Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet meteen onder de indruk was van de voorloper van het album, de single ‘ ‘Too Good At Goodbyes. Maar mijn vrees bleek ongegrond.

Gospelkoor

Toegegeven, het hele album klinkt gestroomlijnder en minder naïef dan de voorganger. Er werden duidelijk kosten noch moeite gespaard om ervoor te zorgen dat ook dit album enkele miljoenen keren over de toonbank zal gaan. Maar het genie zit in de details. Zo leek het haast onvermijdelijk dat er een gospelkoor zou mogen aanrukken, maar het dient gezegd dat er slechts mondjesmaat gebruik van wordt gemaakt. Zelfs in nummers als ‘Pray’ en ‘HIM’, beide met een spirituele inslag, is het koor nooit meer dan ondersteunend en zeker niet dominerend. ‘HIM’ is trouwens een schitterende ballade over de innerlijke tweestrijd die een jonge homo ervaart tussen zijn seksuele geaardheid en zijn geloof.

Het was misschien niet slim om ‘Midnight Train’ te kiezen als titel voor een nieuw soulnummer, zeker niet als het drumpatroon ook nog eens lijkt op dat van ‘Midnight Train To Georgia’ (1973) van Gladys Knight & the Pips. Het gevaar is niet dat Smith niet genoeg soul zou hebben om de vergelijking te weerstaan, wel het feit dat de melodie wel heel dicht heeft gelegen naast ‘Creep’ (1993) van Radiohead. Ondanks alles maakt Smiths inleving alle vergelijkingen overbodig.

Amy Winehouse

Het is diezelfde inleving die van hem eerder een mannelijke Amy Winehouse maakt dan de tegenhanger van Adele. Je voelt de geest van Winehouse zich roeren als een tornado in verschillende nummers. Nee, vrolijk zijn de meeste nummers niet, hoe je het ook bekijkt. “Why’d you have to fill my heart with sorrow?”, huilt hij met zijn vloeren falset in ‘Baby, You Make Me Crazy’. In ‘Nothing Left For You’ toont hij zich woedend, wat in Smiths songs zelden gebeurt. Die oprechtheid maakte van ‘I’ve Told You Now’ ook al een hoogtepunt op zijn debuutplaat. ‘One Last Song’ maakt voor eens en altijd komaf met de man die verantwoordelijk was voor de hartzeer die de inspiratie was voor het album ‘In The Lonely Hour’.

Sam Smith is een oude ziel met een hart dat snel breekt. Zijn stem en de manier waarop hij dat instrument bespeelt, zijn zo uniek dat hij zelfs het weerbericht zou kunnen inzingen en mensen ermee tot tranen toe zou kunnen bewegen. Gelukkig gebruikt hij ze nog steeds voor het maken van prima albums. ‘The Thrill Of It All’ is dan misschien iets minder verrassend dan zijn debuut, het is nog steeds een album dat terecht de weg zal vinden naar de harten van miljoenen mensen.

 

RECENSIE | Mr Gay Syria: Tussen hoop en wanhoop

Toen ik de uitnodiging kreeg om naar 'Mr Gay Syria' te gaan kijken, twijfelde ik geen moment. Het onderwerp ligt me zeer nauw aan het hart en de voorstelling stelde niet teleur; het relaas van een pakkende documentaire.     Ayse Toprak, de Frans-Duitse documentairemaakster met Turkse roots, heeft op subtiele wijze de pijn en het verdriet van deze mannen kunnen vastleggen. Daarnaast schuwt ze gevoelige beelden niet, die de naakte waarheid weergeven.   Twee doelen We volgen het verhaal van Mahmoud, wiens uitvalsbasis in Berlijn is. Zijn doel: een Mr Gay Syria verkiezen die kan deelnemen aan Mr Gay World.    De verkiezing gaat door in Istanbul, een stad die enorm in trek is bij Syrische LGBTQI- vluchtelingen. Een ander (en misschien wel groter) doel van Toprak is om de wereld te laten kennismaken met de Syrische LGBTQI-gemeenschap en misverstanden hierover uit te klaren. Volgens haar heeft het Westen enkel het beeld van homomannen die van een gebouw worden gegooid. Zij hoopt meer duidelijkheid te creëren over de verhalen achter de lange en harde strijd die je als LGBTQI-vluchteling voert.   Verdriet en optimisme Hussein is de winnaar van de verkiezing. Hij is een kapper uit Istanbul met een gecompliceerd dubbelleven. Uiteindelijk krijgt hij geen VISA om naar Malta te reizen, waardoor het hele plan om deel te nemen aan Mr Gay World in het water valt.   Beelden van een verslagen Hussein te midden van de Gay Pride in Istanbul, die verstoord werden door instanties, kwamen enorm hard binnen bij het aanwezige publiek in de Botanique. Toprak laat naast de pijn en het verdriet van de mannen echter ook hun niet-aflatende optimisme zien. De kleine community die elkaar steunt en begrijpt als geen ander wordt prachtig in beeld gebracht.    Blijven dromen Broederschap, amicaliteit en begrip komen afwisselend aan bod, net als de troost die de mannen bij elkaar zoeken. Iedereen blijft uiteindelijk dromen, misschien omdat dat het enige is waar ze naar uitkijken; even uit de realiteit ontsnappen.    Graag eindig ik met een quote van Hussein waar ik me zelf heel goed kan in vinden. “Mijn grote moed is vanwege mijn wanhoop gekomen.”  

Zanger Falko heeft veel plannen voor de nabije toekomst

Tijdens Idool 2011 werd er veel gesproken over je vrouwelijk uiterlijk. Hoe kijk je zelf terug op die heisa?
“Ik kijk daar sterk verbaasd op terug. Zeker nu ik veel reis en minder in België kom, ben ik een beetje teleurgesteld over de manier waarop we met elkaar omgaan op sociaal vlak. Er wordt zoveel naar het uiterlijk gekeken. Of je een kerel op het podium zet, of een jongen met hoge hakken en schmink, wordt als een compleet andere context ervaren. Zelfs als die twee personen hetzelfde nummer zingen. Mensen gaan daar toch anders naar kijken. Er is nog een grote rol weggelegd voor de opvoeding. Wanneer er vanaf een jonge leeftijd open wordt gecommuniceerd over mannelijkheid en vrouwelijkheid, worden meer vormen van zich uitdrukken als normaal gezien.”

