ZiZo Online - Laatste nieuws

Gayropa: Geeft Momentum een nieuwe impuls aan de Hongaarse LGBT+-politiek?

De Hongaarse politiek kwam de voorbije jaren in de media als de behoeder van de Europese en conservatieve identiteit. Het land voert een beleid dat zich richt op het traditionele kerngezin. Niet-traditionele gezinsvormen zijn daar helaas het slachtoffer van. In 2011 schreef de regering van premier Viktor Orban zelfs in de grondwet dat een huwelijk enkel mogelijk is tussen twee mensen van een verschillend geslacht. 

Je zou het de Hongaarse hoofdstad Boedapest nochtans niet aangeven met zijn erg Westers ogende alternatieve scene. Hoe is het mogelijk dat de meest holebi- en transfobe politici van de Europese Unie (EU) de scepter zwaaien in een van de hipste hoofdsteden van die EU? 

Ik trok naar Boedapest en sprak er zowel met Katalin Cseh, een van de 'spitzenkandidaten' van de Europese liberalen voor de Europese verkiezingen en Europees lijsttrekker voor de partij Momentum, als met Dániel Turgonyi, leider van de LGBT+-groep binnen Momentum. 

Op het gebied van LGBT+-rechten is Momentum een uitzondering in het Hongaarse politieke landschap. Ze zijn als enige onvoorwaardelijk voorstander van het holebihuwelijk en zien LGBT+rechten als fundamentele mensenrechten. 

© Wikicommons Actie ondernemen

“Andere linkse of liberale partijen zien de LGBT+-gemeenschap als een politiek strategisch risico. Voor de LGBT+-gemeenschap zijn wij het enige alternatief voor het beleid van Orban,” zegt Cseh. 

“De sociaal-democraten (MSZP) geven enkel maar om de LGBT+-gemeenschap wanneer de Pride plaatsvindt in Boedapest. De groenen (LMP) vinden het zelfs niet nodig om daaraan deel te nemen”, vult Turgonyi aan.

Het is volgens hen de taak van de politiek om de samenleving bij te scholen omtrent LGBT+-rechten. “Ja, de Hongaarse samenleving is conservatief. Maar anno 2019 kunnen we niet langer aan de zijlijn blijven staan. We maken een progressieve samenleving door actie te ondernemen.”

We zouden ons moeten vergelijken met landen zoals Ierland. Ooit waren die ook erg religieus en tóch voerden ze het holebihuwelijk in - Katalin Cseh

Conservatieve samenleving

Hongaarse opiniepeilingen tonen een erg gemengd beeld wat LGBT+-rechten betreft. In 2016 toonde een peiling in opdracht van ILGA-Europe aan dat  64 procent van de ondervraagden vóór gelijke rechten voor holebi- en heterokoppels was. Eind vorig jaar publiceerde Pew Research Center een onderzoek waaruit bleek dat slechts 27 procent van de Hongaren voorstander is van het holebihuwelijk.

Uit datzelfde onderzoek van Pew Research Center blijkt dat Hongarije het een stuk slechter doet dan buurlanden Oostenrijk (72 procent), Tsjechië (65 procent) en Slowakije (47 procent). Het land zit ongeveer op hetzelfde niveau als Polen (32 procent), Kroatië (31 procent) en Roemenië (26 procent). 

“We mogenons echt niet vergelijken met landen die geen vooruitgang maken. We zouden ons moeten vergelijken met landen zoals Ierland. Ooit waren die ook erg religieus en tóch voerden ze het holebihuwelijk in,” aldus Cseh. 

Turgonyi verklaart de cijfers aan de hand van de huidige politieke situatie: “Sinds Viktor Orban aan de macht is, zien we bij de Hongaren geen vooruitgang meer in de meningen ten opzichte van de LGBT+-gemeenschap. Nochtans zijn de Tsjechische en Slowaakse samenlevingen erg gelijkaardig en daar zien we wel vooruitgang.”

Dániel Turgonyi en Katalin Cseh © Rémy Bonny Vernieuwd familiebeleid

Onlangs haalde de Hongaarse regering nog het wereldnieuws met hun vernieuwde familiebeleid. Terwijl de inhoud weinig choquerend was, deed de campagne in het straatbeeld wel de wenkbrauwen fronsen. De campagne stelde een gelukkig traditioneel koppel voor. De foto bleek echter aangekocht te zijn bij StockPhoto. En het koppel? Die geniet internationale bekendheid dankzij de 'Distracted Boyfriend'-meme

Naast deze flater, is er volgens Cseh ook heel wat fout aan het beleid zelf. “Het is allesbehalve inclusief. Het beleid sluit niet alleen holebikoppels uit, maar ook heteroseksuele singles met kinderen. Enkel de traditionele getrouwde families worden bevooroordeeld. Niet toevallig zijn dat de stemmers van Fidesz, de partij van Viktor Orban.”

Als de EU echt een geslaagd project wil worden, dan moet ze evolueren van een puur economische en monetaire unie naar een sociale en culturele unie - Katalin Cseh

Het nieuwe familiebeleid kwam er als een plan tegen de demografische achteruitgang in Hongarije. De overheid ziet dat als een van de grootste uitdagingen voor het Centraal-Europese land. Holebikoppels zijn volgens hen een van de oorzaken van die achteruitgang. 

Naast een erg uitgebreide kinderbijslag voor heteroseksuele gezinnen, krijgen pas getrouwde heteroseksuele koppels ook 24 maanden lang een toeslag van vijfduizend Hongaarse forint (ongeveer vijftien euro) per maand. Zo wil de overheid de jeugd aanmoedigen om traditionele gezinnen te starten. 

© Momentum Europese verkiezingen

Onlangs kondigde Orban aan dat hij een alliantie met de Poolse regering wil aangaan om de Europese verkiezingen te domineren. 

Cseh heeft andere plannen voor de verkiezingen. Uit recente peilingen blijkt dat zij en haar partij Momentum kans maken om verkozen te worden voor het Europees Parlement. “Als ik op 26 mei verkozen word als Europees parlementslid, wil ik de corruptie binnen de EU aanpakken. De Hongaarse overheid gebruikt belastinggeld van de Europeanen om een corrupt en autocratisch regime in stand te houden. Er moeten ook dringend meer garanties komen om de rechtsstaat in EU-lidstaten te garanderen. Daarom pleiten we voor de oprichting van een écht European Prosecutor’s Office. Die moet onder andere de fundamentele mensenrechten beschermen waarop onze moderne EU is gebouwd” zegt ze zelfverzekerd. 

“Voor LGBT+-rechten is en blijft de grootste uitdaging de strijd voor anti-discriminatiewetgeving. Als de EU echt een geslaagd project wil worden, dan moet ze evolueren van een puur economische en monetaire unie naar een sociale en culturele unie. En daarbij moet iedere EU-onderdaan het recht hebben op een persoonlijk leven - ongeacht zijn of haar achtergrond. Dat wil dus ook zeggen dat onze huwelijken gelijk erkend moeten worden,” concludeert Cseh. 

Win een dvd van 'Girl'

Op 9 oktober 2018 opende de film de 45e editie van Film Fest Gent onder luid applaus en met lovende recensies. Sinds de wereldpremière in Cannes, waar Girl naar huis ging met vier prijzen waaronder de Caméra d’Or voor beste debuut, is de film aan een indrukwekkende internationale festivalcarrière bezig – met een lange reeks van filmprijzen en nominaties. In december werd het speelfilmdebuut van Lukas Dhont nog bekroond met de European Discovery Award voor het beste Europese debuut. Daarnaast was de film bij de vijf genomineerden voor de Golden Globe voor Beste Buitenlandse Film.

Neem deel aan de wedstrijd en maak kans op een dvd.

Meer info

Win een exemplaar van 'Eindelijk vrouw'

Hoewel ze reeds als kind niet goed in haar vel zat en elke kans aangreep om in een vrouwenrol te kruipen, outte Bo zich uiteindelijk pas op 58 jarige leeftijd als trans vrouw. In haar autobiografie vertelt Bo Van Spilbeeck over haar vele jaren als vrouw in een mannenlichaam, haar interne strijd, de definitieve beslissing om vrouw te worden, haar coming-out , haar ervaringen tijdens de geslachtstransitie en wat het betekent om vrouw te zijn. Met haar boek steekt ze een hart onder de riem van alle transgenders. Tegelijkertijd is het een dappere en inspirerende getuigenis over het recht van iedereen - man of vrouw, jong of oud - om zichzelf te kunnen zijn, wars van vooroordelen en zonder discriminatie.

Meer info

Win een exemplaar van 'Nachtouders'

‘Dit is mijn verhaal, maar het is, denk ik, ook het verhaal van iedere ouder die wel eens gewankeld heeft.’ – Saskia De Coster

Saskia en Juli gaan met hun zoontje van één jaar naar een Canadees hippie-eiland. Daar groeide Karl op, de biologische vader van het jongetje. Ze komen terecht in een wifiloze wereld waar de natuur de wetten dicteert en waar de eilandbewoners een pijnlijk geheim over Karl delen.

Voor Saskia komt alles onder spanning te staan: haar relatie met Juli, haar vriendschap met Karl, haar schrijverschap. Is ze wel een echte moeder, als niet-biologische ouder? En kun je dat leren, een ouder worden? Hoe moet ze zich verhouden tot haar zoon, haar bloedeigen niet bloedeigen zoon?

Meer info

Win duotickets voor de finale van Mister Gay Belgium 2019

Organisator Bram Bierkens gaat samen met een aantal bekende juryleden opnieuw op zoek naar de perfecte persoonlijkheid als ambassadeur voor- en van de holebi-gemeenschap. Wie volgt Bart Hesters op als Mister Gay Belgium 2019 en vertegenwoordigt internationaal ons land op Mr. Gay World? Twaalf kandidaten tonen het beste van zichzelf in een bruisend finale gala gevuld met defilés, dans, LGBT interviews en muzikale acts.

Wanneer? Zaterdag 1 juni om 20 uur.
Waar? Theater Elckerlyc in Antwerpen

Neem deel en win een duoticket voor de show!

Meer info

Welke partij vertegenwoordigt je mening over LGBT+ rechten het beste?

De Stemwijzer helpt je mee een keuze maken tijdens de verkiezingen van 26 mei. De test bestaat uit 26 stellingen over vrouwen- en LGBT+ rechten, gelijkheid tussen mannen en vrouwen en seksuele gezondheid. Het is een initiatief van çavaria, Sensoa en de Vrouwenraad.

Dave Sinardet, professor politieke wetenschappen aan de Vrije Universiteit van Brussel hielp de test mee ontwikkelen. Binnenkort verschijnt er een uitgebreid interview met Sinardet over De Stemwijzer op ZIZO. Daarin focussen we op de verschillende visies van de politieke partijen op vlak van LGBT+ rechten. “Het idee dat er een ethische consensus tussen de partijen bestaat is achterhaald”, liet hij al optekenen in De Morgen. “Alle partijen stappen mee in de Gay Pride en hijsen de regenboogvlag, maar dat is vooral marketing. De stemwijzer ontleedt concrete beleidskeuzes en daar zie je toch wel sterke verschillen.”

Niet langer vrijblijvend meer

“De grote symbooldossiers zoals de openstelling van het huwelijk en adoptie zijn achter de rug, maar onze samenleving is nog steeds hetero- en gendernormatief. De cijfers over het welzijn van holebi's en trans personen zijn zorgwekkend en de huidige transwet discrimineert non-binaire personen nog steeds", zegt Jeroen Borghs van çavaria aan ZIZO. 

"LGBT's worden regelmatig geconfronteerd met verbaal en/of fysiek geweld en ook uit het buitenland bereiken ons regelmatig alarmerende berichten op het vlak van LGBT+ rechten. Het beleid zou juist de bestrijding van holebi- en transfobie verplicht moeten maken, bijvoorbeeld door die specifieke opleiding voor politieagenten te organiseren. De tijden van vrijblijvendheid zijn voorbij”, besluit hij. 

Doe de test

Prides in België: voor elk wat wils

Leather & Fetish Pride

De Leather & Fetish Pride in Antwerpen bijt de spits af. Van 22 t.e.m. 25 februari organiseren ze de tiende editie van het festival. Het evenement gaat gepaard met veel feesten. Daarnaast organiseren ze ook Darklands, een indoor fetisj festival (vooral) gericht op homo en bi mannen met darkrooms en een fetisjmarkt. Op Darklands kan je demo’s en workshops volgen, mensen ontmoeten tijdens culturele activiteiten zoals 'Classic Meets Fetish', of genieten van koffie en taart. Doventolken zijn aanwezig voor slechthorende of dove bezoekers.

Tijdens de Leather & Fetish Pride worden ook een aantal Mister verkiezingen georganisserd: Mister Leather Belgium, Mister Rubber Europe, Mister Superhero en Mister Puppy.

