ZiZo Online - Laatste nieuws

OPINIE | Steun komt soms uit vreemde hoeken

Jazeker, heel wat allochtone jongeren hebben problemen met homoseksualiteit. Sommigen spugen erop – letterlijk en figuurlijk. Zo, dat is eruit en kostte me als progressieve burger weinig moeite. Waar het betoog van Jasper Van Steenbergen stopt (De Standaard 21 februari), begint echter een prikkelende denkoefening. Als homo voer ik een glasheldere strijd tegen racisme. Laat iemand die hiervan het slachtoffer is, mij in de steek?   Ik geef les in het middelbaar onderwijs op een multiculturele school in Antwerpen. Ik maak daarbij van mijn geaardheid geen geheim. Dat is een weloverwogen en bewuste keuze: jongeren hebben nood aan diverse en positieve rolmodellen. Weinig veertien- tot zestienjarigen kennen LGBT’s in hun directe omgeving. Bij veel leerlingen ervaar ik oprechte nieuwsgierigheid naar het onderwerp – niet het minst bij jongeren met een migratieachtergrond.   In hun opvattingen speelt religie een sterkere rol dan afkomst. De vrijzinnige Roemeense jongen haalt naast zijn autochtone buurman de schouders op, zijn christelijke Ghanese klasgenoot fronst samen met de Syrische moslim de wenkbrauwen. We vergeten nogal snel dat dit in het homogeen blanke Vlaanderen vijftig jaar geleden niet anders was. Maar net als toen onder de kerktoren ontstaat ook nu bij velen twijfel en openheid na persoonlijk contact. ‘Ik ken iemand die … en dat is de slechtste nog niet. Wat mag of moet ik nu eigenlijk denken?’ Dergelijke processen lopen in verschillende snelheden, met ups-anddowns.In uw omgeving was het vast niet anders.   Rouwproces Leerlingen vragen me geregeld hoe mijn ouders destijds reageerden op mijn coming-out. Hebben ze het aanvaard? Hadden ze het er moeilijk mee? Ik vertelde onlangs nog dat dit voor hen een (mini-)rouwproces was: ze gingen ervan uit dat hun zoon met een vrouw zou trouwen en hen kleinkinderen zou schenken. Dat beeld had ik hen afgenomen en moesten ze dus bijstellen. Ik hoorde de leerling in kwestie haast luidop denken: oef, zijn ouders hadden dus even tijd nodig. Daar kon ze zich ten minste iets bij voorstellen.   Zo zijn er tal van voorbeelden. Zoals toen die ene moslima me vertelde dat ze allerminst problemen heeft met lesbische meisjes. Maar dat ze het wel moeilijk zou vinden als er één verliefd op haar zou zijn. Een begrijpelijke reflex, fluisterde ik haar toe. Ze haalde opgelucht adem. Maar het toppunt was die ene mail in juni 2016 van een leerlinge na een aflevering van De Afspraak. Een rabbijn en een imam beantwoordden nogal ongelukkig enkele vragen over homoseksualiteit naar aanleiding van de dodelijke aanslag in een homodiscotheek in Orlando. De leerling in kwestie verontschuldigde zich voor de uitspraken van de imam en verzekerde me dat ze me echt wel graag zag. Het kan verkeren.   Leerlingen vragen me geregeld hoe mijn ouders reageerden op mijn coming-out, hebben ze het aanvaard?   Jongeren met een migratieachtergrond die homo’s uitjouwen of bespuwen, ontnemen zichzelf de kans op een interessante bondgenoot. Heel wat migrantenjongeren voeren een soms ontmoedigende strijd om aanvaarding, voelen zich niet (h)erkend door de mainstream, worden wantrouwig nagestaard op straat. Sommigen onder hen vinden de steun van LGBT’s voor hun emancipatiestrijd verdacht. ‘Waarom zou een homo oprecht voor mijn identiteit opkomen als mijn religie zijn levensstijl afkeurt?’ Toch daag ik hen uit verder te denken.   Ook ik dacht ooit dat ik geen aanvaarding zou vinden, voelde me geviseerd op straat. De meest oprechte steun kwam soms uit de vreemdste hoeken, van degenen van wie ik het niet had verwacht. Het is iets waar ik allochtonen graag aan herinner, vooral als ze afkerig zijn tegenover homo’s die hand in hand lopen.   Joos Van Goethem - Leerkracht op het Onze-Lieve-Vrouwe college in Antwerpen Dit opiniestuk verscheen ook al in De Standaard.