Metamorfose

Je bent qua uiterlijk ook wel sterk veranderd.
“Dat klopt. Toch ben ik altijd mezelf geweest. Door naar het buitenland te verhuizen en veel nieuwe ervaringen op te doen, ben ik me ook anders gaan gedragen. Als je meer talen begint te spreken, ga je ook anders naar de wereld kijken. Wanneer je heel je leven in Vlaanderen blijft wonen en nauwelijks buiten komt, is het vanzelfsprekend dat je verschiet van iemand die op naaldhakken op het podium staat. Je bent dat niet gewend. In Madrid zie je heel wat mensen rondlopen op naaldhakken, ook mannen. Daar vormt dat geen probleem.”

Voor wie zich Idool 2011 niet meer herinnert. Hoe is je Idool-deelname verlopen?
“Ik heb de eerste live show nog meegedaan. Bij de selectie van 15 naar 10 kandidaten ben ik mee afgevallen. Daarna mocht ik even geen muziek meer uitbrengen. De winnaar kreeg eerst alle kansen. Dat lag vast in het deelnemerscontract. Ik heb in eigen beheer nog iets proberen uit te brengen maar dat kwam er ook niet echt van. Met muziek moet je echt constant bezig zijn. Ik heb wel steeds muziek geschreven en speel ook piano. Voor zangeres Airis, die daarna ook deelnam aan het Eurovisiesongfestival, heb ik nog een nummer geschreven: Heartbreaker.”

Naar het buitenland

Wanneer ben je naar Spanje verhuisd?
“Ik ben in 2015 naar Madrid verhuisd. Ik wou een nieuwe ervaring. Het was altijd een droom om naar het buitenland te gaan. Spanje heeft een rijke cultuur, je hebt er warm weer en de taal is niet zo moeilijk om te leren. Ik sprak nog geen Spaans toen ik naar daar vertrok. Ik deed via Skype enkele sollicitatiegesprekken. Zo kwam ik terecht bij een privéschool waar ze iemand zochten die Frans en Engels sprak. Buitenlandse studenten volgen er lessen Spaans. Ik ben er om hen te informeren over de cursussen.”

Heb je al veel vrienden in Madrid?
Falko: “Ik heb er een bredere vriendenkring dan hier in België. Mensen zijn er heel open. Heb je geen mensen om mee uit te gaan? Wel, praat met wat mensen in de metro en voor je het weet, word je uitgenodigd om met hen mee te gaan feesten.”

Ben je door te verhuizen ook in contact gekomen met nieuwe muziek?
“Ja. Op feestjes pik je veel op. Ik maak momenteel vooral deep house. Daarin is de bas heel diep. De frequentie van het geluid in zulke liederen is lager en wordt daardoor als donkerder ervaren. Er zijn nu veel liederen te horen op de radio die commercieel afgeleid zijn van dit principe. Daardoor komen er momenteel veel diepe stemmen aan bod. Dat merk je ook meteen als je naar The Voice Van Vlaanderen kijkt. Als je een lage stem hebt en je zet er een lager arrangement op, dan klinkt je stem hoger dan ze werkelijk is. Sommige stemmen worden gewoon verlaagd op een arrangement, want als je te laag gaat met je arrangement, kan het resultaat heel onnatuurlijk klinken. Ik heb een basisopleiding elektronische muziekproductie gevolgd in Madrid. Daarin zijn heel wat subgenres aan bod gekomen. Ieder genre heeft z’n eigen tempo en muziekinstrumenten die daarbij passen.”

Studio

Je adoptievader Filip De Bolster is zangleraar. Hij heeft een eigen studio in België. Hoe werk je in Madrid verder aan muziek?
“Ik ben al van mijn vijftiende actief in de studio. Ik speelde piano, wat ik een tijd wat links heb laten liggen, ook omdat ik worstelde met de notenleer. Dat heb ik de voorbije jaren opnieuw opgepikt. Ik verdiep me ook verder in de muziekproductie. Ik heb in m’n appartement in Madrid wel een kleine studio geïnstalleerd.”

Hoe begin je aan een nummer schrijven?
“Als ik al een melodie heb, speel ik het nummer. De woorden die in mij opkomen, schrijf ik op. Ik beslis niet op een bepaalde dag om over een specifiek onderwerp een nummer te schrijven. Ik zit soms met een melodie in m’n hoofd. Dan zing ik die en dan schrijf ik het nummer voor de begeleidende piano. Ik heb tegenwoordig meer inzicht in welke muziek bij mijn stem past, want in wezen heb ik altijd al diepe stem gehad. De muziekstijl moet je stem naar voren brengen. Voor mijn stem is het belangrijk om het arrangement simpel te houden. In een druk nummer met een tiental instrumenten komt m’n stem niet tot zijn recht.”

Nieuwe nummers

Werk je aan nieuwe nummers?
“Ja. Undercover maakte ik samen met Jeff Mast en Ricky Marques. Er staat ook een nieuw lied in de steigers. Daarvoor werk ik ook samen met Jeff en Ricky. Zij hebben de melodie bedacht. Ik schrijf de tekst. In februari 2018 wordt het nieuwe nummer uitgebracht. Het lied wordt iets commerciëler dan Undercover.”

Waar zitten je fans? Vooral in Vlaanderen?
“Toch ook in Madrid. Ik maak werk van optredens daar. Op Facebook merk ik dat de berichten toch uit verschillende landen komen. Er zijn wel veel fans uit Madrid en Gent, waar ik opgroeide. Ik heb veel fans van buiten België en Spanje. Wat opvalt, is dat het even duurt vooraleer je ze over de streep kunt trekken om naar een live optreden te komen. Verscheidene fans zijn wel gefascineerd door het thema, maar ze durven niet komen. Tegenwoordig komen er meer meisjes naar de concerten, terwijl het daarvoor bijna uitsluitend jongens waren. Het is heel fijn om een gemixt publiek te bereiken.”

Cd persen

Wat zijn de plannen voor de komende maanden?
“Ik ga een nieuw nummer uitbrengen. Tot nu toe bood ik de muziek vooral via iTunes aan. Ik overweeg nu een cd te laten persen. Van een volledig muziekalbum is er voorlopig nog geen sprake, maar het idee is om enkele liederen op cd te zetten. Het plan is ook om de komende maanden vaker op te treden.”

Ga je in de toekomst nog deelnemen aan talentenwedstrijden?
“Wie weet.”

Via Facebook blijf je op de hoogte van Falko's muzikale parcours.