31290685_772932372910416_4710565867912429568_n.jpg © Leather & Fetish Pride Fiertés Namuroises

Voor de tweede Pride van het seizoen is het tot 3 en 4 mei wachten op onze Waalse vrienden. In Namen gaat de tiende editie van Fiertés Namuroises door. Hun programma is nog niet bekend. Hou hun Facebookpagina in de gaten.

Trans March Brussels door Transemble

De eerste nieuwkomer van het jaar is Transemble, een nieuw collectief van trans*, non-binaire en gender non-conformerende mensen. Voor, tijdens en na hun Trans March maken ze een veilige(re) ruimte voor trans*, non-binaire, gender non-conformerende en intersekse personen waar ze hun identiteiten, hun lichamen en zichzelf kunnen vieren. Ze brengen een boodschap van radicale inclusie, diversiteit en zelfliefde.

“Om die diversiteit te tonen, hebben we een project opgezet dat trans*, non-binaire, gender non-conformerende en intersekse personen uitnodigt om hun verhaal te delen via gedichten, beelden, video’s, tekstjes, … ” vertelt Transemble aan ZIZO. “Dat verhaal wordt dan gedeeld op de Facebookpagina om meer zichtbaarheid te geven aan de gemeenschap. Stuur ons dus zeker een mailtje of een berichtje via Facebook als je iets wilt bijdragen!”

Trans March brengt een boodschap van radicale inclusie, diversiteit en zelfliefde

In de aanloop naar hun Trans March kan je op 23 maart alvast een kijkje nemen op hun fundraiser, Transendance, in Barlok (Brussel). Je kan hier in een queer-vriendelijke ruimte samen zines maken, kleren uitwisselen, make-up testen, gezellig eten en natuurlijk je helemaal laten gaan op de dansvloer.

trans_march.jpg © Trans March Queer Pride Gent

De week na Transemble is het aan de tweede nieuwkomer. Queer Pride Gent op 11 mei is een grassroots collectief (het initiatief komt van de basis van de beweging, red.) dat een Gents geluid wil laten horen. Ze leggen de focus expliciet op inclusie, appreciatie en maatschappelijk engagement. Vijftig jaar na de Stonewall Riots willen ze terugkeren naar die kernboodschap: Pride is a Protest.

Dat de eerste editie in Gent doorgaat is geen toeval. “De troef van Gent is dat ze het sociaal en cultureel kapitaal heeft om samen te werken aan een meer sociaal gelijke en rechtvaardige stad”, licht Martin Zebracki van de Queer Pride Gent toe aan ZIZO. Ze nodigen iedereen uit om deel te nemen aan de workshops, de Queer Fair te bezoeken, te luisteren naar optredens en debatten en een kijkje te nemen op de familiedag.

Queer Pride Gent wil de onderdrukking, pijn en uitsluiting van seksueel en sociaal gemarginaliseerden een gezicht geven

Bovendien wordt er een verdere invulling gegeven aan een LGBT+ monument. Een resem activiteiten. Om dat allemaal in goede banen te leiden werken ze samen met activisten en vrijwilligers, waaronder de initiatiefnemers uit #LHBTMonumntGent, Queer It Up, Casa Rosa en Bebe Books.

Op de vraag “waarom nu?” antwoordt Queer Pride Gent duidelijk: “Het is een reactie vóór maatschappelijke verbinding en tégen vooroordelen, onbegrip en agressie. Queer Pride Gent wil de onderdrukking, pijn en uitsluiting van seksueel en sociaal gemarginaliseerden een gezicht geven. Het is een activistisch project, een kritische totaalaanpak van ongelijkheid en onrechtvaardigheid.” Daarom maakt ze ook ruimte voor andere stemlozen in de maatschappij; “denk maar aan niet-stemgerechtigden, werk- en daklozen, mensen met een niet-Westerse migratieachtergrond, mensen met beperkingen, en mensen wiens levensovertuiging niet ‘past’ bij traditionele normen,” zo klinkt het bij Queer Pride Gent.

50900068_2238553096412105_5675276786007539712_n.jpg © Queer Pride Gent Belgian Pride 

Daarna is het aan de Belgian Pride, de oudste nog steeds lopende Pride in België. Zoals vorig jaar, organiseert de Belgian Pride twee weken aan activiteiten in aanloop tot de Pride Parade op 18 mei dit keer onder het thema kruispuntdenken en de hastag #AllForOne

Hun programma is nog niet volledig, Volg hun Facebookpagina voor updates.

51261451_2341458865872917_6506117490496503808_o.jpg © Belgian Pride Antwerp Pride

De tweede grote Pride in België, Antwerp Pride, is toe aan hun elfde editie. Als thema kozen ze ‘Riot, 50 years of Stonewall’. Behalve dat de parade plaatsvindt op zaterdag 10 augustus, is hun programma nog niet bekend. Houdt dus een oogje op hun Facebookpagina.

antwerp_pride.jpg © Antwerp Pride B Curious 

B Curious is ondertussen toe aan de derde editie. Het is een dag geweid aan zichtbaarheid voor biseksualiteit. Zichtbaarheid die broodnodig is, gezien de vooroordelen waarmee biseksuele personen kampen.

De precieze datum en locatie zijn nog niet bekend. B Curious zal waarschijnlijk plaatsvinden in september.

L Pride

Na een succesvolle eerste editie van L Pride in 2018, gaan de organisatrices van L Day en L Pride er opnieuw voor. Over waar en wanneer het precies doorgaat, wordt nog druk overlegd. Wat al wel geweten is, is dat het in oktober 2019 zal zijn.

L Day is een ontmoetingsdag voor vrouwen die (ook) van vrouwen houden, waarop allerlei leuke activiteiten staan gepland, van workshops tot een standenmarkt en een L café om elkaar beter te leren kennen. Vorig jaar organiseerden ze hun eerste Pride met groot succes. Op deze manier geven ze zichtbaarheid aan vrouwen die (ook) van vrouwen houden, geen overbodige luxe in onze maatschappij. En, zoals ze het tijdens het debat op SPARKLE zo mooi verwoorden; ze besteden ook aandacht aan en maken ruimte voor ‘grijze’ vrouwen die (ook) van vrouwen houden, en zij mogen ook wel eens in the spotlights staan.

Bear Pride

Of je nu behaard of niet behaard was, slank of gezet... In bear gemeenschap kon je zijn wie je bent. Van 2 tot 6 oktober is het Bear Week in Brussel met als kers op de taart de Bear Pride op 2 oktober. Hou hun kanalen in de gaten voor meer informatie over het programma.

T-day

En tenslotte is er T-Day, een dag die focust op de noden en behoeften van trans* personen en de mensen in hun omgeving. Het zal een dag worden vol workshops en ontmoetingen.

De locatie en datum zijn nog niet bekend, maar de editie van 2019 zal waarschijnlijk doorgaan in november

MOOOV-filmfestival programmeert vijf LGBT+-wereldfilms

Dit jaar staan er vijf LGBT+-films op het programma:

Temblores 

De veertigjarige Pablo woont samen met Isa, zijn jongere vrouw en hun twee kinderen in Guatemala-stad. Het gezin is strenggelovig en maakt deel uit van een evangelisch-christelijke kerkgemeenschap. Pablo heeft het allemaal voor elkaar en staat bekend als een goede vader. Op een dag moet hij zijn ouders, broers, vrouw en kinderen echter vertellen dat hij verliefd is op Francisco, een man die helemaal anders is en Pablo een nieuwe wereld leert kennen. Dit clasht met de waarden van de familie. Pablo probeert nog de brokken te lijmen, maar dat lukt niet. Hij verliest zijn job en iedereen keert zich tegen hem. Met de steun van de kerkgemeenschap wil de familie Pablo toch nog proberen te 'genezen', ongeacht de kosten.

Een heel persoonlijke film over religieuze onverdraagzaamheid, gefilmd in een prachtige, poëtische stijl waarbij blauwachtige tinten overwegen. Hier en daar weelderige beelden, geshot met een breedbeeldlens. Acteur Juan Olyslager toont genuanceerd de complexiteit van Pablo’s innerlijke conflict en zijn gevoelens van schuld en schaamte.

Las Herederas

In dit ingetogen drama volgen we Chela en Chiquita, twee vrouwen van rijke komaf die al meer dan dertig jaar samen zijn. Als de erfenis opdroogt en de schulden ophopen, komt Chiquita in de gevangenis terecht. De introverte Chela is aanvankelijk ten einde raad. Ze begint chauffeur te spelen voor een aantal buurvrouwen en leert zo de jongere Angy kennen. Overrompeld door haar sensuele spontaniteit, kruipt Chela langzaam uit haar schulp en proeft van de vrijheid. Deze elegante film snijdt subtiel en met veel psychologische diepgang verschillende complexe thema's aan: ouderdom, LGBT+ en de conservatieve klassenmaatschappij.

Bulbul can Sing

Bulbul is een vrolijk meisje dat in een dorpje woont met haar vrienden Bonny en Suman. Haar vader gaf haar de naam Bulbul, wat nachtegaal betekent, omdat hij ervan droomt dat ze ooit zangeres zou worden. Zoveel talent heeft ze echter niet en als ze voor een publiek moet zingen, wordt ze door faalangst overvallen. Haar vriendinnetje Bonny heeft een mooiere zangstem dan zij. En dan hebben we nog de jongen Suman die niet verbloemt dat hij op jongens valt. Hij wordt gepest door zijn schoolmakkers. Toch beleven ze alle drie veel plezier, ravotten samen, gaan samen naar school. Op een dag merkt Bulbul dat ze een bewonderaar heeft die haar gedichtjes schrijft. Maar kussen in het openbaar is nog altijd taboe in landelijk India.

‘Bulbul Can Sing’ is een coming-of-ageportret van drie tieners op de drempel van volwassenheid in het landelijke India, waar niet alles rozengeur en maneschijn is. Een poëtische maar eerlijke kijk op het leven van een jonge vrouw in een door mannen gedomineerde samenleving. Deze nieuwe film van Rima Das speelt zich net als haar vorige film ‘Village Rockstarts’ in haar geboortedorp af.

Die Stopers

Vrijstaat, Zuid-Afrika. In een uitgestrekt landbouwgebied leven er conservatieve boeren die koste wat het kost hun blanke eigenheid willen bewaren. Ze spreken Afrikaans en volgen er strikt de religieuze christelijke regels. De stad beschouwen ze als corrupt en bedorven.

Hier wonen Jan en Marie, de ouders van de eerder zachtaardige Janno en zijn drie geadopteerde zusjes. Vooral Marie is geobsedeerd door stoere mannelijkheid en kracht. Tegen de zin in van Jan, wil Marie het witte straatboefje Pieter verwelkomen in de familie. Nu nog van hem een echte Afrikaner maken. Pieter is echter weerbarstig en uiterst opstandig. Daarbij moet Janno Pieter nu aanvaarden als zijn broer, en dat is niet zo evident. Er ontstaat dan ook een hevige rivaliteit tussen de twee jongens, die leidt tot een verrassend einde.

'Die Stropers' is een broeierige, sfeervolle film die onder de huid kruipt. Het camerawerk is top. De film is gestileerd in overwegend grijze kleuren die ondanks de weidse landschappen goed de bekrompen, claustrofobische leefwereld van de familie weergeven. Een magistrale film met prachtige beelden.

The Crossing

De zestienarige Peipei is een danfei, dus geboren uit een gemengd Hongkong-Chinees huwelijk. Ze woont in Shenzhen (China) en moet voor haar school dagelijks de grens over naar Hongkong. Zij en haar welgestelde vriendin Jo dromen ervan om naar Japan te reizen. Haar job als hulpje in een restaurant brengt bijna niets op en van haar gescheiden ouders moet ze niets verwachten. Dan introduceert Hao, het vriendje van Jo, haar bij een smokkelbende. Ze smokkelen gloednieuwe iPhones van Hongkong naar Shenzhen, waar ze tegen een flinke meerwaarde verkocht worden. Een geknipt taakje voor Peipei: een meisje in schooluniform dat dagelijks de grens oversteekt, zal de grenspolitie niet zo snel verdenken.

'Crossing' gaat over het overschrijden van grenzen: landsgrenzen, morele grenzen, eigen grenzen. Telkens als Peipei een morele grens overschrijdt, bevriest het beeld eventjes. Een frisse, vlotte film, van hoogstaande cinematografische kwaliteit en met een goede karakterontwikkeling. Ook de broeierige en drukke sfeer van Hong Kong wordt mooi weergegeven. Een goed coming-of-agedebuut van een jonge regisseuse.

Tijdens het MOOOV-filmfestival stellen filmmakers van over de hele wereld hun creaties voor op een van de zeven festivallocaties: Beringen, Brugge, Genk, Lier, Roeselare, Sint-Niklaas en Turnhout. 

