ZiZo Online - Laatste nieuws

WIN | Duotickets 'La Reprise'

Wat is theater? Wat betekent emotie, présence, geschiedenis op het toneel? Wat is tragiek? Welke gebeurtenissen raken of kwetsen ons, maken ons kwaad en drijven ons artistiek engagement?

Op een nacht in april 2012 geraakt Ihsane Jarfi in gesprek met vier jonge mannen op de hoek van een straat voor een homoclub in Luik. Twee weken later wordt hij dood aangetroffen aan de rand van een bos. Hij werd urenlang gemarteld en met geweld vermoord. De misdaad schudt de hele stad door elkaar. Nu wordt de moord voor het eerst op de scène gereconstrueerd.

Sinds het bestaat, bezweert theater de doden, ritualiseert het zonden en collectieve trauma's. In het eerste deel van de reeks Histoire(s) du théâtre benadert auteur en regisseur Milo Rau de tragedie als een allegorisch misdaadspel. Wat is er aan het begin van een misdrijf? Opzet of toeval? Welke rol speelt het publiek? Wat is de schuld van het collectief? Kan een misdaad überhaupt gereconstrueerd worden? Wie zal er op het podium staan? Samen met de vier acteurs Sara De Bosschere, Sébastien Foucault, Johan Leysen en Tom Adjibi, magazijnier Fabian Leenders en hondensitter Suzy Cocco volgt hij het spoor van een vreselijke misdaad, op zoek naar de fatale gebeurtenissen en emoties van de tragische ervaring: verlies en verdriet, leugen en waarheid, ramp en angst, wreedheid en terreur. Professionele en niet-professionele acteurs overdenken zowel hoogte- als dieptepunten van het leven en kruipen in de huid van de protagonisten van een brutale moordzaak. Zo ontstaat een manifest voor een democratisch ‘theater van de reële’.

Neem deel aan deze wedstrijd en win een duoticket voor de voorstelling op 16 mei. Meer info.

 

 

WIN | Duotickets musical 'An American In Paris'

Deze adembenemende en Tony Award winnende musical, gebaseerd op de gelijknamige Oscar winnende MGM film, vertelt het vurige verhaal over het ontdekken van ware liefde in de Lichtstad. Met prachtige muziek en tekst geschreven door George en Ira Gershwin, schitterende ontwerpen en showstoppende choreografie heeft de musical een recordaantal van 28 vijf sterren recensies, An American in Paris komt binnenkort vanuit Londen’s West End naar een bioscoop bij je in de buurt!

De musical wordt op 16 mei vertoond in verschillende vestigingen van Kinepolis: Gent, Brugge, Brussel, Kortrijk, Leuven, Hasselt, Oostende en Antwerpen. Meer info.

 

Bo Van Spilbeeck als stripfiguur op sticker van Rode Kruis

Bo plaatste een bericht op Instagram om het Rode Kruis en de 13.000 vrijwilligers die stickers verkopen te bedanken om van haar ook een stripfiguur te maken.

Vorig jaar werd de sticker voor de verkoop aangepast omdat een meisje flauwviel voor Fanny Kiekeboe. Het meisje werd uiteindelijk vervangen door een jongen omdat ‘het de aandacht te veel afleidde van de humor’, zei An Luyten van Rode Kruis toen aan Gazet Van Antwerpen. "Wij steunen diversiteit, maar bij onze sticker moet de grap in een oogopslag duidelijk zijn. We legden het eerste ontwerp voor aan een testpubliek, en zij begrepen het niet goed. Maar het was niet de bedoeling om een lesbisch meisje te weren."

Genderidentiteit en seksuele diversiteit bespreekbaar maken in woonzorgcentra: een kwestie van respect

KliQ is de vormingspartner van çavaria, de Vlaamse koepel voor holebi’s en transgenders. Het voorbije jaar gaven ze over deze thema’s vorming op maat aan een aantal WZC. In een panelgesprek gaven ze hun ervaringen mee aan de aanwezigen van de studiedag.

Ruimte creëren

Het is belangrijk dat de bewoners het gevoel krijgen dat er ruimte is om over het onderwerp te praten. Het begint met een open houding van het personeel in het WZC, en dan niet enkel de zorgverleners maar ook de poetsdienst, de administratieve medewerkers en de directie. Laat alle personeelsleden de vorming volgen. “Na de vorming begonnen onze medewerkers na te denken hoe ze hiermee zelf aan de slag konden gaan”, zegt Kelly Neuckermans van WZC Mater Dei in Heikruis.

“Als personeelsleden om persoonlijke, culturele of godsdienstige redenen moeite hebben met holebi’s en transgenders, dan spreek ik hen daar in hun functioneringsgesprek op aan. Bij nieuwe sollicitanten pols ik telkens of ze de waarden van ons WZC delen”, stelt Liesbet Ooghe van WZC Stil Geluk in Geraardsbergen.

Intakeformulieren aanpassen

Verschillende WZC pasten hun opnamebeleid en intakeformulieren al aan. De standaardomschrijving man/vrouw werd vervangen door ‘partner’. “Die kleine aanpassing geeft toekomstige bewoners meer ruimte om zichzelf te zijn. Om het bespreekbaar te maken”, zegt Dominique Sette van WZC Amphora in Wingene.

Intimiteit vs. seksualiteit

“Ons WZC wilde eerst rond het thema intimiteit werken en in een later fase seksualiteit bespreekbaar maken. Stapsgewijs werken leek ons de beste manier om de materie bespreekbaar te maken”, stelt Lieve Biebaut van WZC Ter Leenen uit Nevele. “KliQ heeft goed rekening gehouden met de werkwijze die we voor ogen hadden.”

Deurhanger

Privacy is heel belangrijk voor de bewoners van een WZC. Daarom gebruiken vele WZC een deurhanger waarmee de bewoner kan aangeven dat hij niet gestoord wil worden. Die deurhanger is losgekoppeld van intimiteit en seksualiteit, om schaamte te vermijden en zeer laagdrempelig te blijven. Als een bewoner de deurhanger ophangt, dan wil die even alleen zijn, een gesprek met de notaris hebben, een intiem moment met hun partner, even samenzijn met de familie…

Eenzaamheid

Op de studiedag waren een aantal interessante sprekers. Zo hield professor en politica Petra De Sutter een pleidooi voor meer aandacht voor oudere holebi’s en transgenders. Naar schatting zijn er 200.000 LGBT-senioren, er zijn slechts vijf LGBT-verenigingen die zich focussen op ouderen. “De samenleving wordt harder, de eenzaamheid bij senioren neemt toe. Zeker bij LGBT-senioren die vaak geen (klein)kinderen hebben. Dat heeft een weerslag op hun mentale gezondheid.”

“Holebi- en transfobie komen op jonge leeftijd voor bij je coming out, maar kunnen er op latere leeftijd in het WZC ook voor zorgen dat je terug in de kast kruipt. Dominante heteronormativiteit en holebi-onvriendelijkheid kan en mag niet in de zorgsector. Het beleid mag niet enkel steunen op wetgeving, maar je moet ook de harten van de zorgverleners en de medebewoners winnen”, aldus De Sutter.

Nog steeds taboe

“Seksualiteit wordt nog vaak gelinkt aan jeugdigheid. Dat oudere mensen nog seks hebben, daar staan we niet bij stil. Het gevoel dat dit onderwerp onbespreekbaar is, leeft anno 2018 nog steeds”, zegt Lieslot Mahieu, directeur ouderenzorg voor het OCMW Tienen.