RECENSIE | Cassablanca Voorbij: het verhaal van de eerste Belgische trans vrouw

Corinne is de eerste Belgische transgender vrouw die haar geslachtswijziging voor de Belgische wet heeft kunnen vastleggen. Ze werd geboren tijdens het interbellum, wat al doet vermoeden dat haar strijd voor haar identiteit niet evident was. Ze legde een parcours af dat “leest als een avonturenroman,” zoals de achterflap ons vertelt.    Dat de dingen haar niet in de schoot werden geworpen, belet haar niet om vol overgave haar verhaal te doen, zowel in het boek als tijdens de boekvoorstelling. De overvolle zaal vrienden, kennissen en geïnteresseerden hingen dan ook aan haar lippen – en als lezer deed ik het ook.   Corinne’s levensverhaal Het boek gaat dieper in op het reilen en zeilen van haar leven. Met een vlotte pen vertelt ze over haar jeugd; hoe ze een echt moederskindje was en hoe ze niets liever deed dan kijken hoe haar zussen zich opmaakten voordat ze uitgingen. Ze blikt terug op het nachtleven van Berlijn, waar ze als danser(es) werkte en vriend(inn)en voor het leven vond, en op de documentaire I am a Woman Now, waardoor ze veel mensen leerde kennen.    Die vriendschappen, samen met de steun van haar moeder en zussen, bleken van groot belang te zijn bij het zoeken van haar pad. Want hoewel uit het boek blijkt dat ze de beslissingen alleen nam, is het duidelijk dat de steun die ze in haar omgeving vond het mogelijk maakte om door te zetten. Voor de transgender jongeren heeft ze een drievoudige boodschap: wees jezelf, ga je eigen weg en alles is mogelijk.   Het fenomeen transgender Na Corinne’s levensverhaal volgde een twee deel van het boek, over “het fenomeen transgender.” Hierin schetsen Linda en Corinne de ‘geschiedenis’ van transgender personen in de (Westerse) medische wereld, met een focus op de geschiedenis van trans vrouwen. De vlotheid van het eerste deel wordt hier verdergezet; we maken kennis met Chevalier d’Eon, Havelock Ellis, Laurence Michael Dillon en vele andere figuren aan het scharnierpunt van de transgender kwestie.   Stijlbreuk Deze interessante en licht verteerbare geschiedenisles wordt echter een beetje onhandig afgesloten door een interview met Dr. Griet De Cuypere, voormalig hoofd van het genderteam van het UZ Gent. Niet alleen zorgt het interview-format voor een stijlbreuk, ook lees je er een paar vreemde opmerkingen over trans* personen.    Ze vindt het bijvoorbeeld raar dat er ook trans* vrouwen in moslimlanden zijn, "want zij degraderen daar naar een sociaal lagere positie." Alsof moslim(a) zijn of in een moslimland wonen betekent dat je automatisch transmisogyn (discriminerend tegen trans* vrouwen) bent. Daar komt nog bij dat vrouwen (ook cis vrouwen) in België ook discriminatie meemaken.    Conclusie Ondanks het verwarrend effect van het laatste hoofdstuk dragen de voorafgaande hoofdstukken bij tot de (Belgische) trans* stemmen die steeds zelfzekerder ruimte opeisen om zelf hun verhaal te vertellen. Op die manier kan onze gemeenschap een geschiedenis optekenen die niet in de marges geduwd wordt en die mensen toont zoals ze zijn, puur en ongefilterd door de lens van een cis/heteronormatieve maatschappij. Het is fijn om te zien dat ook in België de narratieven op gang komen. Ik kan niet wachten om meer dingen te horen, lezen en zien die verwezenlijkt zijn door trans* mensen zelf.   Kon je er die avond niet bij zijn, of je was bij de ongelukkigen die net niet in de ruimte pasten? Haal je een eigen exemplaar in huis, maar één adres: Kartonnen Dozen in Antwerpen.  

Leven in de kast: getuigenis van een experimenterende hetero

"Ik was 14 of 15 toen ik met een goede maat op vakantie was. Omdat we die avond geen meisje konden scoren, kwamen we tot de conclusie dat we het zelf konden doen. Zo heb ik ontdekt dat het wel tof was. Aanvankelijk is het bij die ene persoon, die trouwens ook hetero is, gebleven. Daarna heb ik nog met anderen geëxperimenteerd, maar dan vooral met homo’s of biseksuelen. Ik heb gehoord dat de seksualiteitsbeleving in de LGBT-gemeenschap er een stuk openlijker aan toegaat, terwijl dit bij hetero’s vaak nog een taboe is." 

Geheim blijft onder vrienden

"Ik heb eigenlijk nooit getwijfeld over mijn (heteroseksuele, n.v.d.r.) geaardheid. Ik ben ervan overtuigd dat het gewoon voor het plezier was. Mijn twee beste vrienden weten dat ik op dat vlak ruim van geest ben. Het gebeurde wel eens dat we op avonden naar porno keken en samen masturbeerden maar over die ervaring vertellen, ging nog een stap verder."
 
"Ik kom bij mijn vrienden altijd als heel cool over en op een of andere manier hadden ze het wel van mij verwacht. Op zich ging dat vertellen vrij gemakkelijk. Ik ben wel heel strikt in tegen wie ik het vertel; ik zeg het dan ook tegen heel weinig mensen. Ik sta namelijk overal bekend als de meisjesversierder en de hetero. Ik wil hebben dat mensen mij zo blijven zien."
 
"Ik ben blij dat ik zo ben. Mensen die daarmee niet akkoord gaan, weten het niet, ofwel… Iedereen gaat er heel discreet mee om. Ze weten ook dat als ze het verpesten, ik meteen weg ben."

Geen gevoelens bij jongens

"Tijdens mijn relatie spreek ik niet af met vrouwen. Het verschil is dat ik bij een vrouw wel gevoelens kan krijgen. Het klinkt misschien stom, maar dat is een vorm van respect ten aanzien van mijn vriendin. Ik zou het ook minder erg vinden mocht mijn vriendin iets met een vrouw doen dan met een jongen. Bij een jongen kan zij ook gevoelens krijgen, terwijl bij meisjes, denk ik, ze dat niet zal krijgen. Ik vind seks in een relatie belangrijk, maar ik zie een verschil in het geslacht van de personen met wie je seks hebt."
 
"Ik voel mij hierover niet erg schuldig. Mocht mijn vriendin seks hebben met een meisje en ze zou me dat vertellen, dan zou ik me wel eens afvragen waarom ze dat doet. Verder zou ik er niets van maken. Misschien ga ik wel voor mezelf er wat vragen bij stellen. Doe ik misschien iets verkeerd?"

Geen uitzondering

“Seks hebben met iemand van hetzelfde geslacht en erover praten is nog steeds een groot taboe”, vindt Bart. “Voor mij uiteraard niet, maar voor sommigen wel. En dat is spijtig."
 
Er zijn wel meer mensen als Bart die leven met een geheim. Dit kan verwarrend zijn of je ongelukkig maken. Het kan helpen om erover te praten. Je kan hiervoor anoniem terecht bij de Holebifoon op 0800 99 533 of mail naar [email protected] Via www.holebifoon.be kan je ook chatten.
 