Leonie Nelissen over weerbaarheid: Jezelf oké vinden en dat laten zien

Leonie Nelissen doet haar werk met passie. Mensen begeleiden en ze sterker zien buitenkomen dan ze binnenkwamen, dat moet wel voldoening geven. Het innemen van ruimte is net wat ze anderen aanleert in haar trainingen over weerbaarheid. Ons gesprek over weerbaarheid begint met de link met het thema van deze editie van ZiZo: geluk.   ”Het is moeilijk om dat voor anderen in te vullen, maar ik kan pas gelukkig zijn als ik mezelf mag zijn. Weerbaar zijn betekent dat je ruimte maakt voor jezelf en dat vervolgens ook aan anderen laat zien: ik neem deze ruimte in.”   Weerbaarheid is iets anders dan assertiviteit: “Assertiviteit heeft te maken met tegenwerking, want het gaat ervan uit dat je de ruimte moet claimen. Als je weerbaar bent, veronderstel je dat je wel ruimte hebt. Het gaat erom hoe je ze inneemt. Assertiviteit gaat meer over het bewaken van je grenzen. In mijn trainingen leer je allebei, zowel de ruimte innemen als hoe te reageren als mensen over je grens gaan.”   Trainingen in weerbaarheid Leonies weerbaarheidstraining kan heel verschillende vormen aannemen. Er zijn zowel individuele als groepstrainingen. In dat laatste geval is de groep beperkt tot een vijftal personen.   “Je kunt geen twintig mensen tegelijk trainen. Zo gaat het wel als je een cursus zelfverdediging volgt. Na een aantal sessies kan je enkele basistechnieken, die je dan na een half jaar alweer kwijt bent, omdat je ze niet herhaalt. Ik kan je ook leren hoe je zonder geweld iemand op de grond krijgt. Daar bestaat een heel gemakkelijk trucje voor. Thuis kan je dat nadoen met je partner, geen enkel probleem. Tot je in een stresssituatie komt. Dan ben je alles kwijt en heb je er helemaal niets aan. Wat ik kan doen, is jou leren hoe je kan kalmeren wanneer je in een stresssituatie belandt, zodat je die zelfverdedigingstechnieken nog wel kan toepassen.”    Leonie biedt een antwoord op verscheidene vragen in haar groepstrainingen. Hoe kan je steviger in je schoenen staan? Hoe geef je grenzen aan? Hoe spreek je je uit tegenover iemand, zodat je niet meer bang hoeft te zijn op straat? “De meeste trainingen zijn sterk gericht op ‘hoe vind ik rust in mezelf?’, want weerbaarheid begint met: kan ik vanbinnen voelen wat ik vanbuiten wil laten zien? Hoe leer ik, als ik bang ben, mij zo zeker mogelijk te voelen?”   Doen is leren “In mijn werk combineer ik altijd het denken met gevoelens en het fysieke. Ons lichaam geeft ons constant signalen. Als je in een donker steegje loopt, begin je te transpireren, je hart gaat sneller slaan… Dat is het fysieke. Je kan dat veranderen, bijvoorbeeld door te leren hoe je ‘niet met mij’ kan uitstralen. In een weerbaarheidstraining gaan we drie vaardigheden trainen: je ander gedrag, andere gedachten en andere gevoelens eigen maken.”   “Er zijn veel mensen die het lastig vinden om grenzen aan te geven. Ik hoor vaak: ‘ik weet niet hoe ik nee moet zeggen tegen mijn baas’ of ‘mijn collega blijft opmerkingen maken over mijn seksuele geaardheid. Ik wil niet als zeur overkomen, maar ik wil dat het stopt’. In een beperkt aantal sessies bespreken we dat dan en intussen krijg je opdrachten mee. Met vertellen alleen kom je er niet, want er moet ook iets veranderen. Als je schrik hebt om over straat te lopen, neem dan vijf keer per dag een andere houding dan je gewoon bent aan. Vervolgens kom je terug om te kijken of het gewerkt heeft. Zo ondervind je wat helpt.”   Angst voor geweld Leonie geeft trainingen aan holebi’s en transgenders. “Er is geen enkel verschil tussen vrouwen die bang zijn om ’s avonds alleen op straat te zijn en homomannen die angst hebben om hand in hand op straat te lopen. De reden is heel anders, maar het probleem is gelijk. Ook de oplossing is dezelfde, want je kunt de wereld rondom jou niet veranderen. Je kunt alleen jezelf veranderen. Het gaat over wat je denkt. Als iemand jou fysiek wil aanvallen omdat je homo, vrouw of allochtoon bent… De angst, de boosheid, de frustratie en het gevoel van onmacht die zulke situaties veroorzaken, zijn menselijk. Daarmee werk ik.”   “Je ben jezelf bewuster van de angsten als je zelf lesbisch bent en zeker als je veel mensen kent in de holebi- en transgenderbeweging. Bijvoorbeeld als het gaat over agressiebeheersing: er komt redelijk veel geweld voor in lesbische relaties. Iemand die niet uit ‘het wereldje’ komt, weet dat niet en kan er niet op dezelfde sensitieve manier mee omgaan. Als je nooit een coming-out hebt gedaan, begrijp je niet wat dat teweegbrengt.”   Weerbaar kan zonder coming-out Weerbaarheid gaat over het innemen van ruimte. Is een coming-out ook een manier om ruimte in te nemen? Leonie nuanceert: “Maar hoe vaak doe je dat? Als ik met jongeren werk, stellen ze altijd de vraag of ik hetero of lesbisch ben. Ruimte innemen gaat over zeggen wat je voelt wanneer iets niet oké is. Bijvoorbeeld flauwe grapjes over homo of lesbisch zijn op je werk. Je reageert: ‘Ik vind dit niet oké, denk eens na over wat je eigenlijk zegt.’ Ruimte innemen is een breed begrip en je kiest er zelf voor. Ook coming-out: je hoeft je coming-out niet te doen of je kan het maar doen bij enkele mensen die je kent. Het gaat erom dat je de keuze hebt.”   “De basis is wel dat je jezelf kan accepteren zoals je bent. Dat is een proces dat lang duurt. Je kan dat deels oplossen met weerbaarheid, maar deels ook niet. Er zijn mensen die meer hulp nodig hebben dan wat ik hen als coach kan bieden: als je worstelt met je genderidentiteit of je seksuele geaardheid, moet je naar de hulpverlening. Ik kan je wel helpen als het gaat over: ik ben er voor mij wel uit, maar ik vind het lastig om dat te poneren.”   ”Weerbaarheid gaat naar twee kanten: naar binnen, de zelfacceptatie, en naar buiten, de ruimte innemen die van jou is. Voor holebi’s en transgenders is dat niet alleen een persoonlijk thema, maar ook collectief: wij mogen hier zijn en het is oké. Ik heb respect voor mensen die vinden dat The Belgian Pride een verkeerd beeld geeft over holebi’s en transgenders, maar tegelijk zie je hoeveel gelukkige mensen er zijn, gewoon omdat ze samenkomen. Nu, dat is ook voor een stuk omdat je die dag in de meerderheid bent, maar het is eigenlijk hetzelfde: dit is mijn ruimte, dit is wie ik ben, dit is van mij.”   Meer info?  www.weerbaar.be  

Holebi- of transfoob geweld of haatboodschappen? Meld ze via Uni-form

Precies 25 jaar geleden werd de Europese 'verklaring van de rechten van het slachtoffer' opgesteld. Sindsdien is er elk jaar op 22 februari de symbolische 'Europese Dag van het slachtoffer'.    Helaas kent de holebi- en transgendergemeenschap heel veel slachtoffers. Uit bevragingen blijkt hoe het verbaal geweld nog steeds alomtegenwoordig is, maar ook lichamelijk, seksueel, psychisch en materieel geweld komen frequent voor. Bekende recente voorbeelden zijn de vooral via de sociale media geuite scheldpartijen aan het adres van Bo Van Spilbeeck  en het afranselen van Mister Gay Belgium Jamie Deblieck.    Meld elk voorval via Uni-form Çavaria heeft vorig jaar meegewerkt aan een Europees project getrokken door ILGA Portugal.  Dat project had als doel de samenwerking tussen de LGBT-verenigingen en de politie te bevorderen. Het leverde een zeer nuttig resultaat op: een meldingsplatform met de naam Uni-form, beschikbaar als website en als app.    “Via het meldingsplatform van Uni-form kan je gevallen van holebifoob en transfoob geweld signaleren”, verduidelijkt Kenneth Mills, beleidsmedewerker van çavaria. “Gebruikers kunnen online melding doen door middel van een korte vragenlijst. Het platform is niet bedoeld voor dringende situaties, want op meldingen kan er niet onmiddellijk gereageerd worden. Voor noodsituaties moet je nog altijd het noodnummer bellen. De app is eerder bedoeld voor mensen die nog geen klacht hebben neergelegd bij de politie of om anoniem een melding te doen.”   Meld ook haatboodschappen “Je kan er ook haatboodschappen melden, bijvoorbeeld wanneer iemand via internet anderen aanspoort om LGBT’s te discrimineren, te haten of geweld tegen hen te plegen. Het kan iets zijn wat je leest in een e-mail, maar het bericht moet wel naar meerdere mensen gericht zijn. We spreken dus niet van een haatboodschap als iemand een uitlating doet in een privébericht”, licht Mills toe.    Hoewel het bericht naar meerdere personen gericht is, komt het voor dat één specifieke holebi of transgenderpersoon wordt geviseerd. Zoals in het geval van BV’s, maar ook een collega op het werk. Je kan dat melden, al ben je zelf niet het (rechtstreekse) slachtoffer van de haatboodschap.    Behandeling van de meldingen Binnen çavaria zijn het de medewerkers van de Holebifoon die de meldingen verwerken. Zij nemen contact met je op als je een melding doet. Mills: “Als je slachtoffer werd van een haatmisdrijf en klacht wil neerleggen, moet je meestal nog naar de politie gaan. Çavaria kan dat niet doen in de plaats van het slachtoffer, maar zelfs dan kan een melding via de app nuttig zijn. Ten eerste zijn we dan op de hoogte en kunnen we je adviseren voor je naar de politie gaat. Ten tweede heb je je melding al neergeschreven. Daardoor moet je niet alles opnieuw vertellen als dat te moeilijk is. Je kunt de politie de melding gewoon laten lezen. De politie kan dan nog bijkomende vragen stellen. Wij kunnen ook vragen hoe het contact is geweest met de politie en de melding mee opvolgen. We hopen op die manier alleszins een groep te bereiken die anders nooit melding zou doen van strafbare feiten.”   Download de Uni-form app of ga naar de website van Uni-form.  

Vijf films met lesbische hoofdpersonages die je in 2018 zeker niet mag missen

Na ThelmaBattle of the Sexes​ en Below Her Mouth in 2017, belooft 2018 een nog zelfs beter jaar te worden voor films met lesbische personages in de hoofdrol.

Disobedience

Disobedience, de debuutroman van Naomi Alderman, werd in 2017 verfilmd en zal in 2018 in de Vlaamse zalen verschijnen. Een jonge vrouw keert na de dood van haar vader terug naar de Joodse gemeenschap waar ze opgroeide. Haar romance met een jeugdvriendin was destijds de reden om de besloten gemeenschap te verlaten. Nu ze terug is, flakkert de verliefdheid weer op. Hoofdrolspeelsters Rachel Weisz en Rachel McAdams passen prachtig in dit verhaal van verboden liefde vol sensuele spanning.