Ouderen blijven het liefst van al zo lang mogelijk thuis wonen. Sommigen hebben angst om naar een WZC te verhuizen omdat ze schrik hebben om hun identiteit te verliezen. Sommigen kruipen terug in de kast omdat ze bang zijn om niet aanvaard te worden.

“LGBT-ouderen vragen geen voorkeursbehandeling, ze willen vooral respectvol en vriendelijk geholpen worden en dat hun specifieke noden erkend worden. Daarnaast willen ze zelf kunnen beslissen naar welk type instelling ze gaan. Sommige senioren zouden graag naar een WZC dat specifiek op LGBT’s gericht is willen verhuizen, terwijl anderen dat net niet zien zitten”, stelt Mahieu.

Stormachtig Stil

Eveline van de Putte is de auteur van Stormachtig Stil, levensverhalen van roze ouderen. Met haar Tour d’Amour reist ze langs instellingen voor zorg en welzijn en hogescholen. Met haar verhalen wil ze taboes doorbreken en onbekende groepen een stem en gezicht geven. Ze beroerde de zaal met een pakkend verhaal. Binnenkort verschijnt haar nieuwe boek: Nieuwe namen, verhalen van transgender ouderen.

Een andere opvallende gast op de studiedag was Bart Hesters, finalist Mister Gay Belgium 2018. Hesters werkt zelf in de zorgsector en koos voor zijn verkiezingsthema iets wat hem nauw aan het hart ligt: de situatie van oudere holebi’s in een WZC. “Ik heb vandaag heel veel inspiratie opgedaan waar ik de komende weken zeker mee aan de slag ga in mijn campagne. Ik was ook geraakt door het verhaal dat Eveline van de Putte vertelde. Ik ga zeker haar boek lezen”, vertelt Hesters.

Opnemen in onderwijsaanbod

Tenslotte hield Jo Vandeurzen, Vlaams minister voor Welzijn, Volksgezondheid en Gezin een pleidooi om genderdiversiteit beter bespreekbaar te maken. Hij gaf toe dat de overheid nog een hele weg af te leggen heeft. “Om de goede zorgcultuur in de praktijk te brengen, moeten er namelijk voldoende middelen vrijgemaakt worden”, aldus Vandeurzen.

Daarnaast hamerde hij op het feit dat zorgverleners ook tijdens hun studies de nodige competenties moeten verwerven om op een correcte manier met hun patiënten om te kunnen gaan. “Daarom ga ik bij de onderwijsinstanties pleiten om het thema genderidentiteit en seksuele identiteit mee te nemen in het opleidingsaanbod voor zorgverleners”, stelt Vandeurzen.

De studiedag focuste op de WZC, terwijl het overgrote deel van de LGBT-senioren nog thuis woont. Een vervolg van dit project is wenselijk voor de zorgverleners die bij de patiënten aan huis komen. Afwachten of de minister hier middelen voor vrijmaakt.

Word jij regenboogambassadeur?

Wil jij holebi en transgender ouderen een gezicht en een stem geven? Neem dan een kijkje op de site https://regenboogambassadeurs.be/ en geef je op als vrijwilliger.

“Ons WZC heeft een regenboogvlag aangeschaft die we op 17 mei, de Internationale Dag tegen Holebi en Transfobie, zullen ophangen”, besluit een enthousiaste Annelies Marysse van WZC Heiveld in Gent.

Aan de slag?

Op de website van KliQ vzw vind je alle ontwikkelde materialen van het project 'Tachtig Tinten' terug.

COLUMN | Ik mis Mausi

Het resultaat is een ontwapenende coming-out film met alle bijbehorende clichés: verliefdheid op de Franse juf, vrouwencafés met deurbel, een discreet gekaft ‘hoe vertel ik het thuis’-handboek, cassettes met empowering holebi-hits, onbegrijpende ouders, afkeurende blikken op straat… Kortom: the works.

Subcultuur

Groot was het contrast met de coming-out van transgender VTM-journalist Bo Van Spilbeeck. Gesteund door de voltallige pers deed Bo smoothly haar intrede op het scherm. Politici en publieke figuren vielen over elkaar heen om haar geluk te wensen. Op één kleine hick-up na – de katholieke studentenvereniging KVHV noemde geslachtsverandering onnatuurlijk – was het een vlekkeloze uiting van hypertolerantie. Prachtig, maar strookt het met de realiteit? 

Even terug naar de jaren 90. De tijd van Queer as Folk, When Night is Falling en Priscilla, Queen of the Desert. Cafés galore, jongerengroepen, praatprogramma’s. Yasmine. De holebi-beweging emancipeerde zich met rasse schreden, en ook juridisch ging het snel: het samenlevingscontract, het homohuwelijk, adoptie. Maar werd de samenleving toleranter? En vooral: ging de subcultuur zichtbaar deel uitmaken van de maatschappelijke realiteit? 

Helaas. Neen. Zodra ‘de strijd gestreden was’, verdwenen we uit de zichtbaarheid. De subcultuur verdween (‘niet meer nodig’), maar we kregen evenmin een plaats in de mainstreamcultuur. Je ziet ons nauwelijks opduiken in literatuur, toneelstukken of films, want dat schaadt de herkenbaarheid voor hetero’s. Kortom: we mogen een probleemthema zijn, een nieuwsitem, of onzichtbaar, maar een normaal onderdeel van de maatschappelijke realiteit, een procentueel evenredig vertegenwoordigde groep, dat niet.

Duurzame zichtbaarheid

Ook daaraan dacht ik, in de nasleep van Bo. Dat die opstoot van aandacht goed is, maar niet genoeg. Dat zichtbaarheid duurzaam moet zijn, en niet alleen contextueel. 1 op 3 transgenders krijgt te maken met agressie. 1 op 2 vindt geen werk. De voorbije maanden stapten twee jonge transgenders die ik kende uit het leven, 4 op 10 ondernemen een poging. Grootste probleem: intolerantie en gebrek aan rolmodellen. Net daarom is het cruciaal, voor LGBT+’s én voor hetero’s, dat we zichtbaar blijven. In de wereld en in de kunst. Want zichtbaarheid brengt vertrouwdheid, en kunst kan ons empathie bijbrengen voor wat ons vreemd is, en voor de ander die we niet kennen. Of die nu Bo of Mausi heet.

Gaea Schoeters is journalist, scenarist en auteur. Deze column verscheen ook in ZiZo 142. Je kan een gratis exemplaar van ZiZo meenemen in onze afhaalpuntenOf neem een abonnement, dan krijg je het nummer toegestuurd.

Mister Gay Belgium Jaimie Deblieck neemt deel aan speciale week van Komen Eten

Jaimie vertelt aan ZiZo dat hij altijd open staat voor nieuwe ervaringen en meteen ging akkoord. Om een tipje van de sluier te lichten over de wedstrijd kan hij al vertellen dat het een zware maar heel leuke week was met lange draaidagen. De drie andere kandidaten zorgden er dan voor dat die dagen voorbij vlogen. "Koken zit in de familie", zegt Jaimie, "mijn vader en nonkel hebben samen een restaurant. Al moet ik wel toevoegen dat ik vooral gewoon ben om om lekker te eten, minder om het zelf klaar te maken."

Operatie

Vorige week is Deblieck geopereerd aan zijn amandelen, wat voor veel pijn zorgde. Begin deze week moest hij zelfs opnieuw opgenomen worden. Een nabloeding was de boosdoener. Door de complicaties van de operatie kan hij anderhalve week geen werk doen voor Mister Gay Belgium, maar het goede team achter hem zorgt ervoor dat alles vlot blijft verlopen. Gelukkig is hij al aan de beterhand en kan hij, als alles goed verloopt, eind deze week het normale leven terug oppikken.