Meer informatie: www.mooov.be

Diversiteit en inclusie in het bedrijfsleven: De gelauwerde aanpak van Procter & Gamble

In oktober 2018 won P&G de KliQ Works Most Inclusive Employer of 2018 Award. KliQ Works is het programma van de vzw KliQ, die inclusie op de werkvloer promoot. Door middel van een inclusiescan kunnen bedrijven een analyse maken van hun beleid en praktijk. Politiezone Antwerpen en het Agentschap Overheidspersoneel van de Vlaamse Overheid eindigden respectievelijk op de tweede en derde plaats.

Procter & Gamble company (P&G) is een multinational, en het kan haast niet anders of je gebruikt regelmatig een van hun producten – Van Ariel tot Vicks, van Always tot Pampers. In België is P&G vooral actief in het Brussels Innovation Center. Het is een van de belangrijkste innovatiecentra van de groep, gelegen in Strombeek-Bever, waar meer dan duizend mensen tewerkgesteld zijn.
 
ZIZO spreekt met twee P&G-medewerkers die mee voor dat goede resultaat tekenen. Lieven Meganck is HR sitemanager en Walter Nuyts, werkzaam in R&D, leidt mee het regenboognetwerk GABLE.

Blije gezichten toen P&G de KliQ Works Most Inclusive Employer of 2018 Award won. © ZIZO

Met deze prijs vormen jullie een voorbeeld voor andere bedrijven. Wat kunnen zij van jullie leren?

Meganck: “Onze bedrijfscultuur is gestoeld op waarden en principes waarin het respect voor elk individu ingebakken zit: ‘do the right thing’. Dat is een eerste punt, een sterke ethische bedrijfscultuur. Ten tweede: diversiteit en inclusie komen niet automatisch, maar door er constant en doelbewust hard werk van te maken.”

De eerste keer dat we met P&G meeliepen in de Belgian Pride was in 2015. We waren er niet met een praalwagen en deelden geen gratis producten uit, maar we stapten mee op met onze vlaggen en ballonnen en op onze T-shirts stond de slogan 'Labels are for Products, not People'. De respons die we kregen was overweldigend! - Sergio Barbarino

Daartoe is een regenboognetwerk opgericht?

 Nuyts: “Binnen P&G bestaat het GABLE-netwerk, wat staat voor Gay Ally Bisexual Lesbian and Transgender Employees. In België hebben we dat opgestart in 2012, na enkele landen zoals de VS en Groot-Brittannië. GABLE is al sinds de opstart een groot succes. Naar aanleiding van ons netwerk kreeg het navolging in andere Europese landen. Met de term ‘Ally’ geven we aan dat we ook sympathisanten zoeken, collega’s die zelf niet LGBT zijn maar die zich willen inzetten voor diversiteit. Voor hen is het namelijk vaak makkelijker om anderen te bereiken. De focus ligt op de brede community binnen P&G.”

Wat zijn de activiteiten rond diversiteit en in het bijzonder voor LGBT?

Meganck: “Wereldwijd staan diversiteit en inclusie binnen P&G centraal gedurende twee weken. Het is belangrijk om daar gedurende een moment in het jaar op te focussen. Dat kan op allerlei manieren: via training, bewustwording, communicatie, ...”

Nuyts: “Met het GABLE-netwerk organiseren we het hele jaar door activiteiten. Regelmatig is er een uiteenzetting tijdens de lunch. Onlangs was het thema daarvan transgenders. We nemen ook sinds enkele jaren deel aan de Belgian Pride. Nieuwe ‘allies’ nodigen we uit op een trainingssessie om hen te informeren en aan te geven wat ze kunnen doen zonder dat het hen veel werk kost. Bijvoorbeeld een GABLE-sticker op hun computer kleven of je steun tonen met een vermelding in je elektronische handtekening.”

In P&G hebben veel mensen over een lange periode belangrijke inspanningen geleverd. Daardoor zijn we geraakt tot waar we nu staan. De KliQ-award is de kers op de taart en bevestigt dat het de moeite waard is. Blij en ook wel een beetje trots om deel te kunnen uitmaken van dit succesverhaal! - Lucresse Van Wonterghem

Wordt er aandacht besteed aan diversiteit bij sollicitaties?

Meganck: “Ja, dat hangt samen met de waarden en principes die we al van in het begin wilden invoeren. Die zijn dan ook al jarenlang vertaald in ons rekruteringsbeleid. We geloven erin om via rekrutering diversiteit in ons bedrijf binnen te brengen. De interviewers krijgen een training om de selectie van kandidaten zo objectief mogelijk te maken. Via software en artificiële intelligentie toetsen we het taalgebruik in onze vacatures af. Onbewust kan een omschrijving immers meer mannen aantrekken dan vrouwen. Hetzelfde geldt voor LGBT+-personen.”

Gaat de sensibilisering nog verder dan het eigen personeel, dus naar derden? Klanten en leveranciers bijvoorbeeld?

Meganck: “P&G heeft er in de laatste paar jaar doelbewust voor gekozen om de kracht van onze merken te gebruiken als forces for goodness in the world. De waarden waar we intern voor staan, willen we ook communiceren via onze producten. Zo is er een campagne met Always, die #LikeAGirl heet, om gelijke kansen voor meisjes en jongens te benadrukken. Met Ariel deden we een campagne om de man-vrouwgelijkheid te promoten.”

Nuyts: “Er is een opmerkelijke campagne van Vicks in India. Het filmpje toont het waargebeurde verhaal van een meisje dat werd geadopteerd. Haar moeder was transgender en zo kwam de inclusie van transgenders aan bod. In het Verenigd Koninkrijk was er een actie van Tom Daley en zijn echtgenoot Dustin Lance Black die een kindje adopteerden en brand ambassadors werden voor Pampers.”

Meganck: “Dat is deel van het P&G Corporate Citizenship Program. De boodschap is dat we alle mensen als gelijk zien en iedereen dezelfde kansen willen geven.”

Atleet Gus Kenworthy is Olympisch medaillewinnaar freestyle skiën, en openlijk LGBT+ . Met zijn reclame voor Head & Shoulders kwam voor het eerst de regenboogvlag in een P&G-spot in beeld op de Amerikaanse tv. © Procter & Gamble

Werken jullie samen met de vzw KliQ of andere regenboognetwerken?

Nuyts: “We zijn al van bij het prille begin bij KliQ betrokken. Eind 2017 hebben we het KliQ-charter ondertekend. Er is ook samenwerking met andere bedrijven zoals via de [email protected] events. Daarnaast staan we binnen P&G in verbinding met GABLE-netwerken uit andere landen. Zo krijgen we binnenkort alle GABLE-netwerkleiders uit Europa en zelfs Zuid-Afrika op bezoek.”

Binnen P&G is diversiteit en inclusiviteit een van de belangrijkste pijlers van ons beleid en de relevantie ervan lijkt vandaag wel groter dan ooit. Ik dacht vroeger dat alle LGBT+-rechten in België reeds verworven waren, maar integratie en respect blijven helaas een echte uitdaging. Daarom ben ik blij dat P&G die belangen zowel intern als extern verdedigt. Bedankt KliQ! - Bill Mahieu

Wat zijn jullie toekomstplannen?

Nuyts: “We wachten nu op de resultaten van de inclusiescan van KliQ voor mogelijke punten om verder te groeien. Wellicht kunnen we biseksuelen en transgenders meer benadrukken, want daarover is nog minder bekend.”

Meganck: “Ik was aanwezig bij de laatste trainingssessie over genderfluïditeit. Zelfs voor doorgewinterde collega’s binnen GABLE was dat een eye opener. Er is nog heel wat materiaal om mee aan de slag te gaan. ‘Diversiteit en inclusie’ is een constant werkpunt, iedereen moet dat ontdekken. Bijvoorbeeld: wat betekent het omgaan met gender? Zijn genderneutrale toiletten nodig? Is het nodig om bij een formulier te vragen of iemand man of vrouw is?"

Ik merk dat het management het diversiteitsbeleid sterk ondersteunt.

Nuyts: “Ja, wij hebben die cultuur al. Globaal is GABLE erkend binnen P&G, al is er nog geen netwerk in elke afdeling wereldwijd. Binnen P&G worden daarvoor tijd en middelen vrijgemaakt. Echt alle chefs – en ik zeg dat niet omdat Lieven hier naast mij zit – zijn pleitbezorgers van het ‘diversiteit en inclusie’-programma.”

Meganck: “Het management steunt GABLE omdat ze inzien dat diversiteit en inclusie een winnende businessstrategie is. Een diverse organisatie is een betere organisatie op alle gebieden. Het helpt bijvoorbeeld om meer innovatie te realiseren die relevant is voor de consument.”

De titel ‘Most Inclusive Employer’ is een mooie erkenning voor alle inspanningen die we doen binnen ons bedrijf en toont hoe belangrijk het is om een werkplek te hebben waar iedereen zichzelf kan zijn. Ik ben trots op die prijs en kijk ernaar uit om verder te kunnen groeien op vlak van diversiteit en inclusie. - Aurelie Merzari

Wat betekent de award van KliQ voor jullie?

Nuyts: “Binnen P&G loopt een uitgebreid programma over diversiteit en inclusie, zodat het voor ons haast vanzelfsprekend wordt. De prijs binnenhalen heeft me wel doen realiseren dat het allemaal niet zo evident is. Ik ben blij dat ik daaraan mag bijdragen.”
 
Meganck: “Ik ben trots dat we externe erkenning kregen en ik wil daarvoor ons GABLE-netwerk bedanken. Het heeft al enorm veel verwezenlijkt. Er is over de prijs gecommuniceerd, niet alleen in België maar wereldwijd. We zijn een groot bedrijf en we winnen geregeld prijzen, maar deze titel ligt ons zo na aan het hart dat het groot nieuws was voor onze organisatie.”

KliQ Works is de vormingspartner van çavaria en richt zich voornamelijk op inclusie van seksuele diversiteit en genderdiversiteit op de werkvloer. Meer weten over hoe P&G haar waarden in de praktijk brengt? Dat kun je terugvinden op de website onder de tab ‘Our Impact’. Daar vind je meer info over hun leuze, doing what’s right.

Gay zijn en hiphopfan, geen voor de hand liggende match

We droegen in die tijd onze liefde voor hiphop nog erg zichtbaar, pijnlijk zichtbaar, uit: er waren bandana’s. Merkkledij was voor ons geen Tommy Hilfiger of Timberland zoals voor de hogere middenklassers op de colleges en instituten waar we naar school gingen. Nee meneer, doe ons maar G-Unit, Ecko Unltd, Enyce. De nieuwste shit uit Amerika!

Door de ghettoblaster die een van ons geheel in thema gekocht had, klonken die dag, zoals alle andere dagen die zomer, de extraverte tonen van 'The Documentary'. Dat album was eerder dat jaar uitgebracht door toenmalig 50 Cent-poulain en (eveneens toen nog) hiphopprodigy The Game. Met de typische cabriobeats en rauwe rap die zo kenmerkend is voor West-Coast-hiphop was 'The Documentary' de ultieme zomersoundtrack. Een soundtrack die zo hard California ademde dat het ook in de Kempen eeuwig zonnig was - voor even toch.

Stralende dagen

Het is hét beeld dat me van mijn tienerjaren bijblijft. Wij met z’n allen tijdens barbecues op stralende dagen - zijn zomers altijd zonniger als je jong bent? - met steeds weer een dikke, niet zelden plat commerciële hiphopplaat op de achtergrond. 50 Cents 'Get Rich or Die Tryin’'. 2Pacs 'Until the End of Time'. Eminems 'The Marshall Mathers LP'.

Het (faux) gangsta machismo werd als toppunt van mannelijkheid lijnrecht tegenover de homo geplaatst, die per definitie verwijfd was

Een jaar of twee na die zomer van 2005 kwam ik - in stappen, zoals dat dan gaat - uit de kast. Er is sindsdien veel veranderd. Niet in het minst mijn vestimentaire overtuigingen, ook al durf ik mijn hagelwitte Rocawear-trainingspak nog weleens vanonder het stof te halen. Maar iets dat wel gebleven is, naast de vriendengroep, is mijn liefde voor hiphop.

Mannenmannen

Gay zijn en hiphopfan, het is niet de meest voor de hand liggende match. Homofobie is lang schering en inslag geweest in de hiphopwereld. Het (faux) gangsta machismo werd als toppunt van mannelijkheid lijnrecht tegenover de homo geplaatst, die per definitie verwijfd was. Ook die vriendengroep van me was en is in zekere zin een verzameling macho’s. Niet de hatelijke soort die geen greintje zelfrelativering hebben. Eerder in de zin van wat een Brit 'lads’ zou noemen. 'Mannenmannen' vind ik in Van Dale als vertaling, maar wat is dat zelfs? Kerels dus, jongensachtig 'met een gezonde dosis testosteron'.