Tell It to the Bees

Deze film is gebaseerd op het gelijknamige boek van Fiona Shaw. ‘Tell It to the Bees’ neemt ons mee terug in de tijd naar het Britse platteland in de jaren 50, waar het erg moeilijk blijkt te zijn om een geheim te bewaren. Actrice Anna Paquin speelt de rol van een arts die een relatie begint met de moeder van één van haar patiëntten. Het boek werd in 2009 met veel lof ontvangen en we hopen dat de film ook de hoge verwachtingen zal inlossen.

The Miseducation of Cameron Post

Ook deze film is gebaseerd op een roman, deze keer van de Amerikaanse schrijfster Emily M. Danforth. 'The Miseducation of Cameron Post' vertelt het verhaal van een 12-jarig meisje dat net haar seksualiteit en homoseksualiteit ontdekt. wanneer haar ouders plots overlijden, wordt ze naar een ultra-conservatieve tante gestuurd. Wanneer Cameron (Chloë Grace Moretz) ongewenst ge-out wordt, stuurt de tante haar naar een zomerkamp om te 'ont-gayen'. Deze film werd op het Sundance Filmfestival geprezen en kreeg zelfs de U.S. Dramatic Grand Jury prijs. Wie niet kan wachten om de film in de zalen te zien, kan alvast het boek lezen!

Becks

Deze it-could-happen-to-any-of-us film vertelt het verhaal van een muzikante (Lena Hall) die wordt bedrogen door haar partner en plots beseft dat ze er weer alleen voor staat. Ze keert terug naar het ouderlijk huis en pikt de draad met oude vrienden en kennissen weer op. Maar dan wordt ze verliefd op een getrouwde vrouw… Deze romantische film belooft erg spannend te worden

Skate Kitchen

'Skate Kitchen' speelt zich af in de New Yorkse skate-scene, waar de jonge Camille (Rachelle Vinberg) vriendschap sluit met een groepje skatende meiden. Ze ontdekt hoe het is om niet eenzaam te zijn en tegelijkertijd leert ze ook zichzelf kennen. Deze film vertelt het verhaal van de weg die een jong meisje in de metropool moet afleggen en de hoeveelheid testosteron waarmee ze af te rekenen krijgt. Regisseur Crystal Moselle is een bekende naam in het independent filmcircuit en in 2015 viel ze al een keer in de prijzen op het Sundance filmfestival.
 

OPINIE | Tips en tricks om mee te werken aan een inclusieve samenleving

Een inclusieve omgeving op het werk of in de samenleving betekent dat iedereen zichzelf mag zijn, en zich niet gedwongen voelt het anders-zijn te verbergen of aan te passen. Dat kan in een sfeer waarbinnen mensen bereid zijn zaken van verschillende kanten te bekijken, de moeite willen nemen om zich te verdiepen in het perspectief van een ander, en met elkaar te communiceren. Die openheid zorgt ervoor dat mensen zich niet hoeven te schamen als ze ‘anders’ zijn, en zich geen zorgen hoeven te maken dat ze er niet bij horen als ze een afwijkend geluid laten horen.

Niet iedereen is 'gelijk'

'Verschildenken' is nodig om bij gelijkheidsdenken uit te komen. Niet iedereen is gelijk, maar wel gelijkwaardig. Velen denken dat inclusief zijn te maken heeft met het negeren van de verschillen. Dit is het helemaal niet. We zijn allemaal verschillend. Het is belangrijk om deze verschillen als normaal te zien, om zo uit te komen bij een diversiteitsdenken waarin verschillen als vanzelfsprekend gezien worden in plaats van als (minder gewaardeerde) afwijkingen. Het verwezenlijken van deze genuanceerde vorm van diversiteit vereist dus wel dat er ruimte is om af te wijken van de gangbare smalle definities en erkend te worden ondanks variaties in lichaam, gedrag en visie.

Terminologie

Het woord inclusiviteit wordt niet herkend door tekstverwerkers. Toch wint het woord inclusiviteit maatschappijbreed aan gebruikers. Door de term meer te gebruiken in je woordenschat en gedrag kan ook jijzelf hieraan meewerken. Het is niet nodig te schrikken bij het horen van het woord inclusiviteit. Eigenlijk is het niet zo moeilijk. Het vermijden van een bepaalde term kan al voldoende zijn. Dat het niet van de eerste keer goed gaat is ook niet erg. Wij ZiZo-redacteurs hebben hier ook wel eens gezonde discussies over.

Geachte

Als bediende krijg je wel vaker te maken met briefwisseling. De norm om een bericht aan iemand te starten is de persoon aanspreken met 'Geachte mevrouw' of 'Geachte meneer'. Als ook iedereen in je bedrijf dit zo doet, is het niet simpel om dit aan te passen. Gewoon 'Geachte' mist toch wat en levert je misschien commentaar op. Collega's breken zichzelf wel eens het hoofd als er een bericht komt van Kim de Wilde waarop ze moeten reageren. Is Kim een man of een vrouw? Wat maakt het uit? Waarom blijven we vasthouden aan deze tweedeling. Dit kan op een even beleefde en correcte manier aangepakt worden. Een manier die ook inclusiviteit in de hand kan werken. Start uw bericht met 'Geachte voornaam naam'.

Persoonlijk aanspreken

Gebruik de voornaam die de persoon prefereert, en spreek de persoon aan met de voornaamwoorden die passen bij zijn genderidentiteit (zij/haar, hij/zijn of die/hun). Aarzel bij twijfel niet om te vragen met welke naam en voornaamwoorden de persoon wenst aangesproken te worden: dit zal als meer respectvol worden ervaren dan consequent de naam en voornaamwoorden passend bij het geboortegeslacht te blijven gebruiken. Spreek een groep aan met bijvoorbeeld, 'Beste reizigers' in plaats van 'Beste dames en heren', 'Beste leerlingen of studenten' in plaats van 'Beste jongens en meisjes'.

Websites, formulieren en folders

Soms wordt er op websites, in folders en in formulieren onbedoeld vanuit gegaan dat de cliënt zowel heteroseksueel als niet-transgender is. Check daarom je eigen website, folders en formulieren hierop en zorg ervoor dat deze toegankelijk worden voor iedereen ongeacht de seksuele voorkeur of genderidentiteit. Indien er bij inschrijving enkel de keuze tussen het hokje man en vrouw is voorzien, vul dit aan, niet met het vakje 'anders', maar wijzig de keuzeopties bijvoorbeeld in 'm/v/x'. Ga ook na of LGBT's zichzelf kunnen herkennen in de foto's op de website, folders en dergelijke. Kleine stappen die zorgen voor een wereld van verschil.

Çavaria steunt bedreigde NGO's in Hongarije

Op 13 februari 2018, stuurde de Hongaarse regering van eerste minister Viktor Orbán (Fidesz) een set van drie nieuwe wetsontwerpen onder de naam 'Stop Soros' naar het parlement ter stemming. Als de wetsontwerpen goedgekeurd worden, dan zouden deze het werk van een aantal Hongaarse middenveldorganisaties verder bemoeilijken. 
 
Zo moeten organisaties die "steun bieden aan migratie" gescreend worden door de nationale veiligheidsdienst en een vergunning krijgen van de overheid om te kunnen blijven functioneren. De voorgestelde wetsontwerpen stellen dat deze organisaties 25 procent taks moeten betalen op fondsen bestemd voor het "ondersteunen van migratie". Wanneer ze dat niet zouden doen, kan dit leiden tot torenhoge boetes, faillissement en het uiteindelijke opdoeken van desbetreffende NGO's.
 
"Deze wetsontwerpen kaderen in een algemenere trend om het Hongaarse middenveld monddood te maken.  Ze zijn bovendien in strijd met Hongarijes internationaalrechtelijke verplichtingen tot het beschermen van de rechten op vrijheid van vereniging, meningsuiting en beweging", stelt Amnesty International België
 
"We roepen het Hongaarse parlement op om de drie wetsontwerpen niet te aanvaarden en NGOs en mensenrechtenverdedigers hun werk te laten doen, eerder dan zich te moeten wapenen tegen deze aanval van hun eigen overheid." 