Disclaimer: Bart is een pseudoniem. De foto bij dit artikel is niet van de geïnterviewde.
 

Arc-en-Ciel naar Grondwettelijk Hof tegen strenge regels bloeddonatie homo's

Sinds de jaren tachtig mogen MSM in België geen bloed doneren omdat het risico op hiv-overdracht te groot is. Dat levenslange verbod zette veel kwaad bloed. De federale regering en het parlement hebben dit jaar dan eindelijk werk gemaakt van een een versoepeling. 

Te lang? 

Van levenslang verbod naar een sperperiode van twaalf maanden is een mooie evolutie, stelde çavaria toen het wetsontwerp werd voorgesteld. "We zijn dan ook tevreden dat de levenslange uitsluiting eindelijk wordt afgeschaft", zei woordvoerder Jeroen Borghs.
 
Voor çavaria is dit de eerste stap. "We rekenen erop dat deze uitsluitingstermijn nog verder verkort wordt in lijn met nieuwe wetenschappelijke inzichten."
 
Dit naar analogie van het beleid in bijvoorbeeld het Verenigd Koninkrijk. Een levenslang verbod werd daar eerst 'twaalf maanden', wat daarna ingekort werd tot een onthoudingstijd van drie maanden.

Te lang!

Maar Arc-en-Ciel Wallonie vindt twaalf maanden in de praktijk een verbod tout court. "Voor het eerst sinds 1985 discrimineert de Belgische wet op grond van seksuele oriëntatie", foetert de Waalse LGBT-koepel. Een verwijzing van de gelijkschakeling van de seksuele meerderjarigheid voor hetero- en homoseks. 
 
"Minister voor Volksgezondheid Maggie De Block (Open Vld) heeft haar beloftes niet gehouden", aldus Arc-en-Ciel. "Het resultaat: een flinke dosis hypocrisie. Gays krijgen een beschamend verbod opgelegd, tenzij ze zich een volledig jaar onthouden van seksuele contacten!"
 
Het Hof van Justitie van de Europese Unie laat weliswaar enige discriminatie toe wat betreft MSM en bloeddonatie, maar deze moet wetenschappelijk onderbouwd zijn en regelmatig herzien worden. 

Crowdfunding

Voor Arc-en-Ciel Wallonie is dit voldoende om deze 'Wet van 11 augustus 2017 houdende diverse bepalingen inzake gezondheid' aan te vechten bij het Grondwettelijk Hof
 
De Waalse koepel zoekt hiervoor 3000 euro via crowdfunding. Dat geld zal onder meer dienen om de advocaten te betalen. 

OPINIE | Grenzen verleggen of verstrengen

Na gesprekken met vrouwelijke collega's moest ik al mijn kracht gebruiken om niet op mijn bureau te springen en een groot pleidooi te houden. De aanleiding was alle nieuwsberichten over Bart De Pauw. Iedereen had het plots over grensoverschrijdend gedrag. De grapjes over wie bij ons op de werkvloer er zich schuldig aan maakt, kwamen al snel. En dat is goed, erover lachen mag. Humor is een methode om dingen een plaats te geven. Het waren de ernstige conversaties waarvan mijn haren recht kwamen te staan.

Grensoverschrijdend gedrag bestaat niet

Een vrouwelijke collega vond dat grensoverschrijdend gedrag gewoonweg niet bestaat. Ze redeneerde dat iedereen een andere grens heeft. Maar net zoals de liefde voor Netflix, zijn een aantal dingen onbegrensd.

Grensoverschrijdend gedrag bestaat natuurlijk wel. Er zijn een aantal zaken die gewoon ongepast zijn en niet kunnen op de werkvloer. En trouwens niet alleen daar.

Omtrent seksueel getinte opmerkingen vonden enkelen van zichzelf dat ze daar wel tegen konden. Ze zeiden dat ze daarin gehard waren. Een vrouw hoort daar tegen te kunnen. We zijn het gewoon. Het is normaal. Euhm, neen, dat is het niet! Er wordt gesteld dat je tegen een vunzige opmerking, zo nu en dan, moet kunnen. Waarom? Waarom moet je als vrouw dit soort opmerkingen negeren, aanvaarden...? Dit moet helemaal niet.

Verantwoordelijkheid bij de dader

De verantwoordelijkheid ligt bij diegene die een ongepaste opmerking maakt. Het is aan die persoon om deze opmerking niet te maken, niet aan de andere persoon om het maar zo te laten.

Als jonge vrouw leer je snel van andere vrouwen dat dit soort dingen gebeurt en dat je het best als compliment opvat. Dit is een totaal verkeerde les. In plaats van jonge meisjes te leren dat een vuile opmerking een mooi kan compliment zijn, leer je hen beter mondig zijn. Leer hen hun eigen grenzen te bepalen! Toon hen hoe ze op een correcte manier de persoon die dit soort opmerkingen maakt op zijn plaats kunnen zetten.

Vrouwen doen het vaak zichzelf aan. Door dit soort gedrag te tolereren zal er nooit wat veranderen. En dit gedrag van vrouwen zorgt er net voor dat bepaalde zaken veel te lang in stilte blijven gebeuren. Wanneer een vrouw eindelijk de moed vindt om haar grenzen aan te geven, wordt zij gezien als een overdrijver, een dramaqueen of zelfs erger, als iemand die het waarschijnlijk zelf uitgelokt heeft. Neen! De schuld en de verantwoordelijkheid liggen bij de dader. En bij ons, de maatschappij.

De oorzaak ligt ook bij de boodschap die wij aan onze kinderen meegeven. Leer kinderen met elkaar communiceren en leer hen hun grenzen tijdig aan te geven. Dit zal meer bereiken dan hen te overladen met horrorverhalen.