Positief

Vorige week nam ook Peter Positief, een andere Lgbt+-kandidaat, deel aan het programma. De 49-jarige sportcoach Peter Dombret, beter bekend als Peter Positief, gooide zijn leven over een andere boeg toen hij de hiv-diagnose een plaats leerde geven in zijn leven.

Om Jaimie's kookkunsten te zien is het nog afwachten tot volgende week. Komen Eten kan je maandag t.e.m. donderdag om 19.45 uur op Vier zien.

‘Kiss-in’ aan Brusselse Beurs als antwoord op holebifoob geweld

Iedereen was is uitgenodigd om in het openbaar te tonen dat liefde geen grenzen kent en dat iedereen van iedereen mag houden. Honderd tot tweehonderd mensen kwamen de actie steunen en oproepen tot verdraagzaamheid. "Zo veel solidariteit op zo'n korte tijd voelde heel oprecht en open", liet deelnemer Alexi De Greef aan ZiZo weten. 

Geen extra rechten maar dezelfde

"De sfeer en de toespraken waren assertief, we stonden daar om onze plek in de stad, de openbare ruimte terug te eisen. Niks gelatenheid of angst, we laten ons niet doen: dat straalde het kussen en het knuffelen uit", zegt Bruno De Lille, fractievoorzitter Groen in het Brussels Hoofdstedelijk Parlement aan ZiZo. Hij was om drie redenen met zijn man aanwezig op de kiss-in. "Ik vind het belangrijk om te laten zien dat de openbare ruimte van iedereen is. Dat het niet aan anderen is om te bepalen hoe LGBT’s er zich moeten gedragen. De houding: je mag holebi of trans* zijn, maar we willen er niet mee geconfronteerd worden, is niet aanvaardbaar en discriminerend. We vragen geen extra rechten maar wel dezelfde."

"Verder is het ook een signaal naar de Stad Brussel toe: als ze een open en welkome stad wil zijn, dan moet ze dit holebifoob geweld hard aanpakken."

"De derde en laatste reden is misschien wel de belangrijkste: het is ook om de slachtoffers een hart onder de riem te steken. Op zo’n moment wil ik hen laten voelen dat ze niet allen staan, dat er mensen zijn die met hen willen steunen. Met deze kiss-in geven we een gigantische knuffel aan de slachtoffers. We laten hen voelen dat we met hen meeleven."

VIDEO | Genderstereotypen doorbreken via poetry slam

Voor degenen voor wie dit nog onbekend klinkt: poetry slam is een performancekunst waarbij de artiest met veel expressie een ritmische tekst brengt die vaak humoristisch of maatschappijkritisch getind is. 

"Kunst en performance is een ideale manier om een gevoelige boodschap over te brengen op het publiek. Het maakt het veel toegankelijker", aldus Gieghase. Eén van hun grootste inspiraties is Andrea Gibson, genderqueer en een fulltime poetry slam artiest uit Colorado. "Andrea brengt hun tekst met een overtuigende innerlijke kracht, een boodschap waar je niet omheen kan." Zowel Gieghase als Gibson zijn een deel van een alsmaar groter wordende gemeenschap van artiesten die op het podium de maatschappij aan het denken wil zetten.
 

Xavier Taveirne gaat op zoek naar verborgen en vergeten verhalen uit de homobeweging

Taveirne is de meest recente winnaar van De Slimste Mens Ter Wereld. Daarnaast is hij vooral bekend als voormalig presentator van De Ochtend op Radio 1 en van De Zevende Dag op Eén. 

Zondagskind

“Toen het productiehuis De Chinezen me contacteerde om mee te werken aan deze reeks, moest ik er toch even over nadenken. Ik wilde niet dat de reeks over mij zou gaan. De negatieve reacties die ik kreeg na mijn coming out, kan ik bij wijze van spreken op één vinger tellen. Op dat vlak ben ik een zondagskind”, zegt Taveirne aan ZiZo.

“De strijd die de holebipioniers de voorbije decennia hebben geleverd voor de aanvaarding van holebi’s, heeft mijn makkelijke coming out mogelijk gemaakt. Toen ik dat besefte, vond ik het als het ware mijn plicht om toe te zeggen.” 

Persoonlijke verhalen

Will Ferdy is een van de gasten in de reeks. In 1970 was hij de eerste Bekende Vlaming die openlijk over zijn homoseksualiteit sprak. Zijn outing veroorzaakte toen heel wat commotie. Daarnaast gaat Taveirne ook in gesprek met andere pioniers uit de homobeweging. Ook mensen die niet op de barricades stonden, en hun homoseksualiteit lange tijd verborgen hielden, komen aan bod.

Doodsvonnis

Taveirne is onder de indruk van de vele verborgen en vergeten verhalen die hij te horen kreeg tijdens de opnames. “De jongere generaties holebi’s kunnen zich anno 2018 niet meer voorstellen welke lans hun voorgangers gebroken hebben voor de aanvaarding. Wij hebben keuzes die zij niet hadden. Onze seksuele oriëntatie definieert ons veel minder omdat het - meestal – geen issue meer is. Huisje, tuintje, kindje was vroeger niet mogelijk. Alles moest verdoken gebeuren.”

Wat Taveirne het meest aangegrepen heeft, zijn de verhalen over de aidscrisis in de jaren 80. Wie toen te horen kreeg dat hij besmet was met aids, kreeg als het ware een doodsvonnis. “Ik heb met mensen gesproken die me vertelden dat ze elke week wel naast de doodskist van een vriend stonden. Een ontzettend pakkende getuigenis, die me nog steeds aangrijpt nu ik erover praat.”

De opnames lopen tot de zomer. De reeks zal dit najaar te zien zijn op Canvas. 

Holebifobe reacties tijdens Trinxx' promotour voor Belgium’s Got Talent

Raf Van Puymbroeck (Mister Gay Belgium 2016), Jef De Prins en Yannick Van Damme vormen samen Trinxx, een urban streetdance formatie. Het drietal wil met de act en deelname aan Belgium’s Got Talent het hokjesdenken en enkele heersende taboes over genderidentiteit en -expressie aankaarten en doorbreken.

“We hebben geprobeerd om de feedback die we tijdens de voorrondes van de jury kregen mee te nemen in onze act voor de studioshow. Hogere hakken, meer show, andere outfits, een totaalconcept om onze dansperformance naar een hoger niveau te brengen”, zegt Van Puymbroeck aan ZiZo.

Vijftien centimeter

“De kijkers mogen zich verwachten aan een echte show. In deze studioshow dansen we op high heels van maar liefst vijftien centimeter, dat is vijf centimeter hoger dan die uit de voorrondes. Ook onze kostuums zijn verandert en voor de jury hebben tijdens de act enkele verrassingen in petto. We hopen dat onze act de jury en de kijkers zal entertainen.”

Nare reacties tijdens promotour

De voorbije dagen voerde Trinxx promo in Gent, Leuven en Antwerpen. De reacties kwamen van alle lagen van de bevolking en waren grotendeels positief. Enkel in Antwerpen kregen ze ook negatieve reacties te verduren. Scheldwoorden zoals ‘homo’ en ‘choco’ werd er naar hun hoofd geslingerd. Mensen verscheurden de promoflyer en er werd zelfs naar de jongens gespuwd. 

“Met onze act kaarten we de genderstereotypen aan. We tonen dat mannen gerust op hakken mogen en kunnen dansen als ze dat willen. Die negatieve reacties tonen aan dat het nog steeds nodig is dat we die boodschap uitdragen. Het motiveert ons nog meer! We hopen op een plek in de finale zodat we onze boodschap nog langer kunnen verspreiden”, aldus Van Puymbroeck.