De grenzen van mannelijkheid blijken niet altijd onwrikbaar en eenduidig te zijn

Ik weet dat mijn vrienden hun mannelijkheid hoog in het vaandel dragen, en dat vind ik goed, ook al omdat ik zelf voor een deel zo ben. Maar ik weet ook dat ze het niet altijd even makkelijk vinden wanneer die mannelijkheid op de een of andere manier in een spanningsveld terechtkomt. Waar de grenzen van mannelijkheid niet onwrikbaar en eenduidig blijken. Mijn outing is nooit een probleem geweest voor hen - iets waar ik nog altijd heel dankbaar voor ben. Misschien was het anders geweest als ik, om het maar even zo binair te verwoorden, 'vrouwelijker' was geweest. Of als ik met mijn gender in de knoop had gelegen. In die zin verschillen mijn vrienden niet zo hard van de hiphopwereld of vergelijkbare male-dominated biotopen. Voetbalploegen. De corporate werkvloer. Politiekorpsen. Plekken waar doorgaans een traditioneler beeld geldt van 'de man'.

Frank Ocean

Maar wat is mannelijkheid? Is het stoer zijn en onverschrokken, zoals de gangsta rappers? Mag een man toegeven dat hij iets niet weet? Dat hij bang is geweest? Moet een man actie ondernemen? Dingen dóén in plaats van ze te ondergaan"? Penetreren, maar zeker niet gepenetreerd worden? Betekent het beschermen? En is beschermd worden dan per definitie zwak? Zijn mannen nog mannen in het waskot? Met make-up op? Voor een kleuterklas? In tranen?

Eind 2017 doken er op internet filmpjes op van het dertigste verjaardagsfeestje van Frank Ocean. De even coole als gevoelige artiest had in 2011 de hiphop en R&B-scène bestormd met zijn mixtape 'Nostalgia, Ultra' en genoot van de spotlight dankzij zijn samenwerking met Jay-Z en Kanye West voor 'Watch The Throne', het immens populaire gezamenlijke album van die twee. Een jaar later bracht Ocean zijn debuutalbum 'channel 'ORANGE' uit, dat de hoge verwachtingen rond hem volledig inloste. Aan de vooravond van de release had hij een tekst op zijn Tumblr-pagina gezet waarin hij ingetogen vertelde over zijn verliefdheid op een man.

Ook al heeft Frank Ocean beslist niet in zijn eentje het tij gekeerd, zijn invloed valt niet te miskennen

Ik geloof doorgaans niet in grote watershed moments, zoals de Amerikanen ze met gevoel voor drama noemen, maar ik denk oprecht dat dat er een was voor de rapmuziek. Ook al heeft Frank Ocean beslist niet in zijn eentje het tij gekeerd, zijn invloed valt niet te miskennen. Zeker nadat hij in 2016 op de proppen kwam met Blonde. De titel op de hoes wordt geschreven als Blond, maar de officiële naam is wel degelijk Blonde, een detail dat eigenlijk alles zegt.

Langzaamaan worden 'vrouwelijkheid' en kwetsbaarheid in de hiphop en R&B niet meer per definitie als iets bedreigends gezien, en dat is hoog tijd. Het is nog wachten op Frank Oceans in het voetbal, in de zakenwereld, bij de politie. Maar we zijn op de goede weg.

O ja, en het verjaardagsfeestje van Ocean? Het thema was Paris Is Burning. De rapper droeg hakken en een glinsterende panty.

Maybe I'm a fool
Maybe I should move and settle
Two kids and a swimming pool
I'm not brave
I'm not brave

Frank Ocean, Seigfried

Raf Njotea is scenarist. Hij schreef twee jaar mee aan de scenario's van Familie en helpt nu fictie ontwikkelen voor media- en storylab Zie Ze Doen. 

Here to stay: Een overzicht van de European Lesbian* conference 2019

“Verlaat Oekraïne”, dat is het eerste wat we naar ons hoofd kregen gesmeten toen ik en een aantal andere activisten donderdagavond een poging deden om de inkomhal van het hotelgebouw waar de conferentie plaatsvond, te bereiken. Maar we werden niet fysiek aangevallen. Ik had erger verwacht na mijn ervaring die ik vorig jaar in Chernivtsi had meegemaakt en het feit dat de dag ervoor ramen van het hotel waren ingegooid. Ondanks de aanwezigheid van de betogers, merkte je dat de sfeer binnen niet angstig was.

Geen angst

De strijdvaardigheid die in de lucht hing, werd ook meteen in woorden omgezet voor het begin van het eerste panelgesprek van de conferentie. Olena Shevchenko, het hoofd van de Oekraïense LGBTIQ+ NGO Insight, vroeg aan de aanwezigen of ze bang waren. Waarop iedereen volmondig "nee" antwoordde. Toen ze daarna vroeg of we klaar waren om te strijden, werd er nog luider "ja" geroepen’.

Tijdens het panelgesprek werd er door de betogers ook een poging gedaan om binnen te raken. Een aantal van hen slaagden erin om de inkomhal te bereiken en traangas te verspreiden. De politie kreeg de situatie snel onder controle. Een aantal conferentiegangers kregen het gas in hun ogen en luchtwegen, maar dit werd snel verholpen.

Daarna was het vooral afwachten wat er de volgende ochtend zou plaatsvinden, omdat de betogers hadden beloofd om terug te komen. Verder dan een aantal personen, vooral vrouwen, die anti-LGBTIQ+-borden vasthielden, kwam het niet.

Hoop levend houden

Tijdens de opening van de conferentie vonden er veel indrukwekkendere gebeurtenissen plaats. Zo gaf de Braziliaanse Monica Benicio een keynote speech die de zaal ontroerde. Haar vrouw, Marielle Franco, een Braziliaanse politicus en mensenrechtenactivist, werd op 14 maart 2018 vermoord in Rio de Janeiro. Monica reist de wereld rond om rechtvaardigheid te eisen voor de brutale moord op haar vrouw.

Het feit dat ze aanwezig is was op EL*C, is van groot belang. Dat benadrukt ze ook in haar speech. “Het is belangrijk om, als Latijns-Amerikaanse vrouw op de European Lesbian Conference aanwezig te zijn. Ik zeg het zo omdat onze lichamen, kennis en culturen al eeuwenlang gekoloniseerd werden en we kunnen nog altijd zeggen dat we in het proces zitten van de dekolonisatie van onze levens.”

“Blijven vechten zoals Marielle dat deed, betekent dat we de hoop levend houden. Ik hoop dat er betere dagen komen voor iedereen die hier is. Daarom zijn we hier ook samengekomen.” Met die woorden werd de toon gezet voor de rest van de conferentie.

Eén front

Tijdens het verdere verloop van het event vonden er verschillende workshops en panelgesprekken plaats met sprekers vanuit Europa, Centraal-Azië en daarbuiten.Er was een divers en uitgebreid aanbod dat liep van ons eigen welzijn en zichtbaarheid tot het vergroten en verbeteren van lesbisch activisme en het belang van allies. Daarnaast werd samenwerking en één front vormen sterk naar voren geschoven. Er werd ook focus gelegd op het belang van lesbisch activisme en het feit dat dit transinclusief en anti-racistisch moet zijn.

 Als we kijken naar de grote aanwezigheid van holebi- en transfobie in Oekraïne, kan dit al gezien worden als een overwinning op zich. De slogan van de conferentie “Let’s bring lesbian genius to the world: towards a momentous lesbian movement”, zal niet snel vergeten worden.

De live-streams van de verschillende panelgesprekken kan je herbekijken op hun Facebookpagina.

Win een duoticket voor 'RuPaul’s Drag Race Werq The World'

Missieleider Michelle Visage neemt je tijdens de 'Werq The World Tour' als reiziger mee op reis om het universum te redden met behulp van haar intergalactische queens zoals Aquaria, Kameron Michaels, Asia O’Hara, Kim Chi, Naomi Smalls, Monét X Change en Violet Chachki!

“In geen enkele andere drag tournee vind je deze unieke combinatie van talent, hoogstaande show en interactie met de fans”, zei Shangela vorig jaar nog op het podium in Antwerpen. Op 1 mei staan de queens terug op het podium van de Antwerpse Stadsschouwburg.

Deelnemen is de boodschap!

Meer info 

 

Extreemrechts maakt amok op European Lesbian Conference in Kiev

Van 12 tot 14 april vindt in Kiev de European Lesbian Conference plaats. Ongeveer 350 deelnemers uit 40 landen nemen deel aan de conferentie. De deelnemers komen uit Europa en Centraal-Azië. De eerste editie van de ELC vond in oktober 2017 plaats in de Oostenrijkse hoofdstad Wenen.

Het protest begon op donderdag 11 april, een dag voor de conferentie van start ging. Tientallen extreemrechtse betogers probeerden voorbij de veiligheidsagenten te geraken. De aanvallers hielden borden met holebifobe slogans omhoog zoals “Wij zijn tegen homo’s” en “Ga terug naar de hel, sodomieten”.  Er sneuvelden ook enkele ramen van het hotel.

Met hun acties willen de betogers druk uitoefenen om de Oekraïense regering en hun ongenoegen uiten tegen de ‘LGBT+-propaganda’. Ironisch gezien was de titel van het eerste panelgesprek, dat plaatsvond tijdens de protesten, “Who is afraid of the big bad dykes? Lesbians and the anti-gender movement”.

56598195_2338901663022023_5485099963467694080_n.jpg © European Lesbian Conference Al eerder protest

Het is niet de eerste keer dat extreemrechts activiteiten voor LGBT+ en vrouwenrechten verstoord. In mei 2018 werd een LGBT+-evenement van Amnesty International onmogelijk gemaakt door extreemrechtse nationalisten. Toen greep de politie niet in.

Enkele maanden geleden getuigde mensenrechtenactiviste Vitalina Koval al op ZIZO over de schrijnende situatie in haar thuisland: “80 procent tot 90 procent van openlijk LGBT+ personen krijgen te maken met een vorm van fysiek geweld in Oekraïne.”

56666877_2338515123060677_7708478273453293568_n.jpg © European Lesbian Conference Waarom Oekraïne?

Volgens Olena Shevchenko, Oekraïens lid van ELC, is Kiev geopolitiek gezien een ideale locatie. Het zal het de mogelijkheid geven om West en Oost samen te brengen in dialoog. 

“Lesbiennes zijn in Oekraïne onzichtbaar en de meest kwetsbare gemeenschap, ze hebben te maken met seksueel en huiselijk geweld, discriminatie en worden gestigmatiseerd”, gaat Shevchenko verder.

In Oekraïne is lesbienne een vuil woord, waardoor de meeste lesbiennes zichzelf als gay profileren. Hierdoor worden ze nog meer onzichtbaar. De conferentie kan zichtbaarheid bieden, de noden van lesbiennes verwoorden en een gemeenschap creëren in Oekraïne.

57068555_2338901656355357_4223326245070307328_n.jpg © European Lesbian Conference Europese verkiezingen

Een maand voor de Europese verkiezingen is de boodschap van de organisatie duidelijk: “Lesbiennes laten zicht horen. Overal waar de vrede onder druk staat. Overal waar extreemrechtse bewegingen, die vijandig staan ten opzichte van vrouwen, lesbiennes en alle minderheden, de macht dreigen te nemen.”
De organisatie verwacht dat de demonstranten de komende dagen opnieuw zullen opduiken maar is niet van plan om de agenda van de conferentie aan te passen: “Let’s bring lesbian genius to the world: towards a momentous lesbian movement”.
 

Op 17 mei kleurt de wereld opnieuw paars

De kleur paars symboliseert kracht en moed in de regenboogvlag. Sinds 2009 wordt er ieder jaar opgeroepen om paars te dragen, als teken van solidariteit met de LGBT+-gemeenschap. In Vlaanderen wordt de campagne Paars al voor de zevende keer georganiseerd door vzw JOEN (Jongeren Onder Eén Noemer). Dit jaar worden daarbij voor het eerste verschillende organisaties zoals de Vlaamse Scholierenkoepel, de stad Antwerpen en Mediahuis betrokken.

Paarse Krant

Paars heeft twee hoofddoelen, namelijk enerzijds het LGBT+-thema bespreekbaarder maken in de klassen. Hiervoor werd de Paarse Krant gemaakt, een krant met leerzame artikels rond het LGBT+-thema voor scholieren tussen 12 en 18 jaar. Deze krant wordt gemaakt door studenten printjournalistiek, laatstejaars Grafische en Digitale Media en vier lectoren. 