 

RECENSIE | Liefde en bedrog te midden van de Arabische Lente

Ondanks het gewicht van de zich ontwikkelende Syrische burgeroorlog, maakt Stouten van ‘Het huilt voor jou’ geen overdreven dramatische vertelling of oorlogsverhaal. De combinatie van zijn virtuoze taalspel, de dreigende oorlogssfeer en een intiem liefdesspel tegen een exotische achtergrond, maken van dit boek een intrigerende en meeslepende roman.   Gedurfde thematiek Borg, een homo uit Vlaanderen, leert online de knappe Syrische dokter Tewfik kennen en besluit zijn geluk in Syrië te gaan beproeven. Alleen blijkt Tewfik een vriendin én nog een homoseksuele vriend te hebben, iets waarvan hij Borg aanvankelijk niet op de hoogte brengt. Dat Tewfik de ietwat naïeve, verliefde Borg ook nog eens als sleutel tot een rijkelijk leven in het veilige Westen ziet, maakt de situatie des te pijnlijker. Op een bijna filmische  manier ontwikkelt het verhaal zich en raken de personages verwikkeld in een kluwen van intriges en… elkaar.   Homoseksualiteit en Syrië, zeg je? Inderdaad, de combinatie van thema en locatie zijn niet meteen voor de hand liggend, maar het mag meteen duidelijk zijn dat de auteur een bijzondere affiniteit met beide heeft. En een doortastende kennis. Hij speelt de twee werelden op een ragfijne manier tegen elkaar uit in een controversieel spinsel. Dat  maakt het boek interessant.   Geen bommen, wel bloemen De tragiek van het verhaal wordt gekleurd door de indrukwekkende taalvaardigheid van Bart Stouten. De combinatie van zijn zingende zinnen en de vergane glorie van het ooit prachtige Syrische landschap zorgen voor een erg bijzondere sfeer.   Bart Stouten gooit niet met bommen in zijn Arabische Lente, maar wel met bloemen. Als je van hypnotiserend, bijna zoet taalgebruik en breinplagend lange zinnen houdt, is ‘Het huilt voor jou’ een must. Als je benieuwd bent naar het Syrië van 2012 ook. Het boek is niet altijd even makkelijk leesbaar en ontspannend, maar daar moet je je overheen zetten. Eens je ‘in’ het verhaal zit, ben je helemaal mee. En zwaar onder de indruk.   Een aanrader.  

RECENSIE | Miley Cyrus is niet zo ‘Younger Now’

"No one stays the same; you know what goes up must come down; change is a thing you can count on", zingt Miley Cyrus in de titelsong ‘Younger Now’. Nou ja, dat alles verandert en niets hetzelfde blijft, wist de Griekse filosoof Herakleitos ook al. Cyrus illustreert echter dat verandering niet gelijkstaat aan verbetering.

De Amerikaanse zangeres associeer ik met haar televisierol Hannah Montana, met het stoute ‘Wrecking Ball’, met haar ongegeneerde naaktfoto’s waarop haar okselhaar zichtbaar is en met de cover van ‘Don’t Dream It’s Over’. In de videoclip daarvan flirt ze met Ariana Grande.

Geen country met te bezeilen

Maar dat is voorbij. Met ‘Younger Now’ kijkt Miley naar het werk van papa Billy Ray Cyrus. Ze kiest net als hem voor countrymuziek. Een saaie keuze. Het album verrast niet.

Rainbowland’, met een bijdrage van Dolly Parton, bevat teleurstellend weinig regenboog. Ook in ‘She’s Not Him’ uit Miley haar panseksualiteit niet of amper.

Meh. Ik mis de goede oude, jonge Miley.

 

COLUMN | Vleeskeuring

Ik heb mijn man versierd (of beter: hij liet zich door mij versieren) op de tonen van La Bamba, ook wel gekend als de kusjesdans. In de jaren 90 verliepen holebifuiven volgens een vast stramien: eerst kreeg je liedjes allerhande, alles wat goed was om mensen op de dansvloer te krijgen, rond middernacht begonnen de Bamba’s. Niet één Bamba maar verschillende Bamba’s. Aan drie minuten kusjesdans hadden we niet genoeg, dus draaiden de DJ’s wel twintig minuten lang Bamba na Bamba.   Kussen en gekust worden Er vormde zich een grote kring van stilstaande mensen die zij aan zij hun meest sexy blik opzetten. Binnen die eerste kring was er een tweede kring van mensen die rondliepen. Af en toe kusten ze iemand uit de buitenste ring, waarna de zoener en de gezoende van plaats wisselden.    Mensen die niet van de Bamba hielden, noemden dit ‘de vleeskeuring’. Daar had het wel wat van, maar het was tegelijk ook erg spannend. Niet het feit of je er uitgepikt werd, maar wel of je avances wederkerig waren of niet. Als jij iemand gekust had en die man deed een rondje en kwam jou dan opnieuw kussen, dan wist je: hier zit iets in. Liep hij je straal voorbij, dan… enfin, dat begrijp je wel.   In mijn ogen was het meer dan een vleeskeuring. Het was een (verfijnde?) manier van communiceren, ook voor de meer verlegen mensen. Het tafereel bespaarde je ook gezichtsverlies. Je moest niet echt ‘durven’ iemand te kussen, want iedereen deed het. Je moest niet al je moed bijeenrapen om te zeggen “Ik zie je wel zitten”, een simpele kus volstond. En maak je geen illusies, het was meestal een kus op de wang. Zag de ander je niet zitten, dan sloeg hij je bij de volgende ronde over. Je was daarna natuurlijk teleurgesteld maar voorbijgelopen worden blijft aangenamer dan recht in je gezicht afgewezen te worden met “Bol het af.”   De aanhouder wint Als je genegeerd werd, kon je het nog eens proberen, maar dan moest je al erg overtuigd zijn. Pas op, soms werkte het. Was ik niet ronde na ronde blijven proberen, dan was ik nu geen 230 maanden met mijn man samen. Ik kende hem van kort voor de fuif maar had tot dan niet de moed gehad om te vragen of hij me zag zitten. En dus ging ik die avond voluit. Ik heb die avond meer met en rond hem gedanst dan in de negentien jaar die er tot nu op gevolgd zijn.   Na de twintig minuten durende paringsdans, kwamen de slows. Dan zag je al die mensen die elkaars interesse even uitgetest hadden, naar elkaar toeschieten en in elkaars armen, ogen en vaak ook mond verdwijnen. Of het daarna tot een relatie kwam, dan wel bij een stomende nacht bleef, was dan een kwestie van geluk en de bereidheid om elkaar beter te leren kennen.   Onwetende DJ Het grappige was dat veel mensen echt naar dat moment toeleefden. De avond dat ik mijn man versierde, liep het trouwens bijna fout. De DJ had nog nooit op holebifuiven gedraaid en kende de traditie niet. Ze hadden hem wel gezegd dat hij om middernacht een Bamba-moment moest voorzien, dus draaide hij plichtsgetrouw de hit van Los Lobos. Maar meteen daarna volgde een slow. De twee kringen hadden zich nog maar net gevormd. Het kussen was nog niet op gang gekomen. Je zag overal mensen verward en teleurgesteld staan kijken.    Gelukkig greep de organisator kordaat in en kregen we na die ene slow toch nog onze twintig minuten kusjesdans. Ik weet niet of ze die DJ later nog teruggevraagd hebben. Op onze trouw hebben we voor de zekerheid toch maar een andere gekozen. Eén keer het lot tarten is genoeg, niet?   Grindr, de virtuele kusjesdans Door het vleeskeuringsimago durfde ik een tijd niet aan mijn heterovrienden zeggen dat ik mijn man door een kusjesdans leerde kennen. Dat is iets wat ik vandaag nog steeds hoor, maar dan in een andere variant.    Ik ken een koppel dat elkaar heeft gevonden via de app Grindr, de virtuele paringsdans op onze smartphones. Ze zijn intussen ook al enkele jaren samen, maar meestal doen ze alsof ze elkaar via Facebook gevonden hebben. Door de gemeenschappelijke interesses, begrijp je? Eigenlijk had hun ontmoeting iets minder om het lijf.   Wat echt telt Vreemd toch dat we vandaag tientallen nieuwe manieren hebben om elkaar te leren kennen en dat we die zelf opdelen in ‘goed’ en ‘slecht’. Terwijl het toch het resultaat zou moeten zijn dat telt. Of je eerst op het uiterlijk gevallen bent, of bent afgegaan op de interessante persoonlijkheid van de ander, dat maakt toch niet uit? Als je maar mensen leert kennen waar je fijne momenten mee kunt hebben. Als we elkaar maar een beetje gelukkiger proberen te maken. Dat is uiteindelijk wat echt telt, niet?     Bruno De Lille Fractieleider Groen Brussels Hoofdstedelijk Parlement  