Hoe stemmen?

Kijk vanavond naar de studioshow van Belgium’s Got Talent om 20.35 uur op VTM en stem Trinxx naar de finale. Stemmen kan per sms: stuur ‘4’ naar 6677 en/of via de VTM-app (waar je ‘Trinxx’ moet aanduiden). Stemmen kan vanaf het einde van de uitzending tot middernacht.
 

RainbowHouse Brussels organiseert evenement om holebifoob geweld tegen te gaan

Het evenement heet Kiss-in Lgbtqi+ en iedereen is uitgenodigd om in het openbaar te tonen dat liefde geen grenzen kent en dat iedereen van iedereen mag houden. 

Op het Facebookevenement van RainbowHouse Brussels staat ‘neem alle mensen mee die je wilt kussen, knuffelen, wiens hand je wil vasthouden… De openbare ruimte is van ons!’ Afspraak 20 april op het Beursplein, om 20 uur!
 

COLUMN | Een avond in Amersfoort

Na vele jaren van twijfel en verwarring, eindelijk uit de benauwde kast te zijn geglipt, dacht ik aan een feestje. Een feestje om mijn nieuwe, opgeluchte zelf te gaan vieren. De reacties van vrienden en vriendinnen op mijn coming-out zijn ronduit fantastisch. Op een avond zaten we samen aan tafel toen ik volgende woorden sprak: "Ik heb wat zitten googelen naar gayfeestjes. Er bestaat zoiets als een PANN-feest en op 7 april gaat er één door." Roos en Sarah repliceerden razendsnel, bijna synchroon: "Oké! Wij gaan mee!" De PANNen van het dak  PANN organiseert elke derde zaterdag van de maand zo een straight friendly (hoera voor Roos en Sarah) gayfeest te Utrecht. Deze editie vond voor het eerst plaats in het mooie, en voor ons toch niet zó verre, Amersfoort.   Online regelde ik een hotel voor één nacht. Sarah zorgde voor de toegangskaarten, die je makkelijk online kunt bestellen via pann.nl. Roos was de chauffeur van dienst, want mijn wagen piepte en kreunde sinds een paar dagen nogal opzichtig bij elke duw op mijn ontkoppelingspedaal.   Een nieuw begin, een nieuwe lente Amersfoort, here we come! De weergoden waren ons alvast goed gezind. De mildheid van de lente bracht ons in een gemoedelijke, positieve stemming na de te lange grijze winterdagen van de afgelopen maanden. Vanuit Gent vertrokken we richting Antwerpen, waar we Sarah oppikten om door te rijden richting Nederland. Na een tocht van twee uren in goed gezelschap en veel zon, bereikten we onze bestemming.   Hotel Randenbroek ligt in een rustige buurt net buiten de stadsring. Dichtbij en toch ver genoeg om te herstellen van een nacht vol muziek en wellicht, teveel drank. Het is een eenvoudig hotel uitgebaat door vriendelijke eigenaars, met kraaknette kamers en bedden die aanvoelen alsof je op wolkjes ligt.    We bevonden ons in een wijk waar op het voetpad gedenksteentjes liggen, met de namen van de mensen die in de waanzin van WOII uit de huizen van deze straat werden gedeporteerd. Ondanks de zon die op onze ruggen scheen, voelden we er een koude rilling overheen sluipen bij de gedachte aan hoe mensen andere mensen, omwille van geloof of eigenheid, konden laten verdwijnen... De gedenkstenen protesteren nog altijd, stil en luid tegelijk, voor eeuwig, zelfs als de tijd straten en steden hervormt.   Lazy us De straat leidde ons naar het historisch centrum van de stad, waar mensen flaneerden, genoten van de welverdiende zonnestralen en met hun kinderen door de gezellige straten fietsten.   De terrasjes lokten ons, want wij hadden honger en dorst gekregen. We nestelden ons aan een tafeltje op het terras van Lazy Louis, jazzcafé en eethuys sinds 1991. De uiterst vriendelijke dienster kon - wat ons betreft - veel leren aan de bij ons in België te vaak norse obers en diensters. Sarah en ik bestelden een witte wijn, want als liefhebber van onze heerlijke trappistenbieren, Duvels en Tripel Karmelieten, panikeerde ik enigszins bij het idee een Heineken te moeten drinken. Dat heeft België dan weer wel. Roos bestelde een Wieckse Witte waar ik haar niet over hoorde klagen.    "Beslist geen koppijnwijn", zei Sarah verrukt na een lange "mmm..." bij haar eerste slok. Even later zag ik het krijtbord staan waarop o.a. La Chouffe van het vat op stond te blinken. Zonder spijt nipte ik verder van mijn goddelijke Chardonnay. We bestelden nog iets te eten en dat het overheerlijk was, lieten we weten door lof in de vorm van woorden van verrukking en een welverdiende dikke fooi.   We slenterden langs de Eem, die het historisch centrum omringt, terug naar ons hotel. We maakten ons klaar voor de komende nacht, waarvan we slechts enkele uren slapend in onze bedden zouden spenderen.    Fluo Fluor Na een avondlijke tocht van ongeveer twintig minuten, kwamen we aan bij de FLUOR, gelegen in een oud industrieterrein, de perfecte locatie voor hard trillende speakers en veel enthousiaste mensen.   We lieten onze polsen gewillig omsnoeren met een fluogroen polsbandje en stonden al snel aan te schuiven aan de bar. Tot grote vreugde van ons drie was er geen Heineken, maar Jupiler te verkrijgen. We werden in het oog gehouden door een niet onknappe dame, iets ouder dan ons. Ze was in gezelschap van nog een paar dames van dezelfde leeftijd maar een iets te stoere uitstraling om me te wagen aan een goedkeurende, indringende blik van mijn kant.    De dansvloer was nog te leeg naar mijn zin om me openlijk te wagen aan geforceerde danspasjes. Ik wachtte af en we hoopten dat de zaal vol genoeg zou lopen om op te kunnen gaan in de massa. De muziek was aanvaardbaar goed, want eerlijk gezegd, zijn wij nogal kieskeurig wat dat betreft. Er werd door een groepje durvers geswingt op de lekkerste pop, de beste dance en nieuwste hits van het moment. De statige DJ's hadden wel ietwat uitbundiger mogen zijn om het publiek wat meer op te zwepen.    Voel je vrij   Dan maar even naar buiten om een saffie te gaan roken. Roos en ik hadden een deal. Wij zouden samen stoppen met roken, vanaf zondag. Een geweldig excuus om ons die zaterdagavond volledig te laten gaan. De rokers hokten samen in het daarvoor voorziene hoekje vooraan het pand en daar ontstaan dan de meest spontane gesprekken. Een vrolijk groepje jonge telgen vonden het zó leuk dat wij, Belgen, helemaal naar Amersfoort waren gekomen voor hun te gekke PANN-feestje. De meerderheid was een stuk jonger dan ons. Er was zelfs een meisje dat Sarah openlijk liet weten dat zij haar ontzettend oud vond.   Zo voelen wij ons als frisse dertigers alleszins niet. Leeftijd is relatief. Dat bewezen de  aanwezigen langs de andere kant van de leeftijdsgrens, waarvan sommigen veertigers of misschien wel vijftigers waren.   Eens terug binnen, zagen we tot onze opluchting dat de zaal al wat dichter werd bevolkt. We bestelden nog wat te drinken. De sfeer kwam er in, mijn danspasjes werden minder gereserveerd en er volgde zelfs een mini-optreden van twee Michaël Jackson imitators.   De tekst 'voel je vrij' (tevens ook de leuze van PANN) lichtte op in fluoroze aan de muur.   "De feestjes in Utrecht zijn toch wel een pak drukker hoor", zei een jongen die we buiten tijdens onze talloze rookpauzes troffen. "Dit is de eerste keer dat het hier doorgaat. Het is echt rustig vandaag." Een zalig vriendelijke kerel waarmee we praatten over de vele soorten dialecten in Nederland en België.    Er volgden nog talloze gesprekken, waarvan zelfs één in de noodgedwongen toiletten, waar je weleens een organisator van Pann tegen komt. Nick, een jongen die me spontaan zijn e-mailadres bezorgde om de eendracht tussen Nederland en België te bevorderen, had het over een toekomstig plan om de feestjes eventueel in België te laten doorgaan. Hij maakte ons alvast warm om naar PANNDORA te gaan, het Indoor Gay Festival te Utrecht op 23 juni 2018. "Dat is groot", wist Nick ons te vertellen.   This is (not) the end Onze lichamen lieten rond 3 uur subtiel weten dat we toch geen twintig meer waren en dat het tijd werd om naar hotel Randenbroek terug te keren. Ik dacht aan de Randenbox opengooien toen we de deur van ons hotel uit het kader lieten vallen en glimlachte om die fijne Nederlanders die ons deze avond omringden, zoals de Eem dat met Amersfoort doet.   Het was een bijzondere ervaring die nog even zal nazinderen. Wij kijken al uit naar een volgende avond. Misschien gaan we deze keer naar de 25+ versie van het PANN-feest.   Stichting PANN is een Utrechtse organisatie die zich sinds 1969 inzet voor de emancipatie van voornamelijk jonge LHBT's. PANN bestaat geheel uit vrijwilligers en is vooral bekend van de laagdrempelige 'straight-friendly' gayfeesten die het organiseert. PANN is er voor jong en oud, homo, bi, hetero, lesbian, transgender of nog questioning, vanaf 16 jaar. 