Daaraan is ook de Paarse Krant Handleiding voor leerkrachten gelinkt, om een idee te geven hoe ieder artikel het best in de klas kan worden aangebracht. Anderzijds wil Paars meer solidariteit tonen aan LGBT+-jongeren. Hiervoor wordt opgeroepen om op 17 mei paars or paarse accessoires te dragen en een klasoverschrijdende activiteit op school te organiseren. 

Inspiratiegids

Zoals je eerder al op ZIZO kon lezen komen thema’s als seksuele oriëntatie en genderdiversiteit nog niet genoeg aan bod op de schoolbanken. Ook de seksuele voorlichting is vaak te heteronormatief.

Om ideeën op te doen heeft vzw Paars zelfs een inspiratiegids voor scholieren gemaakt met tips voor leuke activiteiten. De Paarse Krant is dus een ideale handleiding om in de klas rond LGBT+ te werken, het hele jaar door.

------
Op zoek naar lesmateriaal over seksuele oriëntatie en genderidentiteit? Check School uit de kast.

Op weg naar een rijker leven: The Gay Soul

Terwijl de pendelaars zich uit het centrum van onze hoofdstad reppen om zo snel mogelijk weer thuis te zijn, neemt Tuur Van Hove alle tijd om stil te staan bij zijn werk met, voor en door mensen. Het interview is al lang afgelopen maar zijn woorden zinderen nog na: reflecties over kracht en kwetsbaarheid, negatieve gedachtestromen en het belang van zelfzorg. Hier spreekt iemand die zijn roeping heeft gevonden en die als homo een specifiek programma heeft ontwikkeld voor andere homo-, bi- en trans mannen.

Puur na tuur

Wie is Tuur Van Hove?
Van Hove: “Ik ben een lichaamsgerichte psychotherapeut. In 2009 ben ik begonnen als vrijwilliger bij bij Het Roze Huis en zo ben ik ook bij çavaria terechtgekomen. Intussen heb ik mijn eigen psychotherapeutische praktijk en sinds een aantal jaar doe ik workshops gericht op onze eigen community.”

Met een woordspeling noem je je praktijk Puur na Tuur. Met welk doel werkt je praktijk?
“Ik werk vooral met technieken die lichaamsgericht zijn. Daarmee bedoel ik: de emoties die in het lichaam opgeslagen zijn, weer vrij krijgen. Daarmee raken bepaalde lichamelijke klachten vaak opgelost. 

Een simpel voorbeeld is stress. Heel veel mensen hebben last van stress en dat slaat vaak op hun nek, schouders of rug. Ik pak dat niet via massage aan, maar zoek de emotionele oorzaak erachter. Een beetje dieper graven dus. Mijn basisopleiding is archeologie en ik zeg altijd: ‘Vroeger was ik in de grond aan het graven en nu graaf ik in mensen’ (lacht).”

Hoe ben je zelf met die technieken in aanraking gekomen?
“Ik ben in 2005 terechtgekomen bij het AUMM-instituut in Groningen. Toevallig via een vriendin, op een moment dat ik letterlijk uit een destructieve relatie vluchtte. Ik ben de basisopleiding gaan doen. In de ‘Primal Rebirth’-therapie kijk je als volwassene naar je kinderjaren, naar de overtuigingen en gedragingen die daar zijn ontstaan. Eigenlijk ben ik die therapie begonnen voor mezelf, niet om therapeut te worden. Dat is gaandeweg gegroeid. 

Nadien heb ik opleidingen gevolgd in familieopstellingen, systemisch werk en traumaheling. Tijdens de opleiding hebben we een combinatie van verschillende technieken geleerd die in mijn werk door elkaar lopen. Ik heb bij wijze van spreken een toolbox en daar pak ik uit wat het best bij de persoon werkt. Want het is echt maatwerk: wat werkt voor de een, werkt niet noodzakelijk voor een ander.”

© Tuur Van Hove Kracht en kwetsbaarheid

‘The Gay Soul’ heet je project en richt zich op homo-, bi- en trans mannen. Wat moet ik me daarbij voorstellen?
“Het begon enkele jaren geleden, samen met een bevriende therapeut. We hadden een aantal homo-, bi- en trans mannen in onze praktijk en we merkten dat we een laagje dieper wilden gaan. Een sessie duurt maar één uur, terwijl je in een workshop over een langere periode kan werken.

Ook merkten we dat er gezamenlijke thema’s naar voren kwamen. Onze maatschappij blijft heteronormatief, zodat wij toch ergens worden afgewezen in onze essentie. Dat leidt tot gemeenschappelijke kwetsuren. 

Vroeger was ik in de grond aan het graven en nu graaf ik in mensen

Zonder te willen veralgemenen zie je dan twee reacties bij homo-, bi- en trans mannen: ofwel is er de neiging die kwetsuren te willen onderdrukken, het niet te voelen omdat het te pijnlijk is. Of het tegenovergestelde, ze te willen aanpakken.

De rode draad is kracht en kwetsbaarheid. Dat is het uitgangspunt: hoe kan je je kracht en kwetsbaarheid inzetten, zowel voor jezelf als voor de maatschappij? In kwetsbaarheid zit veel kracht en veel mannen durven die kwetsbaarheid niet toe te laten. Als je in groep bent, kan je ook van elkaar leren; krijg je erkenning en herkenning. Zo is ‘The Gay Soul’ ontstaan.

De eerste keren waren avondreeksen van zeven avonden. We werkten telkens rond een bepaald thema, zoals relaties, intimiteit en seksualiteit, schuld en schaamte… Uiteindelijk hebben we er een weekend van gemaakt, omdat het vaak makkelijker is voor mannen om zich dan vrij te maken. Ik geef de reeks nu ook alleen, zonder de bevriende therapeut.’ 

Merkte je tijdens je vrijwilligerswerk bij çavaria dat er nood is aan een project als ‘The Gay Soul’?
“Ja, er is veel nood aan zelfzorg. Heel wat homo-, bi- en trans mannen hebben de neiging te vluchten in drank, drugs, seks… noem maar op. Zonder oordeel, hoor. Ik heb dat op een gegeven moment in mijn leven ook gedaan. 

Zulk gedrag is vaak te verklaren vanuit afwijzing, dat je niet helemaal wordt aanvaard zoals je bent. Je hebt behoefte aan verbinding, maar contact is vaak toch behoorlijk vluchtig, bijvoorbeeld in het uitgaansmilieu of in de gay sauna. Dat is voor sommige mannen prima, maar andere hebben behoefte aan diepgaander contact en om werkelijk (harts)verbindingen te maken. Daarom is het goed om eens een weekend bij elkaar te zijn en samen in het diepe te springen.”

Er zijn verschillende manieren om aan zelfzorg te doen. Niet iedereen heeft daarvoor begeleiding nodig. Wie is dan precies je doelgroep?
“Mannen die op zoek zijn naar zichzelf: wie ben ik, waar wil ik naartoe? Vaak heb je in je leven een reflectiemoment. Je vraagt je af of je je werk nog graag doet, of je nog zinvol bezig bent, of wat dan ook. 

Je merkt dat je altijd in dezelfde patronen vastloopt die je als kind hebt aangeleerd. Die waren toen nuttig, maar nu niet meer. Of misschien ervaar je veel lichamelijke klachten door stress.

De leeftijd en achtergrond van de deelnemers zijn heel divers, van twintigers tot zestigers. De zorgvragen zijn dan ook behoorlijk uiteenlopend.”

De kracht van de groep

Wat is het voordeel van de groep tegenover individuele therapie?  
“Sommige mannen komen eerst individueel bij mij en beslissen dan pas mee te doen. Maar voor andere mannen is de workshop net heel fijn omdat je meer tijd hebt. Een één-op-één sessie duurt meestal maar een uur en de volgende keer moet je altijd de draad weer oppakken.

Een ander voordeel van zo’n weekend is de kracht van de groep, want door de groep word je ook gespiegeld in je gedrag. Ik verbaas me er vaak zelf over hoe snel dat gaat. Vanuit die veilige setting ontstaat een grote openheid. Dat is het bijzondere van dit werk. Zo kan er veel aan de oppervlakte komen dat anders verborgen blijft of meer tijd nodig heeft.”

In kwetsbaarheid zit veel kracht, en veel mannen durven die kwetsbaarheid niet toelaten

Hoe ziet zo’n weekend eruit?
“Er zit een mooie opbouw in: we beginnen met kennismaking, een veilige groep creëren. Wat brengt je hier, waar heb je behoefte aan en wat wil je meenemen als je zondagavond terug naar huis gaat? Dan gaat het over verbinding en contact maken, kracht en kwetsbaarheid, intimiteit en relaties via allerlei oefeningen, waaronder lichaamsgerichte oefeningen. 

Heel veel mensen zitten in hun hoofd en hebben weinig contact met hun lichaam. Dus daar beginnen we mee: in de ruimte lopen, verbinding maken, één op één. Wat zijn je behoeften precies, waar liggen je grenzen en hoe ga je daarmee om? 

We oefenen ook om de zintuigen te prikkelen en die zintuiglijke ervaring groter te maken. Tijdens het laatste deel, de zondagnamiddag, hebben we een stukje integratie, zodat mensen op een goede manier naar huis gaan.”

Hoe verder?

Kan je zeggen welke impact zo’n weekend heeft op de deelnemers?
“Dat is heel wisselend. Voor mannen die nog niet veel ervaring hebben, kan dat een serieuze eyeopener zijn. Het kan het moment zijn waar je de ontspanning of net de spanning leert voelen. Er is ook de erkenning, het besef: ik sta er niet alleen voor, ik kan hulp vragen.

Voor de meeste mannen is het als een warm bad. Je kan elkaar ondersteunen terwijl je ontdekt hoe je omgaat met de thema’s van het weekend. Durf ik mezelf te zijn? Heb ik de neiging om mezelf weg te cijferen? Of laat ik mijn stem horen en neem ik mijn plek in? Hoe heb ik dat vroeger gedaan, hoe ga ik dat hier in deze groep doen en hoe kan ik dat in de toekomst doen?

De oefeningen die we doen, kan je meenemen in je dagelijks leven

Sowieso vragen we op het einde: ‘Hoe kan je nu verder en wat heb je daarvoor nodig?’ Dat kan via individuele sessies bij mij, maar het is ook een optie dat de mannen elkaar opzoeken. Door onderling contact te houden, blijft de kracht van die groep bestaan. Daarom is er ook een gesloten Facebookgroep. Er zijn zelfs al koppels ontstaan omdat mannen tijdens het weekend merkten dat ze samen verder wilden. Dat is natuurlijk ook leuk (lacht).’

Je creëert die vertrouwde omgeving met mensen die met eenzelfde ingesteldheid komen, maar ’s anderdaags zit iedereen terug op het werk. Is het niet moeilijk om uit die safer space weer in de gewone wereld te stappen?
“De neiging kan zijn dat je snel weer vervalt in het ritme van alledag en dat zo’n weekend wat vervloeit en weer wegebt. Het gaat erom dat je jezelf een nieuwe gewoonte aanleert. De oefeningen die we doen, kan je meenemen in je dagelijks leven. 

De kracht zit hem vaak in de herhaling. Je wordt geprogrammeerd als kind en tegen de tijd dat je volwassen bent, heb je een software-update nodig. Of ik vergelijk het met een kruispunt: de ene weg heb je van kinds af aan altijd bewandeld, met al je overlevingsstrategieën, je maskers en noem maar op. De andere weg is nog onbewandeld, is bij wijze van spreken nog een brousse. Door de oefeningen te doen, creëer je die nieuwe weg.

Het is wetenschappelijk vastgesteld dat je minstens 21 dagen iets moet doen vooraleer je de verbindingen in de hersenen hebt aangemaakt die je nodig hebt om patronen te veranderen. Het verleden kan je natuurlijk niet veranderen, maar wel hoe je er nu mee omgaat. Misschien merk je dat je een serieuze rugzak meedraagt. Als volwassene kan je ervoor kiezen om anders met die rugzak om te gaan, om de impact die het verleden op je heeft te veranderen, zodat je er niet meer door onderuit gehaald wordt.”

Confrontatie aangaan

Zijn er ooit deelnemers die zijn weggelopen?
“Nee, nog niet. Drempels zijn vaak de afstand – het is in Herent – of het financiële. Maar qua entreegeld ben ik wel soepel ik regel graag een alternatief zodat een potentiële deelnemer toch aanwezig kan zijn.

Soms is de workshop wel heel confronterend, maar dat kunnen we opvangen. Dan hoef je niet weg te lopen (lacht). Zelfreflectie en introspectie zijn niet altijd even makkelijk, maar wel heel boeiend. Als ik naar mijn eigen proces kijk: het eerste jaar van mijn opleiding was vaak ook confronterend voor mij, dat ik zelfs dacht: ‘Ik ben hier weg.’