 

Interseks model en activiste Hanne Gaby verkozen tot Mens van het Jaar

Hun keuze viel op Hanne Gaby Odiele “omdat ze het intersekse debat op de kaart zette. Niet alleen in België maar ook internationaal. Ze ging ook spreken bij de Verenigde Naties. Toen ze ermee naar buiten kwam, had ze zich goed voorbereid. Ze wilde een rolmodel zijn. Daar was nood aan’, aldus Ruth Goossens, hoofdredactrice van Knack Weekend.   Geheim Hanne is geboren met zowel mannelijke als vrouwelijke geslachtskenmerken. Hier kwam ze pas achter toen ze zeventien was. Dokters vertelde haar ouders dat ze het maar beter geheim zouden houden. En dat deden ze. Toen ze erachter kwam wat er echt scheelde, hield ze het jarenlang verborgen uit schaamte. Maar dit jaar besloot ze ermee naar buiten te komen. Ondertussen staat ze niet enkel bekend als een topmodel maar ook als intersexactiviste.    Vaak worden er onnodige operaties uitgevoerd op intersekspersonen als ze nog zeer jong zijn. Hanne Gaby Odiele pleit ervoor om de beslissingen over deze operaties te laten gebeuren door de intersekspersonen zelf en niet door de dokters. Zelf heeft ze haar operaties als trauma’s ervaren. Zowel psychologisch als lichamelijk heeft zo’n ingreep enorme gevolgen.   Taboes doorbreken Ook het feit dat het woord genderneutraal in Nederland tot het meest irritante woord van 2017 verkozen werd, wakkert het genderdebat aan. “Voor sommige mensen wordt het debat te ver doorgetrokken. Het is een ver van hun bed show. Ze kunnen zich er niet mee associëren. Als ze iemand in hun omgeving kennen die daarmee bezig is, dan denken ze er vaak anders over’, stelt hoofdredactrice Goossens.    Bij Knack Weekend vinden ze het belangrijk om de mensen zo goed mogelijk te informeren. Ze willen alle taboes doorbreken. “De mensen hebben dat nodig. We moeten ze op de hoogte brengen dat interseks personen bestaan en hen uitleggen wat dat betekent. Dat is onze rol.”   

Australisch parlement keurt openstelling huwelijk goed

61,6 procent van het Australische volk stemde midden november 'voor' de openstelling van het huwelijk. De stemming gebeurde per brief, 12,7 miljoen mensen, meer dan driekwart van de stemgerechtigde Australiërs, brachten hun stem uit. 

"We moeten de stem van het volk respecteren. We hebben hen om hun mening gevraagd en ze hebben het ons gegeven. Het resultaat is ondubbelzinnig, het is overweldigend. Ze stemden voor eerlijkheid, voor toewijding en ja, voor liefde", zei de Australische eerste minister Malcolm Turnbull vlak na de stemming. De liberaal-nationale regering beloofde toen snel werk te maken van de openstelling en ze heeft haar woord gehouden.

Stappenplan

Vorige week keurde de Senaat het holebihuwelijk al goed. Amendementen om ambtenaren toe te staan te weigeren holebikoppels in de echt te verbinden of godsdienstvrijheid te verlenen aan bedrijen en instellingen om trouwlustige holebi's te weigeren, werden toen verworpen. Vannacht keurde het Australische parlement de wet goed waardoor koppels van hetzelfde geslacht kunnen trouwen. De stemming gebeurde bijna unaniem, slechts vijf parlementsleden stemden tegen. De goedkeuring werd op een staande ovatie in het parlement en de bezoekerstribune onthaald. 

"Vandaag stemden we voor gelijkheid, voor liefde. Het is tijd voor meer huwelijken, meer inzet, meer liefde en meer respect", zei premier Turnbull.

Aanzoek Het Australische parlementslid Tim Wilson heeft vorige week, tijdens de debatten over de openstelling van het huwelijk, zijn partner Ryan Bolger ten huwelijk gevraagd. Bolger keek vanop de bezoekerstribune toe.   ‘Dit debat is de soundtrack van onze relatie geweest’, zei een geëmotioneerde Wil­son. ‘Ik bevestigde onze band eerder met de ringen die we aan onze linkerhand dragen: zij zijn het antwoord op de vraag die we niet konden stellen. Nu blijft mij maar een ding meer te doen: Ryan Patrick Bolger, wil je met me trouwen?’ Toen Bolger 'ja' zei, brak er spontaan applaus uit in het parlement.

Nederlandse scholieren voeren op Paarse Vrijdag actie tegen hokjesdenken

Op vrijdag 8 december wordt op bijna 900 Nederlandse middelbare scholen weer Paarse Vrijdag gevierd, de dag voor LGBTI-acceptatie op school. Paarse Vrijdag staat dit jaar in het teken van hokjesdenken.   Zo’n 250 duizend scholieren dragen die dag paarse kleding om te laten zien dat iedereen op school zichzelf moet kunnen zijn, wat je seksuele oriëntatie of genderidentiteit ook is.   De scholieren voeren dit jaar actie tegen hokjesdenken. Kan een jongen op school make up dragen? Is het oké als een meisje automonteur wil worden? Kunnen jongens met jongens zoenen en meisjes met meisjes? Worden leerlingen die zich niet thuis voelen in het hokje ‘jongen’ of ‘meisje’ ook geaccepteerd? Dit soort vragen stellen scholieren dit jaar op Paarse Vrijdag aan de orde met posters, acties, feestjes en door paars te dragen.    Paarse Vrijdag vindt jaarlijks plaats op de tweede vrijdag in december en wordt georganiseerd door COC’s Gender & Sexuality Alliance (GSA) Netwerk. Een GSA is een groep scholieren die vindt dat iedereen op school zichzelf moet kunnen zijn, ongeacht seksuele oriëntatie of genderidenteit.