COLUMN | Ik was bang dat niemand vrienden met een homo wilde zijn

De dag na het berichtje werd ik gebeld. Niet door de jongen, maar door zijn moeder. Om te vertellen hoe gelukkig ze voor hem was. Zijn vader belde me een half uur later, niet wetende dat zijn vrouw al had gebeld. De moeder nodigde mij uit voor het avondeten, ‘om het te vieren’. Ik vond dat wat overdreven, en zei dat ook.    Ik kom de straat ingereden. De jongen staat al buiten. Hij grijpt me vast. Steviger heeft iemand me in tijden niet vastgehouden, denk ik nog. Ik hoor zijn ademhaling vertragen. Hij zucht en probeert tegelijkertijd iets te zeggen. “Ik ben zo blij dat je er bent.”    Wijn en knoflook We lopen samen richting het huis. De geur van knoflook kietelt mijn neus. Vader en moeder staan te wachten bij de deur. Zijn moeder kust mijn wangen. Zijn vader geeft me een ferme handdruk. Zijn zusje komt enigszins verwilderd de trap afgerend. Het licht van de kaarsen op de gedekte tafel vult de kamer.    “Wat wil je drinken? Wijn?”, vraagt de moeder. Voor ik antwoord kan geven schenkt ze een glas in. We toosten op de jongen. Hij moet erom lachen en kijkt me aan. Zijn blik is open en warm, vrij en gelukkig.    “En, hoe is het nu? Is er veel veranderd?”, vraag ik plagerig.    “Helemaal niets. Het voelt zó goed dat ik mezelf kan zijn. Ik heb het mijn beste vrienden zelfs verteld. Die hadden het verwacht.”   “Verwacht?”   “Mijn beste vriendin zei dat ik het nooit over meisjes had. Toen het knapste meisje van onze school verkering vroeg, wilde ik niet. En veel jongensvrienden heb ik ook niet.”   “Ook mijn beste vriend wist het eerder dan ikzelf”, vertel ik. Je omgeving ziet het vaak al als jij nog worstelt. Voordat je uit de kast komt, is er vaak de angst mensen teleur te stellen. De jongen knikt. Zo had ik bedacht dat mijn ouders het erg zouden vinden minder kleinkinderen te krijgen.    Douchen na de wedstrijd “Ik was bang dat niemand vrienden met een homo wilde zijn”, zegt de jongen. “En dat mijn teamgenoten niet meer met me zouden durven douchen na de wedstrijd.” Hij moet er zelf een beetje om lachen. Als ik vraag waarom, vindt hij die gedachte suf. “Je kan jezelf zo gek maken.”   We drinken koffie. Zijn vader maakt homograpjes en heeft nog een cadeautje voor ons. Een roze haarband voor op het hockeyveld. “Dan hoef je het je teamgenoten in ieder geval niet meer uit te leggen.”   Ik kus de familie gedag. We omhelzen elkaar iets langer dan toen ik aankwam. “Kom je binnenkort weer langs?”, vraagt hij net voordat ik de auto instap. “Misschien volgende week, vriend.”   

Deze column is een vervolg op 'Uit de kast'. 

Pepijn schrijft ieder weekend een column voor de Gaykrant, voortaan verschijnen zijn columns ook geregeld op ZiZo.

International Family Equality Day: diverse activiteiten voor regenbooggezinnen in Antwerpen, Gent en Oostende

“In 2018 doen we voor de vierde keer mee en is het tevens ook de derde keer in samenwerking met WIJ, met ondersteuning van çavaria - Het Roze Huis Antwerpen, Gelijke Kansen en Stad Antwerpen”, zegt Anke Van Loon van ‘t Kwadraat.   Wandeling in Antwerpen “Op zaterdag 21 april maken we een leuke, interactieve tocht door het openluchtmuseum van het Middelheimpark en picknicken daarna samen aan de speeltuin in het Nachtegalenpark”, zegt Van Loon.  De wandeling start om 11 uur. Het volledige dagprogramma vind je op de site van ’t Kwadraat.    Fabienne, Roza en hun kinderen zijn trouwe deelnemers en zullen er ook dit jaar weer bij zijn. Hun kinderen omschrijven de IFED als volgt: “Het is een gezellige dag waarop we allemaal samenzijn. We spelen spelletjes en doen leuke activiteiten. Er zijn ook andere kinderen met twee mama’s, het is leuk om te zien dat we niet de enige zijn.”   Een ander gezin komt jaarlijks vanuit Kortrijk naar Antwerpen om deel te nemen aan een ontmoetingsmoment voor regenbooggezinnen omdat zo’n activiteiten momenteel bij hen in de buurt nog niet georganiseerd worden. Daarom sprak ’t Kwadraat voor de editie van IFED 2018 de andere regenbooghuizen in Vlaanderen aan om ook deel te nemen aan IFED.    Strandwandeling in Oostende REBUS Regenbooghuis West-Vlaanderen organiseert op 21 april in Oostende een leuke activiteit in het kader van IFED, ‘We are family’. Een gezellige picknick gevolgd door een leuke strandwandeling. Check het evenement voor meer informatie.   Gezinsdag in Gent Het Oost-Vlaamse regenbooghuis Casa Rosa organiseert op 12 mei de gezinsdag ‘Elk gezin anders, allemaal Gent’. Dit is een dag voor de diverse gezinnen die Gent rijk is. Er is kinderanimatie, workshops voor groot en klein en een leuke standenmarkt. Stad Gent, IN-Gent, de jeugddienst, vzw Jong, Unia en Freetime zijn medeorganisatoren van deze dag. Meer info? www.cavaria.be/gezinsdag   Wil je verder op de hoogte blijven, volg dan zeker de Facebookpagina IFED België.  