Je kan ervoor kiezen om het anders te doen, de impact die het verleden op je heeft te veranderen

Maar vaak betekent die weerstand juist dat je op de goede weg zit. Weerstand is je systeem dat zegt: ‘Dat gaan we niet doen; ik ga je in het oude patroon houden, want dat is vertrouwd en veilig.’ Het komt voort uit de confrontatie met het nieuwe. Op dat moment zien we wat er aan de hand is en wat we nodig hebben. Daarin begeleid ik de deelnemers natuurlijk.”

Tot slot een praktische vraag: wanneer vindt het volgende weekend plaats?
“Van vrijdagavond 31 mei tot zondagavond 2 juni. De overnachtingen zijn niet inbegrepen, maar ik heb wel een lijst met nabijgelegen B&B’s en jeugdherbergen. Of mensen kunnen googelen, er is genoeg in de buurt.”

Meer informatie vind je op de website.

Toronto Pride overweegt ban op praalwagens van bedrijven en het leger

De reden voor de oproep tot ban van militaire deelnames (het leger, het gevangeniswezen…) gaat om het feit dat queer en trans personen in het bijzonder gecriminaliseerd en vervolgd worden binnen het gevangenissysteem. Militaire interventies wereldwijd zijn dan weer onevenredig gericht op mensen van kleur. Wat indruist tegen de boodschap van inclusie en verdraagzaamheid van de Pride.

Daarnaast vinden de activisten dat bedrijven ook op een andere manier dan een Pride-deelname hun steun kunnen tonen. De Pride is wat hen betreft te lang geworden. Door onder meer praalwagens van bedrijven te bannen, is er meer plaats voor de gemeenschap en de activisten, waar de Pride tenslotte echt om draait.

© ideas_dept (Wikicommans) Nood aan diversiteit

Politieagenten in uniform waren de voorbije twee edities van de Toronto Pride al niet langer welkom. Zonder uniform konden ze natuurlijk wel deelnemen aan de optocht. 

Dat er geen politie in uniform meer meeloopt tijdens de Toronto Pride is een direct gevolg van de oproep van Black Lives Matter Toronto in 2017 om de Pride inclusiever te maken voor queer en trans personen van kleur. 

Alexandria Williams liet toen optekenen dat het vieren van de politie tijdens een Pride onverantwoordelijk en respectloos is voor een gemeenschap die geconfronteerd wordt met zware controles en extreem politiegeweld. 

Daarnaast vroegen ze om meer diversiteit te hebben in de organisatie van Pride Toronto en ook meer budget voor LGBT+-organisaties die zich focussen op mensen van kleur.

Als deze ban realiteit wordt, is ze in ieder geval nog niet van toepassing op de Pride van 2019, het gaat om toekomstige events.

© The Belgian Pride Hoe zit het in België

Ook in België is er sinds een aantal jaar toenemend protest over wie er deelneemt aan de prides. Het deelnemen met een praalwagen wordt door een deel van de LGBT+-gemeenschap beschouwd als een marketingstunt die niet duidt op een werkelijk inclusief beleid binnen het bedrijf of de politieke partij in kwestie.

“The Belgian Pride vindt dat elke vereniging/overheid/groep/individu... kan deelnemen indien die de waarden en boodschap van de Pride onderschrijven en zich daar ook actief voor inzetten”, zegt Cyrille Prestianni, de voorzitter van The Belgian Pride aan ZIZO.

“The Belgian Pride verwelkomt bedrijven met open armen als inclusie en diversiteit echt leeft in hun bedrijfscultuur. LGBT+-welzijn is belangrijk is op de werkvloer”, benadrukt Prestianni, “Ook helpen bedrijven daarnaast de gemeenschap door de The Belgian Pride financieel te steunen. Met die middelen kunnen we ervoor zorgen dat andere organisaties en verenigingen voor een toegankelijk bedrag kunnen deelnemen aan de Pride.”
 

Ik stak mijn biseksualiteit weg onder de noemer ‘als je gedronken hebt, dan zoen je wel eens een andere vrouw

“Mensen struikelen er soms over als ik dat van mezelf zeg, ‘gehandicapt’ of ‘met een handicap,’ maar ik hou daar wel van. Misschien wel omdat het een soort van claimen is, zoals je het woord ‘queer’ claimt”, zegt Anaïs. Ze bouwt graag een identiteit rond gehandicapt zijn op en dat gaat nu eenmaal moeilijker met alternatieven als ‘functiebeperking’. “Je hebt het dan ook alleen over de beperking, de negatieve kant van een handicap.”

Lichamen en gender

Vandaag willen we het hebben over identiteit en welke kruispunten Anaïs omarmt in de hare. We installeren ons in haar zetel en beginnen bij het begin. “Ik was een jaar of twaalf toen ik de eerste feministische basiswerken naar huis begon te slepen en begon te lezen. Mijn interesse ging voornamelijk uit naar lichamen en seksualiteit, en ik bekeek veel dingen vanuit de lens ‘lichaam’. Dat zal ook wel iets met mijn handicap te maken hebben gehad.”

Na gesprekken over gender voelde Anaïs de behoefte om ook andere onderwerpen uit te spitten, zoals dik zijn in een maatschappij die dikke mensen afschildert als lui, dom en ongezond. Ze wilde weten hoe je daar een politieke analyse van kan maken, hoe je lichaamsbeleving is als dik persoon.

Vrouwen doen dat nu eenmaal

In de podcast 'Vuile Lakens' heeft Anaïs het samen met Heleen Debruyne over ‘seks, lichaam en alles waar je in keurig gezelschap niet durft over praten’. “Door de podcast ben ik mijn eigen seksualiteit ook beginnen te deconstrueren. Wat vond ik vanzelfsprekend en wat niet? Ik wist al dat ik op sommige vlakken een buitenbeentje was.” Polyamorie bijvoorbeeld. Bij polyamorie kan een persoon seksuele en/of romantische relaties aangaan met meerdere personen tegelijk, met de uitdrukkelijke toestemming van alle personen in kwestie. 

Als je zegt dat iedereen welkom is, benoem dan ook lichamen met een handicap

Polyamorie stelt ook allerlei aangeleerde heteronormen in vraag. Toch duurt het even voor Anaïs haar biseksualiteit serieus kon nemen. “Ik had nooit een voorbeeld voor biseksualiteit. Homoseksualiteit was geen taboe bij ons thuis, maar ik spiegelde me niet aan de lesbische vriendinnen van mijn ouders. Ah ja, ik viel ook op mannen, dus was ik niet lesbisch. Vraagstuk afgerond, dacht ik als tiener.”

Het is niet alleen het gebrek aan een rolmodel, vertelt Anaïs, het is ook de vrouwenhaat in onze maatschappij. “Ik stak dat weg onder de noemer ‘als je wat gedronken hebt, dan zoen je wel eens een andere vrouw. Vrouwen onderling doen dat nu eenmaal’, zonder daar verder bij stil te staan. Alsof ik geleerd had om intimiteit met iemand anders dan een man niet zo serieus te nemen.”

Van pluspunt naar kruispunt

Ook handicap was iets dat Anaïs pas later ging thematiseren. “Ik wilde dat eerst niet doen, omdat ik bang was dat ik het ging problematiseren. Alsof dat alleen maar het tragisch narratief rond handicap zou benadrukken in plaats van nuanceren.”

“Het is een beetje een rouwproces”, zegt Anaïs. “Waar ik momenteel mee worstel is dat ik voor de handicap geen ruimte ken waar ik er met anderen over kan praten. Bij feministische en queer ruimtes heeft het ook een tijdje geduurd voordat ik een plek vond waar ik me thuis voelde, maar ik heb ze wel gevonden.”

Dat betekent niet dat er geen ruimtes zijn voor mensen met een handicap, maar mensen leiden geen single-issue lives, en zo ook Anaïs. Feministische en queer ruimtes zijn zelden aangepast aan de noden van mensen met een handicap. “Om me goed te voelen, heb ik het nodig dat al die kruispunten (gender, seksualiteit, lichaamsbeleving, red.) samengenomen worden. Dat is niet vanzelfsprekend. Ik merk het compleet gebrek aan bewustzijn in die ruimtes waar ik me vroeger wel thuisvoelde, de stomme opmerkingen, de ongepaste vragen. Je voelt dat jouw lichaam niet echt thuishoort op het queer of feministisch feestje.””

© Trui Hussein Hanoulle Tsjirpende krekels

Het is niet alleen dat jouw lichaam niet echt thuishoort op het feestje, maar ook dat mensen met een handicap niet hoog op het lijstje van begeerlijke mensen staan, ook niet in queer en feministische ruimtes. “Ik vraag soms aan mijn vrienden: ‘Hoeveel mensen met een zichtbare handicap heb je ooit al op zo’n datingapp gezien?’ Dan hoor je ineens krekels tsjirpen in de verte.”

Anaïs gaat dieper in op begeerlijkheid in queer ruimtes. “Begeerlijkheid krijgt in queer ruimtes een heel specifieke invulling. Queer zit dan wel niet in de mainstream, toch vind je er een hiërarchie in terug, waarbij mensen met een handicap ergens onderaan bengelen.” Als er dan al een opsomming wordt gemaakt van welkome lichamen, staan lichamen met een handicap er geregeld niet eens tussen, vertelt Anaïs. “Als je zegt dat iedereen welkom is, benoem dan ook lichamen met een handicap.”

Bovendien worden mensen met een handicap zelden gezien als seksuele personen. “Mensen met een handicap zijn vaak noch seksueel object van verlangen, noch seksueel subject van verlangen. We worden geïnfantiliseerd, hebben geen seksleven. Handicap met seksualiteit koppelen is al verregaand. Zo zijn er nog identiteiten die naar de zijlijn worden geschoven.”

Mooi gehandicapt en gerepresenteerd

Iets wat helpt om het begrip ‘schoonheid’ op te rekken is representatie. “Mensen met een handicap zichtbaar maken in promomateriaal, ons op het podium zetten, films laten zien gemaakt door en/of over mensen met handicap, queer porno draaien waarin mensen met een handicap te zien zijn: dat zijn allemaal dingen die de representatie verbeteren.”

Mensen met een handicap zijn vaak noch seksueel object van verlangen, noch seksueel subject van verlangen

Representatie gaat hand in hand met narratieven. “Feminisme slaagde erin om sommige narratieven om te keren. Het oorspronkelijke narratief ‘als je met een korte rok over straat loopt en je wordt lastiggevallen, dan heb je dat uitgelokt’ veranderde dankzij feminisme in ‘je hebt autonomie over je eigen lichaam, het is nooit je eigen schuld als iemand anders je aanrandt.’ Dat moet ook gebeuren voor mensen met een handicap.”

Cripping it up

Ook bij representatie in films en series is er nog veel werk aan de winkel. “Een goede vertegenwoordiging van personages met een handicap zien we veel te weinig. Het enige wat wel eens voorkomt, is de dramatische film waarbij iemand een ongeluk of ziekte heeft, en dat is een onmogelijke tragedie. Meestal is het ook een acteur die hengelt naar een Oscar. Gehandicapte acteurs in Hollywood die zelf zelden aan een rol geraken noemen dat cripping it up.”

"Het is niet dat tragische verhalen over personen met een handicap niet verteld mogen worden,” zegt Anaïs. “Het is gewoon gek dat dit het enige verhaal is dat over handicap verteld wordt. De complexe levens van mensen met een handicap brengt men niet in beeld, tenzij als metafoor.” Een film van haar leven zou er helemaal anders uitzien. “Ik sta ’s morgens niet op en zeg: ‘Weet je dat ik gehandicapt ben??!’ om dan ’s middags met vriendinnen te lunchen en te zeggen: ‘Ik heb zo’n last van mijn handicap! Wist je niet dat ik maar anderhalve arm heb!’ Als ik lunch met mijn vrienden dan roddelen we over wie er met wie heeft geslapen, niet over hoe ik één hand heb en dat toch wel heel lastig is. Zo steekt mijn leven niet ineen.”

Representatie is het beeld dat je naar buiten brengt

Hoe kunnen organisatoren zonder handicap hun evenementen inclusief maken voor mensen met een handicap? Eerst moeten ze zich bewust zijn van het verschil tussen toegankelijkheid en representatie, aldus Anaïs.

Representatie is het beeld dat je naar buiten brengt: je posters, de eventbeschrijving op Facebook, de foto’s op je website

Representatie is het beeld dat je naar buiten brengt: je posters, de eventbeschrijving op Facebook, de foto’s op je website... “Toegankelijkheid betekent: is de ruimte toegankelijk? Kan je een doventolk aanvragen? Kunnen mensen met mobiliteitsproblemen binnen? Als persoon met een handicap voel je jezelf vaak een killjoy als je dat soort vragen moet stellen.” Hoewel je toegankelijkheid niet altijd zelf in de hand hebt, vraag je toch best elke keer of een locatie toegankelijk is. “Ook al is het antwoord njet, als er na jou nog twintig groepen dezelfde vraag stellen, begint er misschien iets te dagen bij de eigenaars van de zaal.”