'Genderneutraal' staat in Nederlandse lijst voor het irritantste woord van 2017

Het Instituut voor de Nederlandse Taal organiseert een ludieke poll om te bepalen welke "irritante" woorden of uitdrukkingen uit de Nederlandse taal moeten verdwijnen. In de Nederlandse lijst is het woord 'genderneutraal' opgenomen, in de Vlaamse lijst niet. 

Op hun site vind je deze motivering terug: "Nederland is het woord genderneutraal vaak ingestuurd omdat mensen het een irritante hype vinden. Maar op het woord zelf is ook commentaar: 'gender is niet neutraal', 'lelijke samenvoeging van een Engels en een Nederlands woord'."

Partners van hetzelfde geslacht kunnen vanaf 2019 trouwen in Oostenrijk

Sinds 2009 kunnen holebikoppels een geregistreerd parnterschap aangaan in Oostenrijk. Huwen was niet toegestaan. De rechter boog zich op verzoek van twee vrouwen over deze wet. Zij vonden dat het verschil tussen een geregistreerd partnerschap en een huwelijk holebistellen discrimineerde. De rechter gaf de vrouwen gelijk en haalde een streep door de bewuste wet. 

Hierdoor kunnen Oostenrijkse partners van hetzelfde geslacht vanaf 1 januari 2019 trouwen. De Oostenrijkse LGBT-organisatie Homosexuellen Initiative Wien (HOSI) is verheugd, aldus voorzitter Christian Högl.

Ook de Oostenrijkse Conchita Wurst, die in 2015 het Eurovisiesongfestival won voor haar land, uitte haar vreugde op haar Facebookpagina met een resem emoji's en deze boodschap: "#MarriageEquality FINALLY arrives in Austria, starting on Jan 1st, 2019! "

Oostenrijk is het zestiende Europese land dat het huwelijk openstelt voor personen van hetzelfde geslacht.

Victor Madrigal-Borloz nieuwe VN-monitor tegen holebifoob en transfoob geweld

Victor Madrigal-Borloz volgt de Thai Vitit Muntarbhorn op, die ontslag nam omwille van gezondheidsredenen. Voorheen was hij secretaris-generaal van de Internationale Raad voor de Rehabilitatie van Folteringsslachtoffers. Daar was hij getuige van het geweld en de discriminatie tegen de LGBT-gemeenschap. 

Ruth Baldacchino en Helen Kennedy, co-secretarissen-generaal van ILGA, zijn alvast verheugd met de aanstelling van Madrigal-Borloz. "De expertise die hij heeft op het vlak van mensenrechten op internationaal niveau en zijn luisterbereidheid naar het middenveld toe, zijn passend voor de rol die hij zal spelen." 

Madrigal-Borloz zal zich vooral bezighouden met de implementatie van de bestaande internationale mensenrechtenwetgeving met betrekking tot seksuele oriëntatie en genderidentiteit. Daarnaast moet hij ook het bewustzijn verhogen van geweld en discriminatie tegen LGBT-gemeenschappen. Verder zal hij ook in dialoog gaan en samenwerken met landen om LGBT-vriendelijke maatregelen uit te voeren. Waar nodig zal hij die landen ook adiviseren.   Opmerkelijk: Er was weinig genderdiversiteit onder de elf kandidaten voor de functie. Slechts één vrouw en geen transgendere of niet-binaire kandidaat.

