Na een dag lang vergaderen, belanden we in een gezellig Brussels cafeetje. Een welverdiende pint, cola, glas wijn of tas koffie bij interessante, leuke, maffe of ernstige gesprekken. Plots gooit Eliane het er uit: “Wat als holebi’s een roze huid hadden? Zodat je in één oogwenk kan zien dat iemand holebi is. Want nu kunnen we ons nog verbergen als we dat willen.” Plots werd ons hoekje stil, in gedachten verzonken. De ene overloopt welke outfits er uit de kast zouden moeten verdwijnen. De andere beeldt zich een foto van Europese regeringsleiders in, in het gezelschap van één roze Belg. Mijn gedachten keerden terug naar eerder die dag, naar de werkwinkel ‘seksuele identiteit’. Daar waar ik, samen de deelnemers, me afvroeg hoe ik mijn geaardheid uit.