Gezellige avond in Brussel eindigt met holebifoob geweld

J. en C. brachten de avond door op het Primavera Queer-event in het RainbowHouse Brussels. Toen ze rond 2.30 uur hand in hand terug naar huis liepen, werden ze ter hoogte van het beursgebouw gespot door een groepje jongeren. Een aantal van de jongeren, keek naar het koppel terwijl ze dingen tegen elkaar fluisterden.    Intimidatie Ze achtervolgden het koppel, riepen scheldwoorden naar hen, stelden vragen over hun geaardheid en intimideerden hen. C. stopte en probeerde een gesprek aan te gaan. De jongeren omringden hem en hij probeerde twee jongeren weg te duwen. Het koppel probeerde opnieuw hand in hand weg te stappen waarop een van de jongeren achter hen liep en C. een klap in zijn nek gaf en meteen met de anderen wegliep. J. werd razend en riep scheldwoorden naar het groepje.    De jongeren liepen terug naar het koppel en vier jongeren vielen C. aan. Ze gaven hem verschillende slagen in de nek waarna C. op de grond viel. Tijdens dat gevecht ging J. met de vijfde jongere in gevecht waarna twee andere jongeren van dezelfde groep het groepje vertelden om te stoppen. De bende vluchtte weg en liet het koppel achter zich. Ze voelden zich totaal overvallen en probeerden hun weg naar huis eindelijk verder te zetten.    Onrechtvaardig Aan het Sint-Katelijneplein, riep een meisje van de groep naar hen om papieren terug te geven die ze verloren tijdens het gevecht. Ze vertelde hen dat ze niet achter holebirelaties staat, maar dat ze het onrechtvaardig vindt dat ze daarvoor slagen krijgen. C. antwoordt haar dat het hem niet interesseert wat zich in haar bed afspeelt en dat ze het fijn zouden vinden indien dat wederzijds zou zijn   J. sluit zijn Facebookbericht af met de titel ‘Ik zal me nooit aanpassen’. Hij zal zich nooit aanpassen aan ‘de zieke maatschappij waarin iemands hand vasthouden leidt tot haat en agressie’.   "Wat me shockeerde, is hun leeftijd", voegt J. nog toe in een gesprek met VRT NWS. "Ze leken hooguit 18. Dat is toch iets voor alle heterokoppels met kinderen of die kinderen zullen hebben: jullie mogen denken wat jullie willen over homoseksualiteit, maar als jullie jullie kinderen niet leren respect te hebben, worden ze mogelijk agressievelingen."   Frank Schoenmakers van het RainbouwHouse Brussels was hiervan maandag op de hoogte en heeft contact gehad met de slachtoffers. Het koppel staat ook op de poster van het Pride Festival van dit jaar (zie hieronder).   Heb je ook te maken met haatboodschappen? Je kan ook aangifte doen via de app van Uni-Form, je kiest zelf of de melding wordt doorgegeven aan de politie. Bij dringende gevallen kan je altijd terecht op het noodnummer 112 of in het dichtstbijzijnde politiekantoor.    Heb je naar aanleiding van dit bericht nood een aan een gesprek? Contact opnemen met de Holebifoon kan via www.holebifoon.be of 0800 99 533.    ZiZo schreef hierover een uitgebreid artikel. Meer informatie vind je ook in de online brochure Opvallen & Rechtslaan van çavaria en de website van Uni-form  

 

Filmdebuut ‘Girl’ van Lukas Dhont geselecteerd voor ‘Un Certain Regard’ op Cannes

Het is best bijzonder dat een Vlaamse debuutfilm geselecteerd wordt voor Cannes, weet Ward Verrijcken ons te vertellen: “Zo’n nominatie is zeldzaam voor élke regisseur in élke natie van de wereld. Zeven à acht jaar geleden deed de Vlaamse film het goed in het buitenland, maar die populariteit was nu weer even gezakt.” klinkt het. “Toch is Lukas’ film blijkbaar goed genoeg om meteen in een zeer prestigieuze selectie terecht te komen. Dat maakt me ontzettend benieuwd naar Girl.” Voor regisseur Lukas Dhont is het vooral een aangename verrassing dat zijn debuut geselecteerd is voor het komende Filmfestival van Cannes: “Het is een ongelooflijk fijn gevoel om in een rijtje van regisseurs te belanden die ook mijn persoonlijke helden zijn.”   Geweten schoppen De laatste jaren zijn ‘diversiteit’ en ‘intersectionaliteit’ geliefde onderwerpen in de media: de outing van VTM-journalist Bo Van Spilbeeck als trans* vrouw deed veel stof opwaaien op TV, maar ook de #MeToo-beweging zet zich in voor vrouwen in de filmwereld. Toch gaat diversiteit om zoveel meer dan het nomineren van meer vrouwelijke filmmakers, meent Verrijcken: “Diversiteit gaat ook over mensen met een andere huidskleur, een andere seksuele oriëntatie of seksuele identiteit. Het is belangrijk dat een toegankelijk medium zoals film daar op inspeelt en dat filmische rolmodellen de wereld een geweten schoppen. Lukas en zijn film zijn daar een mooi voorbeeld van.”   Ook Lukas vindt het belangrijk om die representatie te verwerken in zijn werk: “In mijn films toon ik mensen waarvan ik het belangrijk vind dat ze getoond worden. Er zijn 300.000 transgenders in België en er is in Vlaanderen nog geen enkele langspeelfilm gemaakt met dit onderwerp, dus ik denk dat het de hoogste tijd was dat Girl gemaakt werd. Het is ook niet de zoveelste film met een transpersonage dat moet vechten tegen de ‘buitenwereld voor haar recht van bestaan. Het gaat om een gevecht met de binnenkant, want het is vooral Lara’s lichaam dat haar tegenwerkt. Ik denk dat dat een verhaal is dat nog niet verteld is.”   Trans* vs. cis Maar waarom dan een jonge cis-man (de 15-jarige nieuwkomer Victor Polster) casten als een trans* meisje als je een film gaat maken over de inwendige worsteling van een trans* persoon? “Ik vind dat een hele interessante discussie in de filmwereld,” vertelt Lukas ons. “Waarom zouden we transgender acteurs niet casten voor transgenderrollen?” Zo is er bijvoorbeeld de serie Transparent, over een vader die op latere leeftijd beseft dat hij eigenlijk een vrouw wil zijn. Jeffrey Tambor (een cis-man) vertolkte de rol van Maura Pfefferman, een trans* vrouw - terwijl er in Hollywood talloze trans* vrouwen aan de bak proberen te geraken voor zulke rollen, maar niet gehoord worden. De serie probeerde dit feit goed te maken door het derde seizoen vol te stouwen met transgenderpersonages.   Lukas vertelt ons dat het bij Girl niet zo eenvoudig was. Nadat ze de casting volledig opentrokken naar zowel (trans*)jongens als (trans*)meisjes die ongelooflijk goed moeten kunnen dansen, zagen ze 500 jongeren van rond de vijftien. “Het werd al snel duidelijk dat het niet evident is om de kwetsbaarheid van iemand te portretteren die vijftien is én die effectief door dat transitieproces gaat. Door gesprekken met trans* vrienden weet ik dat trans* personen later vaak niet herinnert willen worden aan dat proces. Om die kwetsbaarheid vervolgens vast te leggen via een medium als film - dat er altijd zal zijn, dat is allesbehalve evident.” Ook voegde Lukas aan zijn argumentatie toe: “Je hoeft niet hetero te zijn om hetero te acteren, net zoals je geen homo moet zijn om een homoseksuele rol te spelen. Om al die redenen samen hebben wij uiteindelijk gekozen voor iemand waarvan wij 100 procent zeker waren dat hij het personage met een enorme geloofwaardigheid kon neerzetten.”    Het is nog niet bekend wanneer Girl in de Belgische filmzalen verschijnt.  