BLOG | Seksisme en homofobie zijn de regel in Armenië

Ik moet toegeven. Armenië is één van de landen waar ik het minst van wist op vlak van wetgeving ten opzichte van holebi’s, transgenders en gender. Het is een land dat eerder aanleunt bij Rusland, dan bij de Europese Unie, dus ik kon wel verwachten dat de situatie voor vrouwen, holebi’s en transgenders er allesbehalve rooskleurig was.   Ik had een aantal jaren geleden eens de—in Azerbeidzjan verboden—roman ‘Artush & Zaur’ gelezen. Het was een verhaal over een Armeense en een Azerbeidzjaanse jongen die verliefd werden op elkaar, maar ze werden door de oorlog om de Nagorno-Karabach uit elkaar gehaald. Het was me dus wel duidelijk dat thema’s zoals homoseksualiteit en gendergelijkheid zeer gecontesteerd zouden zijn.   Een ideale gelegenheid dacht ik om mijn “gay power” te gebruiken om de situatie voor vrouwen, holebi’s en transgenders te verbeteren. Bovendien waren op de training niet enkel Armenen aanwezig, maar ook Oekraïners, Georgiërs, Polen en Litouwen. Allemaal landen waar het debat rond LGBT en vrouwenrechten volop aan de gang is.   Selectieve geboortes Onlangs had de Financial Times al gerapporteerd over het fenomeen van ‘sex selective abortions’ in Armenië.   Van zodra vrouwen te horen krijgen dat ze zwanger zijn van een meisje, trekken heel wat van hen naar de arts om abortus te plegen. Dit getuigt van een samenleving die doordrongen zit van seksisme en een gigantisch gebrek aan respect voor vrouwen heeft.   Kenmerkend voor dit fenomeen is de Facebookpost van het stadsbestuur van Yerevan op 27 oktober. Wekelijks deelt men mee hoeveel jongens en meisjes geboren zijn in de Armeense hoofdstad. Bij de post van 27 oktober werd duidelijk tot wat voor schrijnende situaties het fenomeen van ‘sex selective abortions’ leidt. Er werden in de week voorafgaand 47 jongens geboren en slechts 10 meisjes. Je vraagt je dan af of die samenleving binnenkort niet te veel jongens en te weinig meisjes zal tellen.    Vrouwen worden in Armenië nog steeds uitgesloten van een aantal beroepen. Een vrouwelijke soldaat of metrobestuurder zul je er niet aantreffen. Daarbovenop emigreren ook heel veel van de jongens naar Rusland. Ze verdienen daar een veelvoud van wat ze in Armenië verdienen en kunnen zo ook hun familie aan het thuisfront onderhouden.   Minderwaardig De Armeense samenleving is doordrongen van seksisme. Ondanks het feit dat vele jonge vrouwen die ik sprak studeerden aan de universiteit, waren ze ook echt overtuigd van het feit dat zij een minderwaardige rol dienden op te nemen in de samenleving. Eén van de meisjes gaf me toe dat ze abortus zou plegen mocht ze zwanger zijn van een meisje. Tijdens de training sliepen we allemaal samen op een hotel. Eén van de Armeense deelneemsters reisde echter iedere dag meer dan een uur naar het training camp, omdat ze van haar familie als vrouw niet op een hotel mocht slapen. Blijkbaar is op een hotel slapen een “mannending” in Armenië.   Datzelfde meisje vertelde me dat als ze voor de kerk zou trouwen dat ze niet de gewone trouwbelofte—zoals in Europese kerken van toepassing is—moest doen, maar ook haar ondergeschiktheid aan haar man moest zweren. Een andere Armeense deelnemer wees me er op dat onder de Jezidi-minderheid in Armenië ook uitgehuwelijkt wordt. De jongen mag een meisje uitkiezen om mee te gaan trouwen, mits toestemming van de familie van dat meisje.   Gelegitimeerd jaloers Schrijnend is het verhaal van Diana, een moeder van 2 dochters wonend in Ararat. Ze werd door haar man afgeranseld en met 21 messteken vermoord voor de ogen van haar kinderen. Echter kreeg de man maar 3 jaar en 8 maanden celstraf, omdat de vrouw verdacht werd van overspel. Hij kreeg strafvermindering van de rechter omdat hij gelegitimeerd jaloers was.   In de voorbije vijf jaar zouden er 30 vrouwen thuis vermoord zijn. Huiselijk geweld is er schering en inslag. Exacte cijfers zijn er niet, omdat het platteland moeilijk berekenbaar is.   In 2015 zijn er bijvoorbeeld 784 gevallen van huiselijk geweld gerapporteerd bij de politie, maar dit cijfer geeft uiteraard totaal niet de realiteit weer. De coalitie van organisaties die opkomen voor de rechten van vrouwen ontvangen jaarlijks al meer dan 2000 oproepen van vrouwen. Dit wijst er op dat heel veel vrouwen huiselijk geweld niet rapporteren uit schrik voor represailles. De Armeense politie is namelijk door en door corrupt.   Taboesfeer Het viel me op dat alle jongeren die deelnamen aan het project een zeer beperkte kennis over LGBT hadden.   In landen zoals Oekraïne, Georgië en Armenië is dit echt nog taboe. Er wordt niet over gesproken. Toch werd me snel duidelijk dat heel wat van de deelnemers er heel wat interesse in hadden. Ik kreeg heel wat specifieke vragen over hoe men het thema uit de taboesfeer kon halen in hun land. Jongeren willen vooruitgang. Het verbeteren van de levensomstandigheden van holebi’s en transgenders is een ideaal meetpunt daarvoor.   De LGBT-beweging in Armenië staat nog in zijn kinderschoenen.   Onder jongeren is men duidelijk meer open-minded ten opzichte van holebi’s en transgenders dan de oudere generaties, maar toch worden ook die sterk beïnvloed door Rusland. Dit jaar nog hadden LGBT-bewegingen in Armenië een affichecampagne gestart voor meer verdraagzaamheid. Twee dagen na de start van de campagne werden de affiches door het stadsbestuur van Yerevan al naar beneden gehaald.   Onlangs gaf de president Serzh Sargsyan nog een medaille aan de leider van een homofobe krant in Armenië. Toen ik zelf een post op Instagram plaatste van mijn aanwezigheid in Yerevan, kreeg ik tientallen bedreigingen over me heen.   Op zoek naar een nieuwe identiteit Armenië is een land met veel uitdagingen. Geopolitiek ligt het in het midden van verschillende broeihaarden. Het is een land op zoek naar een nieuwe identiteit. Het zit letterlijk gesandwiched tussen Rusland, de Europese Unie en het Midden Oosten.   Er valt ongetwijfeld nog een hele weg te bewandelen voordat het leven van vrouwen en LGBT er draagbaar te noemen zal zijn. Echter ging ik toch naar huis met een gevoel van hoop. Ondanks de moeilijkheden die jonge vrouwen er dagdagelijks ondervinden, slagen sommigen er toch in ‘hun mannetje te staan’.   De samenleving heb ik er niet kunnen veranderen. Wel heb ik enkele jonge dames en heren kunnen doen inzien dat het ook anders kan. Dat zij wel een belangrijke plaats in hun maatschappij hebben. Één van de Armeense deelneemsters stuurde me achteraf het volgende berichtje: ‘Thank you Remy. I’m very happy having the chance to meet and know you. You broke some stereotypes for me and I’m very grateful.’    Mission accomplished!   Dit opiniestuk verscheen ook op MO*. Meer lezen van Rémy, volg hem op Twitter: @remybonny

 

Aanzoek in Australisch parlement tijdens debat holebihuwelijk

Het Australische parlementslid Tim Wilson heeft tijdens de debatten over de openstelling van het huwelijk zijn partner Ryan Bolger, die vanop de bezoekerstribune toekeek, ten huwelijk gevraagd. 

‘Dit debat is de soundtrack van onze relatie geweest’, zei een geëmotioneerde Wil­son. ‘Ik bevestigde onze band eerder met de ringen die we aan onze linkerhand dragen: zij zijn het antwoord op de vraag die we niet konden stellen. Nu blijft mij maar een ding meer te doen: Ryan Patrick Bolger, wil je met me trouwen?’ Toen Bolger 'ja' zei, brak er spontaan applaus uit in het parlement.

Het Australische volk stemde midden november 'voor' de openstelling van het huwelijk. Vorige week keurde de Senaat het holebihuwelijk goed. Nu moet alleen het Australische parlement (het Lagerhuis) zich er nog over uitspreken. De kans bestaat dat de stemming donderdag al plaats zal vinden. Australië wordt dan het 26stee land dat het huwelijk openstelt. 

Identieke tweelingen met verschillende geaardheid onderzocht

Onderzoekers van de Universiteit van Essex nemen identieke tweelingen met een verschillende geaardheid onder de loep. Identieke tweelingen brengen immers een gangbare theorie aan het wankelen: hoe kan dit als geaardheid (grotendeels) genetisch is?
 
Om niet enkel op het woord van de tweelingen af te gaan, vragen ze willekeurige deelnemers om de geaardheid te raden op basis van kinderfoto's. Deze methode is onderhevig aan kritiek, omdat het de stereotypen bevestigt.
 
Een van de wetenschappers, Gerulf Rieger, zegt dat er voor intrede van de pubertijd al merkbare verschillen zijn. Hij noemt prenatale hormonen als meest waarschijnlijke oorzaak. De ervaring in de baarmoeder kan voor de tweeling verschillen: een andere voeding, een andere blootstelling aan hormonen.

Pagina's