LGBT's

Bij de bedreigde verenigingen zitten ook holebi- en transgenderorganisaties, daarom steunt çavaria de oproep van Amnesty International België om verenigingen in Hongarije te helpen. "Omdat wij willen dat mensen die rechten en vrijheden verdedigen, dat overal ter wereld op een open manier kunnen doen, zonder hiervoor geviseerd, bedreigd of opgesloten te worden", stelt woordvoerder Jeroen Borghs. 

Pride hijab

Het bedrijf heeft nu drag performer Mable Syrup, biseksueel activist Kalida Edwards en Chris McCubbin uitgenodigt om model te zijn voor de regenboog hoofdsjaal. De oprichter van MOGA, Azahn Munas, wil met deze mode de diversiteit van zijn fans vieren. MOGA wordt gedragen door trendy moslima's, festivalgangers, drag queens en iedereen die houdt van risicovolle en kleurrijke designs.

Mode voor iedereen

De sjaal was in enkele dagen uitverkocht. Net zoals alle mode van MOGA, kan de pride sjaal gedragen worden door iedereen. Ongeacht huidskleur, geloof of seksuele voorkeur. Om dit te beklemtonen werd de sjaal op de reclamefolder gedragen als hijab. LGBTs heb je in alle religies.

Don't rain on my parade

Als iemand lastig doet, herinner dan dat iedereen gelijk is en het recht heeft op liefde. MOGA heeft de limited editie regenboogsjaal gemaakt ter ere van de LGBT gemeenschap, ter ere van hun eer, hun kracht, hun moed en inclusieve geest.
 

VIDEO | Bekende Nederlandse homo's weigeren automatisch orgaandonorschap

In Nederland ging recent een wet van kracht die iedereen automatisch orgaandonor maakt. Wil je dat niet, moet je je als niet-donor registreren. 
 
Verschillende bekende homo's hebben dit al gedaan. "Het is jammer dat de nieuwe donorwet niet meteen de stigmatisering van homoseksuelen heeft weggepoetst", legt Mister Gay Nederland Tom van den Nieuwenhuijzen uit aan de NOS. Mannen die seks hebben met mannen (MSM) mogen in Nederland geen bloed of weefsel doneren, tenzij ze een jaar lang geen homoseks hebben. 
 
Ook YouTube-ster Rutger Vink  ('Furtjuh') is ontevreden met de gang van zaken. "Ik ben al jaren bewust géén donor. Dat vind ik heel asociaal en klote, mik vind het belachelijk dat ik als homo geen bloed en weefsel mag afstaan. Als ze me niet meer vies vinden, word ik ook donor." Ook vlogger Hjalmar Kemperman is ook bewust geen donor, hij wijdde er zelfs een vlog aan. 

Stigma

In Nederland verzamelt Sanquin bloed. De organisatie heeft begrip voor de frustraties van homomannen. "Ik snap dondersgoed dat die regels als stigmatiserend ervaren worden. Maar we baseren ons puur op statistiek. Sanquin moet wel zakelijk kijken naar hoe ziektes zich verspreiden en hoe risico's voor de kwetsbare patiënt zo laag mogelijk kunnen worden gehouden", stelt woordvoerder Merlijn van Hasselt
 
COC Nederland wil de vraag anders. "Wij vinden nog steeds dat de regel of je veilige seks hebt bepalend moet zijn voor je donatie, niet of je seks hebt gehad", stelt woordvoerder Philip Tijsma
 
Tom van den Nieuwenhuijzen, weerlegt de kritiek dat hij met zijn weigering niet de juiste mensen treft. "Ik ben nog steeds niet dood, dus we hebben nog alle tijd om dit op te lossen."

En in België?

In België is men in principe ook automatisch donor, maar is de regeling niet zo expliciet als in Nederland. Binnenkort mogen in België homo- en biseksuele mannen ook bloed doneren op voorwaarde dat ze twaalf maanden geen homoseks hebben. 
 
Mister Gay Belgium 2017 Jaimie Deblieck wil zo veel mogelijk mensen, en in het bijzonder de LGBT-gemeenschap helpen, maar heeft begrip voor de negatieve reacties op de nieuwe donorwet in Nederland. Al heeft hij ook bedenkingen bij de nieuwe wet over bloeddonatie. 
 
"Velen vinden de nieuwe wet al een stap in de goede richting, maar heel eerlijk? De wet betekent toch dat bijna geen enkele MSM bloed mag doneren? Ik ben van mening dat de regel of je veilige seks hebt bepalend moet zijn voor je donatie, niet of je seks hebt gehad. Ik zou graag bloed willen geven, want het blijkt jaar na jaar nog steeds nodig als we de acties van onder andere het Rode Kruis zien. Jammer dat ze mijn bloed nog steeds niet willen, ook al gaat in sommige gevallen over mensenlevens. Er is nog werk aan de winkel. Ik kan de frustratie en acties bij de Nederlandse homogemeenschap zeker begrijpen."

Helft Britse homomannen gaat vreemd. En in België?

De Health Equality and Rights Organization (HERO) bevroeg 961 Britse homo- en biseksuele mannen over seks buiten de relatie. De resultaten staan in FS Magazine.
 
58% zei een partner te hebben (gehad) die vreemdging. 52% ging zelf vreemd. Het betreft hier relaties die als monogaam worden bestempeld. 45% van deze mannen zegt dat de partner het niet te weten kwam. 40% van de mannen in een afgesproken open relatie zegt de afspraken rond (veilig) vrijen met een ander niet te respecteren. 

België?

46% van de Belgische homo- en bi-mannen heeft een vaste relatie met een of meerdere mannen. 4,5% heeft een relatie met een vrouw. 3,3% heeft een relatie met meerdere mannen. 36% heeft één vaste sekspartner, 24% houdt er twee of meer vaste sekspartners op na. Dat blijkt uit het European MSM Internet Survey uit 2010. In 2017 is er een vervolgonderzoek gebeurd. De gegevens worden nog verwerkt. 
 
Homomannen jonger dan 30 jaar kiezen vaker voor een vaste monogame relatie (73%) dan mannen tussen 30 en 40 (60%) en mannen ouder dan 40 (46%).  Naarmate de respondenten ouder worden, maar ook naarmate hun relaties langer duren zien we meer vaste relaties met een open karakter, waarbij de partners ook seksuele contacten hebben buiten de relatie.  
 
Deze dynamiek wordt het duidelijkst beschreven in een Duits onderzoek: 20% van de partners met een relatieduur korter dan zes maanden kiest voor een open relatie, tegenover 72% van de partners met een relatieduur van meer dan vier jaar. (Michael Bochow, Schwule Männer und Aids. Risikomanagement in Zeiten der sozialen Normalisierung einer Infektionskrankheit, 2004)

Jongeren

Vooral jonge homo's koesteren vaak verkeerde of irreële denkbeelden over relaties en over de bescherming die vaste relaties bieden tegen soa en hiv. Door de band willen jongeren een langdurige vaste relatie. Vaak koesteren zij illusies over monogamie. 
 
Op grond van deze verwachting laten ze in nieuwe relaties condooms al snel achterwege. Als gevolg van hun verwachtingen vertonen deze jongeren dus risicogedrag, terwijl ze vaak denken dat ze juist risico's vermijden, vermits ze een 'vaste' relatie hebben. 
 
Jongeren beschouwen echter drie maanden al als een 'vaste' relatie. In realiteit is de gemiddelde duur van hun relaties nog geen zes maanden en hebben ze meerdere 'vaste' relaties per jaar. (Harm Hospers et al, Monitoronderzoek 2000, 2001)

Afspraken

Wanneer homomannen kiezen voor onbeschermde anale seks met hun vaste partner is het essentieel om duidelijke afspraken te maken omtrent zowel het seksuele gedrag dat men kan hebben met derden, als de eventualiteit dat de afspraken soms overschreden worden. Dergelijke afspraken maken veronderstelt echter een grote maturiteit van beide partners, en is verre van evident. (Davidovich et al.; Increase in the share of steady partners as a source of hiv-infection: a 17-year study of seroconversion among gay men; AIDS; 2000; 15 1303-1308)

Vlaanderen: helft monogaam 

De helft van de respondenten met een vaste relatie in de Vlaamse studie 'Sexpert II' uit 2014 van prof. dr. Alexis Dewaele spreekt af om monogaam te zijn. 20% spreekt af dat de partner enkel beschermde anale seks mag hebben met anderen, 2,4% spreekt af geen anale seks te hebben met anderen. 
 