Holebirechtenadvocaat uit 'Boys don't cry' gestorven

In het Brooklyns Prospect Park in New York zijn de stoffelijke resten van de zestigjarige advocaat David Buckel gevonden. Hij stak zichzelf in brand uit protest tegen ecologische vernieling. Buckel was bekend voor zijn werk rond holebirechten. Hij was de advocaat in de zaak rond Brandon Teena, een transgender die verkracht en later vermoord werd in Nebraska. Dit verhaal werd in 1999 verfilmd als Boys don't cry met Hilary Swank in de hoofdrol.

Wie nood heeft aan een goed gesprek kan steeds contact opnemen met de Zelfmoordlijn of de Holebifoon. Contact opnemen met de Holebifoon kan via www.holebifoon.be of 0800 99 533. De Zelfmoordlijn is bereikbaar via www.zelfmoord1813.be, telefoonnummer 1813, of verstuur een e-mailbericht via de website. 

Conchita Wurst: "Ik ben al jaren hiv-positief"

De zanger is al jaren hiv-positief. Het was nooit het plan om met deze privéinformatie naar buiten te komen, maar nu "moet" hij wel. "Een ex-vriendje dreigt ermee om de informatie openbaar te maken. Ik zal niemand het recht geven om mij bang te maken en om mijn toekomst te beïnvloeden", schrijft de zanger op Instagram. De verklaring is als en zwaard van Damocles dat boven zijn hoofd hangt en waarvan hij zich voor de rest van zijn leven bevrijdt.

Irrelevant Conchita Wurst heeft al die jaren gezwegen om verschillende redenen. "De belangrijkste was mijn familie, die mij sinds de eerste dag onvoorwaardelijk heeft gesteund. Ook mijn vrienden zijn al een ruime tijd op de hoogte en behandelen mij op een manier die ik iedere hiv-patiënt zou toewensen. Ten tweede vind ik dat deze informatie eigenlijk irrelevant is voor het publiek en enkel belangrijk is voor de mensen met wie seksueel contact een optie is."   De zanger is sinds de diagnose in behandeling. Hij laat weten dat de ziekte onder controle is. "Ik kan het virus niet doorgeven."   Wurst schrijft nog dat hij hoopt dat zijn besluit om zich te outen 'helpt om de stigmatisering van mensen die besmet zijn met hiv  te verminderen'. Tot slot bedankte hij de fans voor hun steun.    Stigma "Een hiv-infectie is niet te genezen, maar wel te behandelen. Je kan er een prima leven mee leiden en mensen met hiv hebben een normale levensverwachting. Ze ondervinden vooral problemen door het stigma rond hiv. Dat uit zich meestal in discriminatie zoals uitsluiting, verwijten, onnodige hygiënische maatregelen...", zegt Thierry Franck van Sensoa.    "Wetenschappelijk onderzoek toont aan dat onwetendheid en irreële angst leiden tot een negatieve houding ten aanzien van mensen met hiv. Als je zegt dat je kanker hebt, is de reactie vaak empathisch. Als je leeft met hiv, kan de reactie veroordelend zijn. Daarom houden velen hun hiv-status geheim, ook voor familie en vrienden. Voor de kwaliteit van leven is dit niet bevorderend. Hiv-stigma leidt tot het verbreken van sociale relaties en een verminderd psychologisch welbevinden. Het belemmert ook hiv-preventie, het tijdig testen op hiv en het trouw innemen van de hiv-medicatie", aldus Franck.   Rolmodel "Wurst is sinds de overwinning in 2014 een positief rolmodel voor de LGBT+ gemeenschap. Zo zag het genderteam van het UZ Gent na Conchita’s Eurosong-overwinning het aantal transgenderpatiënten met 30 procent groeien. Dat ze nu een rolmodel kan worden voor veel mensen met hiv is toe te juichen", besluit Franck.  

Heb je naar aanleiding van dit bericht nood een aan een gesprek? Contact opnemen met de Holebifoon kan via www.holebifoon.be of 0800 99 533. Meer info over hiv vind je op www.seksualiteit.be of www.mannenseks.be.

Twee gelijkgestemde zielen: Bo en Katrien over hun hechte therapeut-cliëntrelatie