Educate yourself

Een tweede tip had ik ook al bij andere kruispunten opgevangen: educate yourself. “Leer over wat handicap is, over hoe mensen daarop kunnen reageren”, legt Anaïs uit. “Ik kan de hoeveelheid feestjes ook niet opsommen waar mensen echt heel domme dingen zeggen. Als zoiets gebeurt, moet je als organisator klaar staan om het gesprek te openen.”

Wees zelf op de hoogte van wat er gebeurt in disability studies, lees een boek over crip theory (de academische discipline die zich bezighoudt met queer studies en disability studies, red.), volg een pagina over handicapactivisme. “Maar vooral, luister naar die ene persoon met een handicap die zijn vinger opsteekt. Het is echt vermoeiend als je de enige persoon met een handicap in de ruimte bent. We steken onze hand niet op omdat we graag lastig doen.”

Om het samen te vatten: zorg er dus voor dat je ruimtes toegankelijk zijn en maak duidelijk dat ze toegankelijk zijn. Betrek mensen met een handicap in je communicatie en laat merken dat mensen met een handicap welkom zijn. En tot slot: blijf je kennis bijschaven over de mogelijkheden en noden van mensen met een handicap zodat je geen lege woorden verkondigt wanneer je jouw event als ‘inclusief’ bestempelt.

Hoe inclusief kan je swipen op Tinder? Transgenders en niet-binaire personen delen hun ervaringen

“Voor ik mij bij iemand out, zal ik altijd eerst proberen om te peilen hoe open-minded ze is. Dan stel ik bijvoorbeeld vragen over haar politieke voorkeur. Als iemand zegt dat ze op Theo Francken stemt, zal ik haar niet vertellen dat ik transgender ben. Dan weet je toch al wat voor reactie je zal krijgen”, lacht Sam (24) uit Ieper.

Niet dat de trans man zich ooit onveilig voelde op de populaire datingapp: “Tot hevige scheldpartijen is het gelukkig nooit gekomen. Wat wel vaak gebeurt is dat de conversatie met een match volledig stopt nadat ik haar zeg dat ik transgender ben. Een vrouw zei dat ze mijn keuze respecteerde maar praatte niet meer verder met mij. Daar zou ik niet eens mee op date willen, denk ik dan.”

Geblokkeerd uit veiligheidsoverwegingen

De conversaties die Liessa (21) uit Mechelen (Liessa is een schuilnaam, red.) op het platform had, waren van een andere aard. “Op mijn profiel stond heel duidelijk aangegeven dat ik een trans vrouw ben. Dat was voor sommigen blijkbaar een vrijgeleide om mij te kleineren in privéberichten. Ik snap de logica niet achter iemand rechts swipen enkel en alleen om lelijke dingen tegen ze te zeggen”, zucht de jonge studente.

Liessa kreeg al een paar keer te maken met ‘hoogst ongepaste opmerkingen’ in de chatfunctie van de app: “In het begin wou ik nog rustig de discussie aangaan. Ik dacht: dit komt door onwetendheid, als ik ze uitleg wie ik ben en hoe mijn leven eruitziet, zullen ze begrip tonen.”

Maar dat maakte hen alleen maar meer venijnig. Liessa: “Ik werd door een match een manwijf genoemd, hij zei dat ik ziek was in mijn hoofd en dat ze mij voor de rest van mijn leven zouden moeten opsluiten. Daar stopte het gesprek voor mij. Niet veel later was mijn account geblokkeerd.” Ze kreeg de melding dat ze geen toegang had tot haar profiel ‘uit veiligheidsoverwegingen’. Liessa: “Wie mij rapporteerde en waarom weet ik niet. Maar het is moeilijk om te geloven dat het helemaal niets met mijn genderidentiteit te maken heeft. Ik kreeg later de optie om een nieuw account aan te maken, maar de lol was er daarna echt af voor mij.”

© Yule Hermans 37 opties om genderidentiteit aan te duiden

Het blokkeren van accounts van mensen die zich als transgender of niet-binair identificeren is anno 2018 nog steeds schering en inslag op Tinder. In 2016 voerde de veelgebruikte app nochtans 37 nieuwe opties in die het gemakkelijker moesten maken voor mensen om hun genderidentiteit aan te duiden en kenbaar te maken op het platform. Daarvoor konden gebruikers zich enkel als mannelijk of vrouwelijk identificeren.

De app werkte nauw samen met transgenderactivisten van onder meer GLAAD (een Amerikaanse non-profitorganisatie die zich inzet voor het stimuleren en bewaken van oprechte representatie van LGBT’s in de media, red.) en queerwetenschappers om die mogelijkheden uit te breiden. Met hun grootschalige sociale mediacampagne #AllTypesAllSwipes poogde Tinder vervolgens om de transgender en niet-binaire gemeenschap een plaats te geven. Het bedrijf gaf in een persbericht ook toe dat ze in het verleden op dat vlak zwaar de mist in zijn gegaan en in de toekomst wilden verbeteren

Ik werd door een match een manwijf genoemd, hij zei dat ik ziek was in mijn hoofd en dat ze mij voor de rest van mijn leven zouden moeten opsluiten. Niet veel later was mijn account geblokkeerd omdat ik een bedreiging zou vormen – Liessa (21)

“Ik praat dagelijks met Tindergebruikers over hun ervaringen. Dat doe ik aan de hand van telefoongesprekken, focusgroepen, interviews en enquêtes. De ervaringen van transgebruikers zijn enorm verschillend van de algemene cisgendergebruikers, niet in het minst omdat zij unieke zorgen hebben met betrekking tot hun veiligheid. Een online ruimte waar zij zich beschermd voelen is belangrijk voor ons”, liet Jess Carbino, socioloog bij Tinder, optekenen in Nylon.

In maart 2017 liet het bedrijf weten dat als direct gevolg van de ingevoerde genderupdate een kwartmiljoen matches werden geregistreerd bij trans gebruikers. De app werd de hemel in geprezen en verschillende media kopten dat Tinder niet alleen de manier waarop we daten revolutionair veranderde, maar nu ook helpt bij het normaliseren van wat het betekent om transgender of niet-binair te zijn in het datingleven.

Kan iedereen zichzelf zijn op Tinder?

Een boude stelling die te gemakkelijk de werkelijke ervaringen van transgender en niet-binaire personen op het platform uit het oog verliest. Zo gebruikt Ines (28) uit Antwerpen Tinder niet meer nadat hun (de correcte aanspreekvormen voor niet-binaire personen zijn die/hun, red.) account werd geblokkeerd. “Toen ik na een lange tijd nog eens wou inloggen, lukte dat niet. Eerst dacht ik dat er misschien een algemene storing was en dat ik het later nog eens opnieuw kon proberen.

Na een paar dagen stuurde ik een mailtje en kreeg ik de bevestiging dat ik geblokkeerd was. De manier waarop ze dat naar mij toe hebben gecommuniceerd was voor mij helemaal niet oké. Ze stelden dat ik een bedreiging vormde. Ze zeiden: 'Wij vinden de veiligheid van onze gebruikers heel belangrijk.' Dat stoorde mij enorm, dat ik gezien werd als iemand die zelf de regels overtrad of mensen lastig zat te vallen. Dat was helemaal niet het geval.”

Tinder legt de verantwoordelijkheid bij de gebruiker zelf, terwijl zij net als bedrijf zelf zouden moeten garanderen dat inclusie werkbaar is op de app – Ines (28)

Ines moest in enkele opvolgende mails duidelijk maken dat die niet-binair is en dat het misschien daarmee te maken kon hebben. “Ik verwees naar verschillende getuigenissen van mensen met dezelfde ervaring. Daarop begonnen ze toch een beetje bij te draaien. Ik kon terug een profiel aanmaken, gaven ze toe. Ze drukten mij op het hart dat ze wilden dat iedereen zichzelf kan zijn op Tinder. Toch kreeg ik nog steeds geen uitleg over waarom ik precies was geblokkeerd. Ik kreeg geen antwoord op mijn vraag wat ze daar in de toekomst aan willen doen. Dat is de reden waarom ik nu geen Tinder meer gebruik. Ik voel mij niet meer welkom.”

Nochtans had Ines daarvoor geen slechte ervaringen met de app. Meer nog, die gebruikt Tinder al sinds 2013 en was daarmee één van de eerste swipers in België. “Mijn eerste indruk was dat ik heel snel door de mensen was (lacht). Tegenwoordig is dat veel uitgebreider.

In gesprekken met mensen heb ik nooit echt problemen gehad. Ik identificeer me nu ongeveer twee jaar als niet-binair, omdat ik voel dat ik niet helemaal thuishoor in het hokje 'man' of 'vrouw'. Dat stond ook altijd op mijn Tinderprofiel. Veel mensen lazen daar echter nog te gemakkelijk over. Uiteindelijk zullen de mensen die dat echt maar niets vinden toch naar links swipen.”

Online dating van onschatbare waarde

Uiteraard is het fijn om mensen in het echte leven te leren kennen. Maar online daten blijft van onschatbare waarde voor transgender en niet-binaire personen. Het kan hen een gevoel van veiligheid geven omdat je mensen op voorhand kan inschatten.

Ines: “Aanvaarden ze mij zoals ik ben? Dat kan je redelijk snel aftoetsen. Voor transgenders en niet-binaire personen die bijvoorbeeld nog niet of nog niet lang uit de kast zijn, is dat een manier om hun genderidentiteit te beleven in het datingleven voordat ze iemand in het echt ontmoeten.”

Onlangs stuurde iemand mij: 'Eikes, schaamt gij u niet? Hoe loop jij er nu bij? Je bent een schande voor ons allemaal.' Daarna verwijderde hij de match meteen. Dat kwam wel hard binnen" – Lander (19)

Liessa beaamt dat. De trans vrouw geeft zelfs aan dat het haar voornaamste reden was om actief te zijn op Tinder. Liessa: “Je zou kunnen zeggen: ‘Het is maar Tinder.’ Of: ‘Wat had je anders verwacht?’ En akkoord, die app is in haar kern een oppervlakkige boel. Maar voor sommige mensen is het echt de enige manier om in contact te treden met potentiële partners. Ik ben bijvoorbeeld nog niet zelfzeker genoeg om op een feestje zomaar op iemand af te stappen.

Tijdens mijn middelbareschooltijd ben ik enorm gepest geweest omdat ik transgender ben. Een keer kwam het tot fysiek geweld: ik werd door een groepje in een gang omsingeld en ze duwden mij tegen de muur. Ik viel neer en ze scholden mij uit, mensen liepen haastig voorbij en hielpen mij niet. Dat laat zijn sporen na. Tinder was voor mij een manier om te daten zonder mij onveilig te voelen. Nadat ik daar geblokkeerd werd en het gevoel kreeg dat ik degene was die iets verkeerd had gedaan, viel die optie weg.”

© Yule Hermans Tijdelijk van de app gegooid

Ook Lander (19) uit Duffel zag zijn account enkele maanden geleden nog van de radar verdwijnen. “Eerst dacht ik dat het om een algemene storing ging. Na enkele dagen mailde Tinder om te vragen hoe de vork in de steel zat. Bleek dat iemand mij had gerapporteerd en ik dus tijdelijk van de app gegooid werd.”

Lander heeft weinig begrip voor de werkwijze van de app: “Iedereen kan mij zomaar rapporteren omdat ze een probleem hebben met hoe ik mij wens te uiten. Ik had het gevoel dat ik gestraft werd. En waarom? Omdat ik mij anders kleed? Alsof ik daar in het echte leven al niet genoeg mee worstel.”

“Als ik Tinder gebruik, gaat mijn zelfvertrouwen snel naar beneden”, legt Lander verder uit. “Ik weet dat ik er vroeger meer conventioneel aantrekkelijk uitzag. Daar werd mij ook op gewezen. Een match stuurde mij eens: 'Je allereerste foto op Instagram, daar zag je er zo goed uit.' Dat was een foto van drie jaar geleden. Ik was een totaal andere persoon toen.

Ik merk dat ik minder matches heb sinds ik experimenteer met hoe ik mij kleed en daar foto's van toon op mijn Tinderprofiel. Het gebeurt regelmatig dat ik discussies heb met matches. Ik probeer daar niet op in te gaan. Onlangs stuurde iemand mij: 'Eikes, schaamt gij u niet? Hoe loop jij er nu bij? Je bent een schande voor ons allemaal.' Daarna verwijderde hij de match meteen. Dat kwam wel hard binnen. Je kan mij ook gewoon negeren en mij geen kwetsende berichten sturen.”