"Onze definitie van vreemdgaan is gebaseerd op volgende vraag: 'Heb je ooit tijdens je relatie met een andere persoon dan jouw partner seks gehad?'. Onze studie bij 2.400 holebi's toont dus heel gelijkaardige resultaten", vertelt Dewaele.
 
6% laat elkaar volledig vrij, 14% maakt helemaal geen afspraken met de partner. Van de respondenten die zowel een vaste partner als losse partners hebben, zegt 45% het nooit en 7% soms dat ze een los sekscontact hebben gehad. "Deze gegevens zijn niet zomaar vergelijkbaar met onderzoeken bij hetero's", waarschuwt Dewaele. "Zeker niet als ze gebruik maken van representatieve steekproeven. Maar toch denk ik dat we voorzichtig mogen besluiten dat homomannen vaker seks hebben buiten hun relatie dan heteromannen. Vreemdgaan lijkt te impliceren dat het zonder toestemming is van de partner, maar dat hoeft natuurlijk niet het geval te zijn. Je kan als koppel beslissen om niet monogaam te zijn, als je dat doet dan is er niet per definitie sprake van bedrog of 'vreemdgaan'". 
 
Dewaele werkt momenteel aan een onderzoek over relaties, Elke relatie telt. Deelnemen kan nog steeds. 

Afspraken

Ook kunnen vragen worden gesteld over hoe helder de afspraken tussen de relatiepartners zijn. Bij een kwart van de koppels stelde de ene partner dat ze afspraken over andere partners hadden gemaakt, terwijl de andere partner het tegendeel beweerde. (Mitchell J.W., Characteristics and allowed behaviors of gay male couples' sexual agreements, Journal of Sex Research, 2014;51(3):316-28. doi: 10.1080/00224499.2012.727915. Epub 2013 Mar 20)

Toch losse contacten

Deze afspraken zijn echter niet zonder risico. Van de mannen die de afspraak maakten de relatie monogaam te houden, rapporteerde 21% toch losse contacten. Van de mannen die afspraken geen anale seks te hebben met losse contacten, had 29% toch anale seks met losse contacten. En van de mannen die afspraken enkel beschermde anale seks te hebben met losse contacten, had 17% toch onbeschermde anale seks. (Harm Hospers, Factsheets Monitoronderzoek Amsterdam 2004)
 
Deze tendens is ook te zien in recenter onderzoek. Van diegenen die met de partner een afspraak hadden gemaakt, hield 56% zich altijd aan deze afspraak.  Slechts vier van de 112 respondenten die zich niet aan de afspraak hadden gehouden, meldde dit aan hun partner.  Binnen de hiv- en soa-preventie is het dan ook belangrijk om homomannen handvaten aan te reiken om het gesprek met hun vaste partner aan te gaan. (Hanneke de Graaf et al.  Een wereld van verschil: Seksuele gezondheid van LHBT's in Nederland 2013. Rutgers WPF, 2014)

Snel

Uit een Amerikaans onderzoek blijkt dat de hiv-status gemiddeld twaalf dagen na de start van de relatie werd besproken. Het weglaten van het condoom geschiedde gemiddeld na 81 dagen, terwijl het moment waarop afspraken werden gemaakt over al dan niet andere sekspartners gemiddeld na 174 dagen viel. (Mitchell J.W., Characteristics and allowed behaviors of gay male couples' sexual agreements, Journal of Sex Research, 2014;51(3):316-28. doi: 10.1080/00224499.2012.727915. Epub 2013 Mar 20)
 
In het Nederlandse monitoronderzoek blijkt binnen vaste relaties vooral de opvatting van de vaste partner over condooms de intentie tot condoomgebruik te bepalen.  De Amsterdamse onderzoeker dr. Udi Davidovich stelt dat condoomgebruik in vaste relaties best gecommuniceerd wordt als een tijdelijke strategie, in afwachting van een strategie van 'negotiated safety'.  Mannen zijn het meest vatbaar voor boodschappen omtrent duidelijke afspraken in relaties wanneer ze nog single zijn, stelt hij.

Waarom ga je verliefd worden op de film ‘Call me by your name’? Daarom!

Call me by your name is een Italiaans-Amerikaanse film die geregisseerd werd door Luca Guadagnino. Het is een verfilming van de gelijknamige roman van schrijver André Aciman. De film is een sensueel transcendentaal verhaal over de eerste liefde.

Coming of age

Coming of age-verhalen zijn momenteel hot hot hot. Dergelijke verhalen gaan over de overgang van adolescentie naar volwassenheid. Een fase die herkenbare situaties oplevert voor iedereen. Wij kijken op het grote scherm graag naar herkenbare momenten, situaties waar we iets van onszelf in terugzien. Het is bijna onmogelijk om bij het zien van Call me by your name niet aan het vorig jaar verschenen Moonlight te denken. Beide films maken gebruik van hetzelfde uitgangspunt: een tiener die medio jaren tachtig wordt geconfronteerd met zijn ontluikende homoseksuele gevoelens. Toch schuilt er een groot verschil in de mate waarin de twee hoofdpersonages hun seksualiteit kunnen ontplooien en beleven.

Sufjan Stevens

De intense, intieme soundtrack van Call me by your name werd geschreven en uitgevoerd door Sufjan Stevens. Stevens is een singer-songwriter uit New York. Het lied ‘Mystery of love’ dat hij schreef voor de film, zal je helemaal meevoeren. Het nummer is melancholisch, doch hoopvol, dromerig en mysterieus. De videoclip bij het lied is simpel uitgevoerd, doch less is more en dat wordt hier bewezen. De beelden van de film geven je een korte blik in de subtiliteit van het drama en de emoties tussen de hoofdpersonages.

Het verteltempo

De gevoelswereld van het hoofdpersonage Elio zit vol kleine nuances en tegenstrijdigheden, die geloofwaardig op de kijker worden overgebracht door het trage verteltempo. Soms lijkt de film zelfs bijna helemaal tot stilstand te komen. Deze traagheid weerspiegelt de loomheid van de zomerdagen. Een traag verteltempo kan soms een punt van kritiek zijn, maar hier is het een kracht. Het stelt de kijker in de gelegenheid om zich emotioneel in te leven in het hoofdpersonage. Voor het hoofdpersonage broeit een eerste zomerliefde. Veel van de seksuele spanning tussen de hoofdpersonages vloeit voort uit wat er wordt verzwegen.  Ondanks de premisse van de film heb je geen enkel moment het stationsromangevoel omdat kleffe liefdesclichés behendig worden gepareerd.

Nominaties

De nominaties stromen binnen voor de film Call me by your name. Ondertussen is de film al genomineerd voor 4 BAFTA awards (British Academy Film Awards). De BAFTA's zullen dit jaar niet gepresenteerd worden door Stephen Fry, maar door iemand die absolutely fabulous is! De presentatrice in 2018 is Joanna Lumley, bekend als Patsy van Absolutely Fabulous. Verder haalde Call me by your name ook drie nominaties binnen voor de Golden Globes, zes Spirit Award-nominaties, en wordt er al gesproken over zes Oscar-nominaties en nog veel meer.

Conclusie

Call me by your name is een must see met sterke acteerprestaties, ongelooflijk geregisseerd en een krachtig verhaal. De film is niet alleen een cinematografisch kunstwerk, het is ook een belangrijk werk dat een lans breekt voor de LGBT-gemeenschap.

OPINIE | Olympische Winterspelen: uitbundigheid moet je koesteren

Fernand Van Damme schrijft in De Morgen vol lof over Adam Rippon. "Nooit namen meer openlijk homoseksuele atleten deel. Hét icoon is de Amerikaanse kunstschaatser Adam Rippon, die Rihanna zingt op de piste en ernaast clasht met vicepresident Mike Pence."
 