ZiZo sprak hen over hoe bijzonder hun band is, en op welke manier die het proces van de transitie beïnvloedt.    Bo, hoe ben jij bij Katrien als logopediste terechtgekomen?   Katrien: “Oh, dat is een mooi verhaal.”   BO: “Op Tinder hé. (lacht)”   Katrien: “Nee, dat was op de T-day, een ontmoetingsdag voor en door transgenders. Op die dag waren er tal van workshops, onder andere over mentaal welbevinden en terugbetalingen bij transgenderzorg. Ik gaf er een workshop over logopedie.”   Bo: “Ik kende Katrien al van YouTube. Toen ik haar naam zag staan bij de stemtraining, dacht ik: ‘Oké, dat is een workshop die ik zeker moet volgen.’ T-day was een bijzondere ervaring voor me. Voor het eerst kwam ik er in contact met lotgenoten. Een onbeschrijfelijk gevoel.”   Katrien: “Aan het begin van elke workshop laat ik alle aanwezigen een stukje tekst voorlezen terwijl iedereen de ogen gesloten heeft. Ook ik had mijn ogen dicht, en op een gegeven moment hoorde ik een stem waarvan ik dacht: ‘Wat een mooie radiostem.’ Ik heb toen mijn ogen even opengedaan, en zag een mooie dame zitten ergens achteraan in de zaal. Na de workshop kwam ze naar me toe om na te praten. Na een tijdje vertelde ze me dat ze Bo heette en dat het bij haar een beetje complex was omdat ze reporter was en op tv kwam. Toen kon ik meteen die getrainde stem plaatsen. Een paar dagen later maakte Bo haar eerste afspraak bij me.”   Bo: “Tijdens mijn transitie volg ik mijn buikgevoel. Alle mensen met wie ik tot nu toe verder ga, zijn mensen met wie het klikt.”   Het verschil maken Welke rol speelt logopedie in het transitieproces?   Katrien: “Je mag je stem niet als een los instrument zien, je stem is gelinkt aan je hele lichaam. Aan je mindset, aan hoe je je voelt, hoe je je kleedt... Het is vanzelfsprekend dat, als je geboren bent in het verkeerde lichaam, je je stem nog meer gaat zien als een tweede identiteit. Ik zie mezelf daarom als een echte coach, iemand die niet alleen de stemtransitie opvolgt, maar iemand die aanwezig is in het hele transitieproces. Daarom is die therapeut-cliëntrelatie zo belangrijk.”   Bo: “Wat Katrien mij duidelijk gemaakt heeft, is dat non-verbale communicatie even hard meespeelt als verbale. Je bewegingen, je handen, de blik in je ogen…. Kleine details die het verschil maken tussen een geslaagde transitie of niet. Het is een tweede gezicht. Nu krijg ik aan de telefoon nog vaak ‘meneer’ te horen, omdat ik nog niet ‘vrouwelijk’ genoeg klink. Binnen een paar maanden hoop ik daar, door veel te oefenen, verandering in te krijgen.”   Katrien: “Als reporter ligt de lat voor Bo hoog. Ik verwacht van al mijn cliënten dat ze drie keer per week een stemopname doorsturen. Bo moet veel oefenen, ook al heeft ze het momenteel heel druk. Zonder oefenen gaan we het gewenste resultaat niet bereiken. Ik heb haar al eens op het matje geroepen toen ze haar oefeningen niet gemaakt had. (lacht)”   Bo: “Als ik nu hard mijn best doe, horen mensen al verandering in mijn stem. Het is de bedoeling dat ik op termijn automatisch mijn ‘tweede stem‘ ga gebruiken.”   Word je als therapeut soms geconfronteerd met frustraties bij je cliënten, die tijdens de behandeling, zowel mentaal als fysiek, een heel ingrijpend transitieproces doorlopen?   Katrien: “Elke sessie vraag ik of de oefeningen gelukt zijn. Soms is dat niet het geval omdat er op een ander vlak in de transitie iets niet goed liep. Dan babbelen we daar even over. Mijn cliënten delen vaak heel persoonlijke zaken met me. Onze therapeut-cliëntrelatie is veel intenser dan die met de verschillende chirurgen die de vervrouwelijkende gezichtschirurgie, de borst- en de geslachtsoperaties uitvoeren. Bij mij komen patiënten wekelijks, hem zien ze maar enkele keren voor de operatie. Ik loop het volledige transitieproces met hen door.”   Bo: “Katrien is voor mij echt een vertrouwenspersoon, een luisterend oor, een klankbord. Zoveel meer dan alleen de logopedist.”   Als je zo emotioneel betrokken bent bij je cliënten, kan je dat ’s avonds dan makkelijk van je afzetten?    Katrien: “In het begin nam ik dat mee naar huis, maar ik heb wel geleerd om daarmee om te gaan. Ik ben ook goed omringd door mijn collega’s in de 2Pass Clinic. En als ik voel dat een cliënt het te moeilijk heeft, verwijs ik haar door naar een psychologe met wie ik nauw samenwerk.”    Simpel Hoe hebben jullie de coming-out ervaren?   Bo: “Ik was op een moment gekomen waarop ik voor mezelf moest kiezen, ik kon echt niet anders meer. Ik moest dit doen. Zelfs al hadden ze me bij VTM in de bezemkast gezet, dan nog zou ik doorgaan met de transitie. Ik had nooit durven dromen dat mijn omgeving en mijn werkgever zo ruimdenkend zouden reageren. Ik ben hen daar enorm dankbaar voor.”   Katrien: “Er is een last van Bo’s schouders afgevallen, ze is nu eindelijk de vrouw die ze altijd wilde zijn. Haar ogen stralen dat ook uit, dat zie je meteen. Dat is het mooie aan dit verhaal, dat het allemaal zo simpel kan zijn. De Vlaamse pers en VTM hebben het fantastisch aangepakt. Iedereen vindt het oké. Bo is nog altijd Bo. Haar uiterlijk en stem veranderen, maar haar inhoud en kennis blijven.”   Er zijn verschillende medische ingrepen gepland tijdens Bo’s transitieproces. Hebben die invloed op de stemtrainingen?   Katrien: “Na de gezichtsoperatie worden de sessies even stilgelegd omdat de cliënt haar mond dan niet goed kan bewegen. Een week na de operatie proberen we er terug in te vliegen. De geslachtsoperatie heeft minder invloed. Soms ga ik dan wel thuis bij de cliënten langs, omdat ze zich nog niet kunnen verplaatsen.”   Wanneer stopt de stemtherapie?   Katrien: “Ik vind het moeilijk om vooraf te voorspellen wanneer iemand niet langer professionele hulp nodig heeft. Dat verschilt van cliënt tot cliënt. Je kan altijd blijven finetunen aan een stem. Een stem is nooit ‘af’. Omdat Bo televisiereporter is, ligt de lat voor haar iets hoger. Meestal stopt de therapie op het moment dat de cliënt tevreden is met haar nieuwe stem, dat is het einddoel.”   Moeten trans* mannen ook logopedie volgen?   Katrien: “Bij trans* mannen gaan de stembanden verdikken door de invloed van het hormoon testosteron, hierdoor verlaagt de toonhoogte van hun stem automatisch. Sommigen hebben in het begin moeite om hun nieuwe stem op een correcte manier te controleren.  De stem gaat soms de laagte in en slaat dan weer over in de hoogte, daar moeten we dan een aantal sessies op oefenen. De behandelperiode is dus veel korter dan bij trans* vrouwen.”   Tijdens het interview heb ik niet het gevoel dat ik met een therapeut en een cliënt aan het praten ben. Er zitten precies twee vriendinnen voor me.    Bo: “Onze band is zeer intens. Hoewel we elkaar nog niet zo lang kennen, zijn we al heel close. Ondanks ons leeftijdsverschil, Katrien is even oud als mijn dochter, klikte het meteen.”   Katrien: “Ik heb met al mijn cliënten een intense band omdat ik zo betrokken ben tijdens het transitieproces. Met sommige cliënten bouw ik ook een persoonlijke band op, omdat onze karakters en interesses overeenkomen. De band die ik met Bo heb opgebouwd is wel bijzonder. Toch blijf ik tijdens de therapie professioneel, ik leg bepaalde grenzen op, mijn rol als therapeute blijft primair. Als de therapie afgerond is, denk ik wel dat we contact blijven houden en vriendinnen kunnen worden.”   Bo: “Daar ben ik van overtuigd, dan gaan we eens goed shoppen met z’n tweetjes. (lacht)”  

Dit artikel verscheen ook in ZiZo 142. Je kan een gratis exemplaar van ZiZo meenemen in onze afhaalpuntenOf neem een abonnement, dan krijg je het nummer toegestuurd.

Recensie | Blood Brothers

Rent – de rockmusical

De tweede productie van het gezelschap InTeam had serieuze verwachtingen in te lossen aangezien zij met ‘Rent’ de lat zeer hoog hadden gelegd. De keuze om Blood Brothers te brengen was een goede zet. Deze musical zit qua verhaal, muziek, decor en energie ver van wat de rockmusical Rent is. InTeam is er in geslaagd om een andere maar zeker evenwaardige voorstelling neer te zetten.

Regie, scene, kostuums en zang

De regie lag in handen van Niels de Valk. Wetende dat hij met een zeer jong team te werk moest gaan, verdient hij hiervoor een enorm grote pluim, aangezien het verhaal wel de nodige maturiteit vereist. Voor scenografie werd er gekozen voor platformen, uitschuifbare elementen en vintage klimrekken die ik zelf nog vaak heb beklommen tijdens de turnles. Dit zat zeer leuk in elkaar en gaf de scène telkens een heel ander gevoel. Qua kostuums kwamen dan weer duidelijke bij elkaar passende prints en kleurencombinaties tevoorschijn die het ganse tafereel en de verhaallijn aansterkten. Last but not least: de zang gebeurde onder leiding van Pascale De Turck, een vrouw die geen voorstelling meer nodig heeft, maar wiens zachte en tegelijkertijd toch harde aanpak steeds zijn vruchten afwerpt.  

InTeam is back!

Ik ben alvast zeer tevreden dat InTeam terug is na een welverdiende pauze om zichzelf te herorganiseren. Vanwege mijn samenwerking met hen in de musical ‘Rent’, kan ik je mijn woord geven dat dit een huis is waar we nog veel van gaan horen. Zowel op de bühne als ernaast hanteren zij een professionele bekwaamheid waar velen van kunnen leren. Ik wens ze alvast veel succes.

En voor zij die geen kaartjes hebben: Shame on you.

 

Pagina's