Trollaccounts aan het werk

Het narratief bij Tinder blijft steevast dat ze alle klachten serieus moeten nemen. Maar accounts blokkeren van mensen die vervolgens hun genderidentiteit uitgebreid moeten verdedigen voor ze terug toegang krijgen tot de app is problematisch, vindt Ines: “Tinder legt de verantwoordelijkheid bij de gebruiker zelf, terwijl zij net als bedrijf zelf zouden moeten garanderen dat inclusie werkbaar is op de app. Ze zeggen wel dat als je het op je profiel aangeeft, ze daar rekening mee houden. Toch weerhoudt het hen er niet van om mensen zonder uitleg te blokkeren.”

Bovendien zouden transgender en niet-binaire mensen niet verplicht moeten worden om dat op hun profiel te zetten, stelt Ines, omdat het uiteindelijk een heel persoonlijke keuze is: “Tinder zou eerst moeten kijken naar wie mensen rapporteert. Ik vermoed dat er veel trollaccounts aan het werk zijn. Is hun woord meer waard dan dat van gebruikers die al vijf jaar op de app actief zijn? Blijkbaar wel.”

Volgens Ines moet het rapporteringsproces strenger gemaakt worden: “Dat zou al een eerste stap in de goede richting zijn. Accounts rapporteren gaat momenteel veel te vlot. Anders gaan transgender en niet-binaire personen al uit de boot blijven vallen nog voor ze met mensen kunnen afspreken.”

ZIZO confronteerde Tinder met de vragen die de mensen in dit stuk stelden. Wij kregen geen antwoord.
 

Eyemèr en Divan, twee opkomende Vlaamse queer artiesten

Eyemèr, ook bekend als Sarah Devreese (die/hun), was een van de finalisten van Humo’s Rock Rally’ in 2014. In maart 2016 kwam ‘Temporarily Colourblind’ uit, de debuutplaat.

Daarnaast kan je Sarah kennen van de vereniging Genderspectrum777, waarvan die een van de medeoprichters is. Het is een vereniging die zich inzet voor non-binaire en genderfluïde personen. Met deze vereniging proberen ze niet alleen een veilige plek te bieden maar zich ook activistisch in te zetten.

Taboes doorbreken

Sarah werkt momenteel aan een EP, ‘Good Mourning To You’. De thema’s van deze EP liggen allemaal binnen hun eigen leefwereld: mentale gezondheid, queer identiteit en non-binair zijn. Die thema’s wil Sarah met behulp van hun EP bespreekbaar maken en als het ware om taboes te doorbreken. Sarah zelf is via een artikel in ZIZO uit de kast gekomen als non-binair.

Sarahs EP staat gepland om op 1 november 2019 uit te komen. Die wil hun EP professioneler aanpakken dan hun debuutplaat was. Daarom werkt Sarah samen met een producer om de EP nog een niveau naar boven te trekken, zonder dat de muziek Sarahs eigenheid zou verliezen.

Crowdfunding

Een EP maken kost echter geld. Zeker als je alles zelfstandig doet, zonder een muzieklabel. Daarom heeft Sarah een crowdfundingcampagne opgestart. Het doel van die campagne is om alles rond de EP te kunnen betalen: van de opnames tot de fysieke druk van de cd’s. Afhankelijk van hoeveel geld je stort, krijg je iets in ruil. Het begint bij een glimlach voor vijf euro en eindigt bij een concert in je tuin en een cover op Youtube van een nummer naar keuze. Daartussen zit dan ook natuurlijk dat je de EP, zowel digitaal als fysiek, kan krijgen.

Duizendpoot Divan

Een andere, toch niet onbekende, queer artiest is Divan. Hij heeft een hele waslijst aan projecten. Naast muziek is Divan bezig met theater voor kinderen. ‘Het paard van Michelle’ en ‘Rare vogels’ zijn twee stukken die hij geschreven heeft.

Divan is al onderdeel geweest van verschillende bands. Eén daarvan was C. Loves Detectives, daarmee bracht hij vooral elektronische pop. Verder heeft Divan een Nederlandstalige band Hermitage, deze band bestaat al sinds 2005. Ze treden vooral op in theaterzalen in zowel in Nederland als in België en af en toe kan je hen ook eens op festivals spotten. Hermitage is al in de prijzen gevallen: in 2011 hebben ze de People Choice Award gewonnen op het Amsterdams Kleinkunst Festival.

The Gay Tapes

De laatste tijd werkt Divan het meeste samen met The House of Quoi. Samen hebben ze een album genaamd ‘The Gay Tapes’ gemaakt. Divan zelf omschrijft die cd als iets wat hij gewoon moest maken. Op ‘The Gay Tapes’ vind je enkele covers van de meest iconische LGBT+-nummers, maar ook enkele nummers die Divan zelfgeschreven heeft. Het album kwam in oktober 2018 uit. Af en toe treden Divan en The House of Quoi op met dat album, die optredens waren eerder onder andere in Gent en Berlijn.

Recent kwam nieuwste nummer 'Drag Queens in Limousines' uit. De Gentse drag legende Dille speelt me in de videoclip.Daarnaast is Divan in aanloop naar het album ook begonnen met een podcast over 'The Gay Tapes', met de Berlijnse trans artieste/activiste Kaey als gaste in de eerste aflevering. 

 

Coming-out in de sportwereld is nog niet altijd evident

Eerst werd de documentaire ‘Alone in the Game’ vertoond. Ondanks de groeiende aanvaarding van lesbische, homoseksuele, biseksuele en transgender Amerikanen, blijft de sportwereld voor velen nog steeds een verontrustende omgeving. De documentaire 'Alone in the Game' onderzoekt hoe dat komt.

De lucky few

Door de haat en spot blijft de angst, met als gevolg de geheimhouding, bestaan. Enkele interessante personen komen in de documentaire aan het woord zoals basketballer Jason Collins, American footballer Ryan O'Callaghan en Olympische medaillewinnaars Gus Kenworthy en Megan Rapinoe. Deze personen kwamen allemaal tijdens hun sportieve loopbaan uit de kast en bleven na hun coming-out ook actief in de sportwereld. De lucky few als het ware.

Maar voor lang niet elke atleet verloopt de coming-out zo soepel. Layana White, (ex-basketbalspeler voor Pepperdine Christian University) verloor samen met teamgenoot Haley Videckis haar studiebeurs toen ze verliefd werden en dit bekend werd. Na die beslissing ondernam Layana een suïcidepoging. 

In 2013 kwam de professionele voetballer Robbie Rogers uit de kast | © Alone in the Game Geen evidente getuigenissen

‘Alone in the Game’ is niet bepaald de meest cinematografische documentaire. Ze slaagt er wel in om een unieke schets te geven over LGBT in de Amerikaanse sportwereld. En ook al was het voor de makers niet evident om topsporters te vinden die hun verhaal wilden delen, de man/vrouwverdeling had toch een pak evenwichtiger gemogen.

Megan Anna Rapinoe won met het Amerikaans vrouwenvoetbalelftal goud won op de Olympische Zomerspelen in 2012 | © Alone in the Game Hoe is de situatie in België?

De avond wordt na de film nog een stuk interessanter. Na de aftiteling startten Out For The Win crew Sharon Buffel en Margot Gysbrechts het debat. Out For The Win is een organisatie die zich inzet voor de zichtbaarheid van holebi's, transgenders, queers en intersekse personen in sport. 

Topsporters Oshin Derieuw (wereldkampioen boksen), Mathias Goethals (gymnast), Charlotte Deldaele (professioneel triatleet), Sien Heirweg (onderzoek over transgenders in de sport), Jasper (Coördinator van T-jong, de jeugdbeweging voor trans personen) gaven op enkele stellingen hun opinie en ervaringen uit de sportwereld.

Het risico dat de coming-out een negatieve invloed heeft op je professionele sportcarrière bestaat nog steeds

Blijf je beter in de kast? 

Natuurlijk vinden de meesten het moreel gezien beter om uit de kast te komen, alle extra mentale ballast kun je het best vermijden wanneer je op topniveau sport. Aan de andere kant is er steeds het risico dat de coming-out een negatieve invloed heeft op je professionele sportcarrière. De aanwezigen in het debat zijn het er vooral mee eens dat je dit voor jezelf moet uitmaken en dat het afhangt van de situatie.

Na de vertoning van 'Alone in the Game' volgde nog een panelgesprek | © Michiel Devijver Teamsport vs. individuele sport

Gymnast Mathias is hier van mening dat het gemakkelijker is wanneer je, zoals hijzelf een individuele sport beoefent. “Je moet alleen met jezelf rekening te houden, niet met de rest van het team.” 

Triatleet Charlotte is er standvastig van overtuigd dat als je jezelf blijft, dit zich ook zal vertalen naar je sport. Bij haar was dat zeker het geval. “Erover zwijgen was voor mij geen optie, want ik ervaar triatlon als een heel mentale sport. Mijn entourage heeft eigenlijk heel positief, of zelfs niet op mijn coming-out gereageerd.”

Mijn coach is een tweede vaderfiguur, ik vond dat hij mij volledig moest kennen - Oshin

Veilige omgeving binnen clubs nodig

De coach van Oshin is moslim. “Mijn coach is een tweede vaderfiguur, ik vond dat hij mij volledig moest kennen. Na mijn coming-out zei hij tegen mij: ‘Zolang je maar gelukkig bent.’ Als er negatief gereageerd wordt in de club, dan spreekt hij die personen daarop aan. Als coach of voorzitter moet je een voorbeeld zijn voor de atleten. Net zoals de huidige generatie atleten een voorbeeld moeten zijn voor de volgende.”

Holebi-onvriendelijke supporters?

Ook supporters durven zich bezondigen aan holebi- en transfobe uitlatingen vanuit de tribunes. “Racisme en holebifoob gedrag zijn allemaal niet aanvaardbaar, ook niet in het heetst van de strijd”, zegt Charlotte. “Scheidsrechters mogen gerust een speler van het veld sturen als die zulke uitlatingen doet. Sport hangt samen met sportief gedrag.”

Jasper: “Je mag zulke uitspraken niet door de vingers zien, maar ik vind ook dat je iemand niet mag afknallen op een fout die ze maken. Je moet hen een beetje heropvoeden. Ga in dialoog met die mensen, als ze ervoor openstaan is dat geweldig en kan je veel bereiken.”

Out For The Win is een organisatie die zich inzet voor de zichtbaarheid van LGBT's in de sport | © Michiel Devijver Meer acceptatie in de danswereld dan in het voetbalcircuit

Jasper: “Ik denk dat het logisch is dat bv. een danser sneller aanvaard wordt als homo omdat daar het stereotiepe beeld van ‘de machoman’ al doorbroken is. Bij voetbal is dat minder het geval. We moeten blijven ingaan tegen de gendernormen.”

Sien: “Recent heb ik daar een interessante tekst over gelezen en dat ging over de danswereld. Het is niet omdat er in de danswereld veel homomannen zijn, dat die wereld er ook super tolerant naar is. Want heteroseksuele dansers hebben dan vaak het gevoel dat ze in een bepaalde context niet kunnen zeggen dat ze dansen, omdat iedereen er automatisch zou van uitgaan dat ze homo zijn. Dus staan ze er ook niet altijd positief tegenover.”

Grote merken zoals Nike en Adidas het verschil kunnen maken door de juiste rolmodellen te sponsoren - Oshin

Wat tijdens de transitie?

Mag een transgender atleet tijdens transitie kiezen of die bij de mannen- of vrouwen competitie meedoet?

Sien: “Ik heb de neiging om ja te zeggen. Als ik nee zou zeggen, dan heb ik het gevoel dat ik een grote groep mensen uitsluit en ze verplicht bepaalde operaties te gaan doen om competitief te kunnen sporten. In een ideale wereld is de competitie niet opgedeeld tussen man en vrouw, maar is die op een andere manier georganiseerd. Zaken zoals lengte en gewicht hebben niets met het geslacht te maken, maar kunnen de prestaties ook beïnvloeden.” 

Oshin gaat niet volledig akkoord: “Op een bepaald niveau is er echt wel een duidelijk reglement nodig over wanneer transgender sporters in de competitie kunnen deelnemen. Bij het boksen zit er een wezenlijk verschil in de kracht waarmee mannen en vrouwen kunnen slaan. Als ik een bokswedstrijd zou verliezen van een trans vrouw zonder dat er duidelijke regels zijn, dan zou ik daar een dubbel gevoel aan overhouden. Moreel wil ik het goed vinden dat trans personen kunnen kiezen aan welke competitie ze deelnemen, maar op sportief vlak zou ik het er toch moeilijk mee hebben.”

Op het einde van het debat gaf Oshin ook mee dat ook grote merken zoals Nike en Adidas het verschil kunnen maken door de juiste rolmodellen te sponsoren. Een mooie oproep op het einde van het interessante debat. 

Pagina's