De gespeelde, gedramatiseerde klaagzang van Rippon over condooms charmeert. De Olympische Spelen voorzien om de twee jaar karrenvrachten condooms voor de hitsige Olympiërs. Maar deze blijken geen logo of Olympisch kleurtje te hebben. "Ik ben niet kwaad, ik ben teleurgesteld", zegt Rippon. 

Afleiding

Dat herinnerde me aan iets wat de Belgische out kunstschaatser Jorik Hendrickx aan ZiZo vertelde kort voor de Olympische Winterspelen. "Adam Rippon schaatst op een meer gedurfde beat. Dat is leuk, maar om te bekoren moet alles dan wel heel erg juist zitten."
 
Hendricks schaatst op een cover van 'Je suis malade' en het klassieke 'Concierto de Aranjuez'. Dat zijn veiligere keuzes. 
 
Ik herhaal Hendrickx' uitspraak. "Adam Rippon schaatst op een meer gedurfde beat. Dat is leuk, maar om te bekoren moet alles dan wel heel erg juist zitten."
 
Hij legt de vinger op de wonde: enkel wie steengoed is, kan zich deze frivoliteiten permitteren. 

School

Denk maar aan je schooltijd. Doe je het goed, mag je veel. Sporten, uitgaan, televisie kijken. Maar behaal je minder goede punten, krijg je verboden opgelegd: geen creatieve uitlaatkleppen, geen afleiding. En dat is natuurlijk goedbedoeld, maar of dat realistisch is?
 
Dat gevoel krijg ik hier nu ook. Rippon kan zich dit alleen maar permitteren omdat hij een kampioen is in zijn vak. Hij behield al brons en maakt dit weekend kans op nog een medaille.

Vivons heureux, vivons caché(e)s

Een ander aspect is mentaliteit. Amerikanen koesteren kampioenen, in de ruime zin van het woord. De primus van de klas mag naar betere universiteiten en mag als valedictorian op het einde van het schooljaar een toespraak houden. Wie het goed doet op de arbeidsmarkt en veel geld verdient, wordt bewonderd. Sportkampioenen worden geroemd. Wie iets bijzonders is of doet, mag op de sofa bij de grote talkshowhosts als Ellen DeGeneres of Oprah Winfrey
 
In België moet je je gedeisd houden. Ben je rijk, etaleer je rijkdom niet. Ben je een sportkampioen, benadruk dan maar hoe normaal je toch nog wel bent. Het grootste compliment is dan wanneer mensen zeggen en schrijven over je dat je 'van gewone dingen houdt', zoals de stoofvlees van je oma. Daarmee scoor je. Koop je een flashy auto, krijg je de stempel 'aansteller'. 
 
"Vivons heureux, vivons caché(e)s" is een bekend Belgisch adagium. In cafépraat vertaalt zich dat als "is dat nu nodig?". In je plaatselijk dialect. 

Onder de radar

Daarom spraken Jorik Hendrickx en Sophie Vercruyssen in bedekte termen over hun coming-out. Jorik sprak voor het eerst in de media over zijn homoseksualiteit bij ZiZo, maar we noemden het geen coming-out. Bij Sophie deden we dat eerst wel, maar ze reageerde snel. "Mijn relatie is niet echt geheim geweest de afgelopen vijf jaar, een coming-out kan je dit dus niet noemen."
 
Nochtans, blijkt uit de vele reacties en interacties op het bericht dat het niet zo algemeen geweten was. Haar bericht op Instagram was voor velen wel een eyeopener. Ook een gespecialiseerde site als Outsports was niet op de hoogte. 

Competitief

Maar in het land van de grijze auto's kom je best niet boven het maaiveld uit. Competitief zijn, wordt niet gewaardeerd. Of zijn we het gedoe rond Linda De Win in 'De Slimste Mens Ter Wereld' vergeten? Een vrouw die wilt winnen? Ho maar! Doe normaal. Iemand die succesvol is, wordt in België vaak afgekraakt. 
 
Individuele Belgen kunnen best competitief zijn, maar als volk zijn we dat absoluut niet. En dat uit zich dan in weinig medailles, in weinig kampioenen.
 
Geen wonder dat Jorik Hendrickx, Sophie Vercruyssen en Kim Meylemans het sportieve boven het persoonlijke plaatsen. In de eerste plaats omdat dit bij hen als topsporters bijna gelijkloopt, sport is hun leven. Maar in de tweede plaats omdat ze zich sportief willen bewijzen. 
 
Falen ze en schonken ze te veel aandacht aan het extrasportieve, zullen ze daarop afgerekend worden. Dus nee, ik ben niet kwaad dat Jorik, Sophie en Kim niet meer out, loud and proud zijn, ik ben teleurgesteld. Zoals Rippon niet kwaad is dat de Olympische condooms heel gewoontjes zijn. 

Erkenning en herkenning

Ik ben teleurgesteld dat onze out Belgen zich het best voelen in die discretie. Want het zijn wij, waarde landgenoten, die de juiste omstandigheden kunnen creëren opdat iemand zich ten volle durft uiten en uitleven. Dat betreft zowel genderexpressie als seksuele identiteit, maar ook competitiviteit, rijkdom, talent…
 
Terug naar de sport. Waarom supporter je voor iemand? Omdat die de beste is? Als dat waar is, dan hebben enkel de allerbesten fans. Neen, we steunen sportlui omdat ze van ons zijn, de geografische link, of omdat we ze sympathiek vinden. 
 
Waarom vinden we iemand sympathiek? Omdat we diens verhaal (h)erkenbaar vinden. Dus ja, holebi's en transgenders zullen geneigd zijn te supporteren voor andere holebi's en transgenders. Omdat die dezelfde vlag meedragen. Niet (alleen) de landsvlag, maar ook de regenboogvlag.

Trots

Willen we meer LGBT-iconen? Dan moeten we de juiste omstandigheden creëren waarin iedereen zichzelf kan zijn en voordoen. Ongeacht seksuele identiteit, achtergrond, genderexpressie, achtergrond, rijkdom, talent. 
 
Kijk dus niet neer op wie uitbundig is, of dat nu door outfits is,  een dure auto, kennis en opvoeding of bekendheid. Laat mensen trots zijn op wie en wat ze zijn en doen. 
 
Ook als dat een pronken is met een toekomst kindje, zoals Tom Daley en Dustin Lance Black, of een sixpack, of... een geslaagde make-over zoals Bo Van Spilbeeck of Caithlyn Jenner
Timothy Junes is vrijwilliger bij ZiZo. Hij woont in Antwerpen en werkt bij de spoorwegen.

Eerste transgender reservist in Filipijns leger

Holebi's en transgenders mogen in de Filipijnen sinds januari 2017 openlijk als zichzelf dienen in het leger. Federaal parlementslid Geraldine Roman is voortaan reserveofficier. Roman is transgender. 

Maleisië geeft geen visum aan lesbische zangeres Denise Ho

Denise Ho moest een concert geven in Maleisië, maar kreeg geen werkvisum. Op Facebook schrijft ze dat de reden is dat ze openlijk lesbisch is. De Hongkongse Ho heeft een Canadees paspoort. Ze is een bekende LGBT-stem en activiste in Zuid-Oost-Azië. 

Fotografe Meg Allen: “Hou je niet aan de oude standaarden!”

Wat betekent butch voor jou? “Voor mij verwijst butch naar iedereen die zich op de ononderbroken lijn tussen mannelijkheid en vrouwelijkheid begeeft, en die meer naar mannelijkheid overhelt. Maar zoals in alles is butch is een spectrum: van soft butch (iemand die de stereotiepe kenmerken van butch en lesbiennes vertoont, zonder te voldoen aan het mannelijk stereotype waarmee lesbiennes worden geassocieerd, n.v.d.r.) tot bulldagger (een lesbienne die zichzelf als zeer mannelijk beschouwt, n.v.d.r.).”   Hoe ben je met je fotografieproject ‘Butch’ gestart? “Ik ben met het project gestart omdat in de Bay Area, waar ik woon, er steeds minder butchmensen lijken te zijn. Veel mensen verhuisden of hebben een transitie ondergaan, dus wou ik butchvrouwen en de butchcultuur conserveren en vieren.”   Wat voor mensen heb je gefotografeerd? “De eerste dertig mensen die ik fotografeerde waren mijn vrienden en de eerste zeventig gefotografeerde personen kwamen uit mijn gemeenschap. De overige mensen ontmoette ik tijdens feestjes, prides of andere evenementen. Ik was heel open over mijn project, dus als ik mensen zag die ik wou fotograferen, vroeg ik het hen gewoon.”   Heb je iets geleerd tijdens dit project? “Natuurlijk! Toen ik mijn project startte, wou ik enkel mensen fotograferen die zich als vrouw identificeren en die bijvoorbeeld geen borstverwijderingsoperaties ondergaan hadden. Toen ik foto’s begon te nemen, besefte ik dat ik me moest focussen op wat butchmensen doen, omdat ik een documentaire aan het maken was: sommigen onder hen wilden hun borsten laten verwijderen, anderen wilden dat niet, en nog andere mensen waren een transitie aan het ondergaan en identificeerden zichzelf als transgender. Ik wou de butchcultuur zien, wat mensen aan het doen zijn. Ik heb geleerd dat het nu anders is dan vroeger. Dertig à veertig jaar geleden was er nog geen technologie of hormonen om een transitie te ondergaan. Toen leefde het idee dat butch altijd vrouwen waren. Nu denk ik dat er een overgang is tussen transgenders, mannelijke vrouwen en vrouwen die zich ergens in het midden van het genderspectrum begeven.”   Hoe zie je de toekomst van butch? “Ik denk niet dat je je de vraag moet stellen wat de toekomst van butch is, maar wel wat de toekomst van jongeren is. Ik denk dat jongeren, millenials en jonger, veel fluïder omgaan met hun genderexpressie en met hun seksualiteit. Mensen moeten niet meer volledig mannelijk of vrouwelijk, hetero of holebi zijn. Er bestaan veel overlappingen, waar ik heel blij om ben. Het moet voor iedereen mogelijk zijn om mannelijk of vrouwelijk te zijn en om flexibel te zijn in hun seksualiteit. Of juist niet, als ze dat niet willen. (lacht)”   Hoe ben je als fotograaf begonnen? “Ik ben als kind gestart. Ik heb een verschrikkelijk geheugen. Ik wou vooral zaken onthouden die ik zag en mooi vond; daarom ben ik fotograaf geworden. Voor mij is fotografie zaken bestuderen, ook als die zaken mensen zijn zoals ik. Ik zoek naar de waarheid of de schoonheid in zaken. Dan fotografeer ik ze. Ik bestudeer ze en vervolgens fotografeer ik ze.”   Waarom toon je in je foto’s mensen in hun thuisomgeving? “Het maakte me eigenlijk niet uit waar ik de mensen fotografeerde; ik had de foto’s evengoed voor een witte achtergrond kunnen maken. Ik merkte echter dat mensen zich comfortabeler voelen wanneer ze op een plaats worden gefotografeerd waarmee ze een connectie hebben. Ik liet hen dus zelf een plek kiezen, en voor veel mensen was dat hun huis.”   “Het is nog steeds een groot taboe om een mix van genderidentiteiten te belichamen, wanneer je niet volledig vrouwelijk of niet volledig mannelijk bent. Deze butchmensen willen niet altijd gezien worden, omdat ze bang zijn: ze zijn bang van geweld, ze zijn bang om hun rechten te verliezen, ze zijn bang om hun werk te verliezen. Het was soms moeilijk om mensen te overtuigen om foto’s van hen te mogen nemen, omdat ze het zo gewend zijn om niet gezien te worden. Ze zoeken de spotlights niet op. Wanneer ze op een plaats gefotografeerd werden waar ze zich comfortabel voelden, konden ze zich kwetsbaarder opstellen en zich blootgeven. Ik deed mijn best om hun menselijkheid te tonen in plaats van de façade dat ze altijd sterk en ondoordringbaar moeten zijn.”   Waarom is dit project zo belangrijk? “Ik ben opgegroeid in een tijd waarin je geen butchvrouwen zag. Wanneer je Vogue of Vanity Fair opende, zag je vrouwelijke vrouwen. En dat is fantastisch, ik hou van vrouwelijke vrouwen, maar ik heb nog nooit mensen gezien die op mij lijken en die gevierd en verheerlijkt (glamourized) worden. Ik vind het belangrijk voor mijn gemeenschap en voor mensen zoals ik om zichzelf als mooie, sterke en trotse mensen te zien. Zo ervaar ik immers mijn gemeenschap.”   Wanneer ben je opgegroeid? “Ik ben geboren in 1978, dus ben ik een beetje oud. (lacht) Ik ben 39 jaar oud en ik groeide op in de jaren negentig in de Amerikaanse staat Californië. Het was er een groot taboe om holebi te zijn. Je wou niet holebi zijn. Op jonge leeftijd vroeg mijn moeder me of ik lesbisch was. Ik bevestigde. Ze begon te huilen en maakte er een big deal van. Toen ik uiteindelijk uit de kast kwam voor iedereen, kon ze ermee leven. Nu is ze natuurlijk zo trots op mij. Mijn foto’s worden tentoongesteld in Antwerpen! Ze vindt dat fantastisch. Weet je, tijden veranderen.”   Je bent dus van de VS. Hoe is de situatie daar, met president Trump aan het roer? “Het is verschrikkelijk! Niemand die LGBT is, houdt van Trump. Niemand met gezond verstand houdt van Trump, laat ik het zo stellen. Ik denk dat hij een ‘approval rating’ (vrij vertaald: aanvaardingsscore, n.v.d.r.) heeft van minder dan 10 procent in de Verenigde Staten. Hij is een verschrikkelijk persoon. Ik ben als inwoner uit de VS ontsteld, ik weet niet wat er tijdens de verkiezingen is gebeurd. Het goede aan de VS is, is dat we ‘checks and balances’ (machtsspreiding, n.v.d.r.) in het systeem hebben, zodat hij en vice-president Mike Pence niet alles zo snel teniet kunnen doen als ze zouden willen. Er zijn momenteel veel regeringsleden die ‘alt right’ en rechts zijn. Ze willen er alles aan doen om de rechten van vrouwen, holebi’s, transgenders en andere minderheden af te pakken. Ze willen alles voor zichzelf houden. Het zijn verschrikkelijke mensen.”   Probeert de holebi- en transgendergemeenschap zich tegen Trump te verzetten? “Ik denk dat veel mensen proberen zich tegen Trump te verzetten, maar ik weet niet wat de druppel gaat zijn die de emmer doet overlopen. Het is nu al 11 maanden een hel (het interview werd in november 2017 afgenomen, n.v.d.r.). Nochtans woon ik in een heel liberale stad, Oakland. Ik vind het verschrikkelijk. Donald Trump is een miljardair. We leven in een heel kapitalistische samenleving, dus denk ik dat er gewoon veel bedrijven zijn die hem aan de macht willen houden om hun geld te houden.”   Heb je advies voor jonge butches? “Ik wil hen meegeven dat ze geluk hebben, omdat ze in een wereld leven die het meest open is sinds het begin der tijden en dat is fantastisch! Je zou elk aspect van je identiteit moeten verkennen totdat je vindt wat voor jou werkt. Hou je niet aan de oude standaarden!”   Dit artikel verscheen ook in ZiZo 141. Je kan een gratis exemplaar van ZiZo meenemen in onze afhaalpuntenOf neem een abonnement, dan krijg je het nummer toegestuurd.

Skeletoni Kim Meylemans bedreigd door Russinnen: "Homoseksualiteit is kanker"

Kim Meylemans is al langer uit de kast als holebi. Ze kreeg intimiderende boodschappen van haar Russische concurrentes. "Ik kreeg bedreigingen", getuigt ze in Het Belang van Limburg. "'Het is goed dat je niet naar Sotsji komt, want homoseksualiteit is zoals kanker en je bent ziek'. Dan weet je wat voor grote fan ik van dat land ben. Als er volgend jaar een wereldbeker is, ga ik niet."
 
Meylemans leeft op gespannen voet met haar Russische concurrentes sinds ze enkele jaren geleden het WK in Sotsji boycotte. 
 
Vanaf vrijdag komen de skeletoni's in actie. Skeleton wordt beschouwd als de eerste sleesport ter wereld. Atleten proberen zo snel mogelijk een ijsbaan af te dalen. Dit doen ze op een slee met het hoofd vooruit. Geen enkele Russin neemt deel aan de Olympische wedstrijd. 
 
Wil je weten wat je kan doen bij haatboodschappen? ZiZo bracht een uitgebreid artikel over het onderwerp. Meer informatie vind je ook in de online brochure Opvallen & Rechtslaan van çavaria en de de website van Uni-form.

Tom Daley en Dustin Lance Black worden papa

Met een foto op Instagram hebben Tom Daley en Dustin Lance Black aangekondigd dat ze een kind verwachten. De kinderwens van het koppel was al langer gekend. 
 

VICELAND zendt The Trixie & Katya Show uit in België

RuPaul's Drag Race supersterren Trixie Mattel en Katya zijn vanaf nu te zien op de Belgische tv. Elke woensdag om 22 uur op VICELAND (Kanaal 21 op Telenet, kanaal 104 op Proximus en kanaal 17 op Orange TV).

RECENSIE | De Argonauten - Maggie Nelson

Het is niet verbazend dat het werk meteen een internationale bestseller werd: Nelsons memoires zijn afwisselend verfrissend, teder, puur en bovenal een pleidooi voor meer echtheid en liefde. Een absolute aanrader als je graag uitgedaagd wordt in je denken.

Maggie Nelson beschrijft in ‘De Argonauten’ op scherpzinnige manier hoe het is als lesbische vrouw aan de zijde van partner-voor-het-leven Harry, die zijn fysieke transformatie van vrouw naar man doormaakt. Zo krijg je een haarfijn beeld van hoe het is om te zien hoe testosteron je geliefde verandert. Nelson neemt daarbij geen blad voor de mond en geeft je als lezer ongenuanceerde inkijk in haar gedachten en ervaringen. Daarnaast verwoordt ze op aangrijpende wijze ook hoe haar eigen strijd om zwanger te worden een proces van lange adem is. En hoe een IVF-behandeling dan eindelijk een einde maakt aan de strijd.  Hoe Nelson zichzelf tot moeder van hun zoontje Iggy ontpopt terwijl haar partner een ingrijpende fysieke evolutie doormaakt. Als lezer is het niet alleen ontroerend om mee in de intieme levenssfeer van zowel Harry als Maggie gezogen te worden, je krijgt ook regelmatig een heuse eyeopener tegen het hoofd gekletst.    ‘De Argonauten’ is één van de meest liefdevolle, intieme en tedere boeken dat ik ooit gelezen heb. En het stelt op kritische wijze ook nog eens een aantal maatschappelijke en sociologische thema’s aan de kaak die je als lezer op een andere manier gaan doen nadenken. Nelson knoopt haar eigen mijmeringen rechtstreeks vast aan filosofische citaten uit het werk van onder meer Jacques Lacan, Judith Butler en Michel Foucault, waardoor dit nog uitdagender wordt. In dit boek worden alle oogkleppen brutaal afgetrokken en word je als lezer gedwongen om mee te voelen én na te denken.    Als er één boek is dat je moet gelezen hebben, is het wel dit. Het is geen makkelijk werk, maar het maakt je wel een ander mens. Laat Maggie Nelson je potten breken, ik kan het ten zeerste aanbevelen.  

ZiZo genomineerd voor ShowQueen Award

Op 29 april worden de ShowQueen Awards uitgereikt in Sint-Niklaas. Op die avond geven een aantal dragqueens het beste van zichzelf in verschillende categorieën. Maar er zijn ook publieksprijzen, waarvoor je op voorhand kunt stemmen. Dat kan door SQA (spatie) (getal) te smsen naar 3399. 
ZiZo is genomineerd in de categorie 'LGBT Publicity'. De andere genomineerden zijn:

  • OUTtv;
  • PlanetRomeo;
  • Pink In Our Lives;
  • ZiZo;
  • Attitude.

Kunnen we op je stem rekenen? Sms dan SQA 34 naar 3339

RECENSIE | Call Me By Your Name: ode aan de verboden liefde

Tijdens de hete zomervakantie van 1983 verblijft de 17-jarige Elio (Timothée Chalamet) in de ouderlijke villa aan de Italiaanse Riviera. Elio is een rustige, tengere jongen. Hij houdt van zwemmen, speelt klassieke muziek, leest boeken en heeft een nauwe band met zijn ouders bij wie hij met - bijna - alles terechtkan.
 
Zijn vader, professor Perlman (Michael Stuhlbarg), heeft de 24-jarige Amerikaanse student Oliver (Armie Hammer) uitgenodigd om hem te helpen bij het behalen van zijn doctoraat. Oliver blaakt van een ogenschijnlijk zelfvertrouwen en bezit de arrogantie zoals het stereotiepe beeld van een Amerikaan voorschrijft.
 
Elio voelt zich aanvankelijk ietwat geïrriteerd door de aanwezigheid van Oliver. Maar in het spel van aantrekken en afstoten ontkiemen er nieuwe gevoelens bij Elio, die de hem van de wijs brengen. Op een woelige zee van prille hormonen dobbert Elio van stoeien met zijn vriendinnetje Marzia (Esther Garrel), naar experimenteren met een perzik tot hij de ware passie en liefde ontdekt bij Oliver.

Is het beter te spreken of te sterven?

De setting waarin de film zich afspeelt; Italië in de jaren 80, maakt dat het thema rond homoseksualiteit nog als taboe wordt ervaren. Desondanks Elio opgroeit met prachtige ouders, ziet hij toch een grote drempel om zijn coming-out te doen. Ook Oliver, die al een pak volwassener is, sleept het gevoel met zich mee van een verboden liefde te ervaren. Er is een wantrouwen bij beiden. Wantrouwen in elkaar en in de omgeving, desondanks deze zo warm en openlijk is. De moed ontbreekt hen aanvankelijk om hun ware gevoelens voor elkaar te tonen.
 
Elio’s moeder, Annella (Amira Casar), leest tijdens een warm familiemoment een stukje voor uit een vroeg 16e eeuws Duits boek. Het gaat over een ridder die voor de keuze komt te staan: is het beter om te spreken of te sterven? De passage blijft bij Elio hangen en in verdoken woorden verrast hij zichzelf als hij zijn masker laat vallen bij Oliver. Een meesterlijke dialoog ontvouwt zich:
 
Elio: "Oh, but I know nothing of the things that matter."
Oliver: "What things that matter?"
Elio: "You know what things."
Oliver: “Are you saying what I think you're saying?" [...] "Why are you telling me this?”
Elio: “Because I wanted you to know”… “Because, I wanted you to know”… “Because I, wanted you, to know”
 
Dit kantelmoment in de film is voor mij de reden waarom dit niet zomaar een universeel liefdesverhaal is. Liefde is niet zomaar liefde, in tegenstelling tot wat zoveel andere filmcritici beweerd hebben. Dit is een geheime, verboden liefde; en daarmee brengt deze film en zijn acteurs op een ingenieuze manier de herkenbare drempelvrees, waarmee holebi’s en transgenders geconfronteerd worden, naar boven.
 
Alle lof aan de Italiaanse regisseur Luca Guadagnino, bekend van Io Sono l’Amore en A Bigger Splash. Geheel terecht heeft hij met deze film de Oscarnominatie voor beste film in de wacht gesleept. Luca hanteert een klassieke stijl van filmen met slechts een sporadisch inverted colours effect wanneer we inkijk krijgen in de sensuele dromen van Elio.

In de cinema

Vanaf 14 februari komt de film uit voor het grote publiek. Ik kan je Call Me By Your Name warm aanbevelen. Er is veel schoonheid in lijden omwille van liefde; in geraakt worden door de herkenbaarheid van alles. 

Pagina's